บทที่ 89 ชาวพื้นเมืองประหลาด
ฉีเซี่ยไม่เคยนึกเลยว่า ต่อให้เดินเลียบถนนมาตลอดทั้งวัน จนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เขาก็ยังไม่เห็นสุดเขตของเมืองแห่งนี้
คนปกติเดินได้ราว 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่ฉีเซี่ยลองคำนวณดูแล้ว สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้เดินได้เพียงประมาณ 3 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น
วันนี้เขาเดินมาแล้วกว่า 7 ชั่วโมง ระยะทางน่าจะเกิน 20 กิโลเมตร
ตอนนี้เขารู้สึกเวียนหัวตาลาย ขาทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด ที่ยังเดินต่อไปได้แทบทั้งหมดก็อาศัยแรงเหวี่ยงจากการก้าวเท้าเท่านั้น
“หวังแค่ว่าฉันจะตายช้าหน่อย...”
เดินต่อไปอีกสิบกว่านาที ฉีเซี่ยก็หมดแรงจะเดินจริง ๆ เขาหาอาคารทรุดโทรมหลังหนึ่งแล้วเข้าไปข้างใน ฟ้าใกล้มืดแล้ว หากอยู่กลางแจ้งอาจเจอ「แมลง」ประหลาดพวกนั้น ถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าแมลงพวกนั้นอันตรายแค่ไหน แต่ก็เลือกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นไว้ก่อน
ฉีเซี่ยใช้ไฟแช็กของผู้กองหลี่จุดกองไฟ จากนั้นหยิบแผนที่ของ「ทางสวรรค์」ออกมา พลิกไปด้านหลัง ใช้นิ้วแตะเลือดตัวเองแล้วคร่าว ๆ บันทึกเส้นทางที่เดินผ่านมา
เมืองนี้ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก
เดิมทีเขาคิดว่าเดินตามถนนไปเรื่อย ๆ อย่างน้อยก็น่าจะถึงพื้นที่โล่งแบบนอกเมือง แต่กลับไม่คิดเลยว่าอาคารรอบตัวจะค่อย ๆ สูงใหญ่ขึ้น ราวกับกำลังเดินจากชานเมืองเข้าสู่ใจกลางเมือง
“เมืองทั่วไปแทบไม่มีที่ไหนมีเส้นผ่านศูนย์กลางเกิน 50 กิโลเมตร...” ฉีเซี่ยวาดแผนที่ด้วยเลือดของตัวเองไปพลาง คำนวณไปพลาง “ตามทฤษฎีแล้ว ก่อนบ่ายวันพรุ่งนี้ก็น่าจะถึงเขตเมือง ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็คงกระจ่าง”