บทที่ 91 ลอตเตอรี่
“คุณผู้โดยสาร!” เสียงหนึ่งดังขึ้นช้า ๆ “ตื่นได้แล้วครับ!”
ฉีเซี่ยค่อย ๆ ลืมตา พบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ ขณะนี้รถกำลังแล่นอยู่บนทางหลวง
เขาลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีครามสดใส ความตกตะลึงถาโถมจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
“คุณผู้โดยสาร เป็นอะไรไปครับ?” เสียงข้างกายถามต่อ
ฉีเซี่ยไม่ตอบ กลับยื่นมือไปคลำไหล่ตัวเอง ไม่มีบาดแผล
จากนั้นเขารีบลดกระจกลง
กลิ่นหอมหวานสดชื่นพุ่งเข้าจมูกอย่างไม่ปรานี ปะปนกับเสียงลมที่เกิดจากความเร็วของรถ พัดกระหน่ำใบหน้าอย่างบ้าคลั่ง
อากาศบริสุทธิ์
สายลมเย็นสบาย
“ผมหนีออกมาได้แล้วเหรอ?!” เขาตะโกนลั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีที่แทบสะกดกลั้นไว้ไม่ไหว
หรือว่ารถแท็กซี่คันนี้คือกุญแจสำคัญในการคลี่คลายสถานการณ์?
มันเหมือนเรือข้ามแม่น้ำปรโลก ที่พาผู้คนเข้าออกแดนอวสานอันพิสดารได้อย่างอิสระ ส่วนหญิงที่ชื่อสวี่หลิวเหนียนคนนี้ก็เหมือนคารอน คนแจวเรือข้ามแม่น้ำปรโลก มีหน้าที่รับส่งคนที่ขึ้นรถไปมาระหว่างโลกมนุษย์กับปรโลก...
ฉีเซี่ยหันกลับไปโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็ชะงักลงทันที ตรงหน้ามีสวี่หลิวเหนียนเสียที่ไหน?
ข้างกายเขาคือชายร่างใหญ่สวมแว่นกันแดด เพราะอาชีพของเขา ผิวจึงถูกแสงอัลตราไวโอเลตแผดเผาจนดำคล้ำเป็นเงา
“คุณผู้โดยสาร ทำไมตกใจอะไรขนาดนั้นครับ?” ชายร่างใหญ่เหลือบมองฉีเซี่ยอย่างหวาด ๆ “คุณไม่ได้เสพยาใช่ไหม?”
“คุณ... ผม...” ฉีเซี่ยรู้สึกเหมือนเคยเจอชายร่างใหญ่คนนี้มาก่อน แต่พอลองนึกดู กลับไม่มีความทรงจำเลยสักนิด “เรากำลังจะไปไหน?”