“ว่าไงนะ” ฉีเซี่ยเบิกตากว้าง “นายบอกว่าเคยเห็น… มีคนหนีออกจากที่นี่ได้”
“ใช่” จางซานพยักหน้า “แต่พูดให้ถูก… เราแค่เจอบันทึกของคนคนนั้น”
“นี่…” ฉีเซี่ยรู้สึกว่าเรื่องนี้พิลึก “แค่เจอบันทึก นายก็ฟันธงว่าคนนั้นหนีออกไปแล้ว”
จางซานหัวเราะพลางพยักหน้า แล้วพูดกับฉีเซี่ยว่า “เฮ้ย เพื่อน ฉันขอพูดให้เคลียร์ก่อน ถ้านายจะเข้าร่วมกับเรา เราก็แบ่งปันข้อมูลนี้ให้ได้ แต่ตอนนี้… นายจะเชื่อหรือไม่ ฉันก็พูดได้แค่นี้”
ฉีเซี่ยพอเข้าใจความหมายของจางซาน แต่ก็ไม่สามารถตัดสินได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริงหรือเท็จ
ตอนนั้นเอง หญิงสาวรูปร่างท้วมคนหนึ่งได้ยินคำพูดของจางซาน ก็เดินเข้ามาถามว่า “พี่… พวกพี่ยังรับคนอีกไหม ฉันทำได้ทุกอย่าง…”
จางซานมองหญิงสาวคนนั้นแล้วยิ้ม “น้องสาว ไม่ใช่ฉันไม่อยากรับ แต่เป้าหมายของเราคือ"ฝ่าด่านทุกเกม"เธอมีความมุ่งมั่นพอจะรับมือกับอันตรายที่จะตามมาไหม”
หญิงสาวท้วมก้มหน้าลงเงียบ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันทำได้”
“ฮ่าๆ” จางซานดูเหมือนไม่เชื่อคำพูดของหล่อน เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วบอกว่า “น้องสาว อย่าฝืนเลย เอาชีวิตรอดให้ดีเถอะ”
หญิงสาวโน้มน้าวจางซานไม่สำเร็จ สีหน้าเครียดลง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครในห้องพูดอะไรอีก จางซานจึงมองฉีเซี่ยอีกครั้ง แล้วล้วงกระดาษยับๆ ออกจากกระเป๋า ใช้นิ้วแตะเลือดตัวเองวาดแผนที่คร่าวๆ