เฉียวเจียจิ้นฟังแล้วไม่ลังเล ยื่นห่อผ้าที่เอวส่งให้ หลินฉินเองก็ทำตามอย่างรวดเร็ว
เถียนเถียนมองดูสองคนนั้น สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ แต่ถึงอย่างไรตนก็เป็นฝ่ายอ่อนแอกว่า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยื่นห่อผ้าของตนออกไป
ฉีเซี่ยรับห่อผ้าทั้งหมดมานั่งลงตรงมุมหนึ่ง เริ่มทำอะไรบางอย่าง ไม่นานนักก็ทิ้งห่อผ้าเปล่าห่อหนึ่งลง จากนั้นลุกขึ้นบอกทั้งสามว่า "รอบนี้เราได้ส่วนแบ่งห้าคน รวมแล้วเก้าสิบห้าเม็ด 'เต๋า' ตัวเลขนี้หารสี่ลงตัวไม่ได้ เลยต้องเอาเม็ดที่เราเหลืออยู่ตอนแรกมารวมด้วย เป็นเก้าสิบหกเม็ด คนละยี่สิบสี่"
เขายื่นห่อผ้าสามห่อไปข้างหน้า บอกทั้งสามว่า "ฉันจัดใส่ให้เรียบร้อยแล้ว จำไว้นะว่าต้องนับต่อหน้า หลังจากนี้ฉันไม่รับรู้ด้วย"
เถียนเถียนรีบยื่นมือไปรับห่อผ้า เปิดออกนับดู ก็ได้ 'เต๋า' ยี่สิบสี่เม็ดจริง ๆ ไม่ขาดสักเม็ด
หลินฉินกับเฉียวเจียจิ้นเอาห่อผ้าผูกกลับเข้าที่เอวตามเดิม
“พวกคุณไม่นับดูหน่อยเหรอ?” ฉีเซี่ยถาม “ผมมันนักต้มตุ๋นนะ”
“ไม่เป็นไร” หลินฉินส่ายหน้า “ถ้าวันหลังเจอว่าขาดไป ฉันจะแย่งคืนจากนาย”
“ใช่ เลิกเล่นบทนี้ได้แล้ว” เฉียวเจียจิ้นโบกมือไปมา “ไปไหนต่อ?”
ฉีเซี่ยมองดูขาหมีในอ้อมแขนของเฉียวเจียจิ้น ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า...”
...
ความคิดของคนทั้งกลุ่มนั้นเรียบง่าย ถ้าต้มขาหมีให้สุกได้ ต่อให้รสชาติเป็นยังไงก็ยัดลงท้องไปได้หมด
แต่ในเมืองที่พังพินาศแบบนี้ การจะหาอุปกรณ์จำเป็นสำหรับทำอาหารนั้นยากยิ่ง