ท่ามกลางความตื่นตระหนกของฝูงชนที่กำลังมุงดูอยู่นั้น วัวปฐพีก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา
“ทั้งสองท่าน หยุดมือก่อน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ถึงพวกท่านจะฆ่าอีกฝ่ายก็ไม่เป็นไร แต่รบกวนออกไปข้างนอกห้องนี้ก่อนค่อยลงมือ”
ทั้งคู่ไม่ยี่หระ ไม่แยแสวัวปฐพีเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้ต่างก็ขบกรามกัดฟันแอบออกแรงใส่กัน
วัวปฐพีมองดูทั้งสองที่กำลังรุมสู้พันกันอยู่ ก็เลิกพยายามเกลี้ยกล่อม กลับก้มตัวลงจับแขนของเฉียวเจียจิ้นที่กำลังรัดคอจางซานออกอย่างง่ายดาย จากนั้นมือซ้ายกระชากคอเสื้อของจางซาน มือขวาจับแขนของเฉียวเจียจิ้น เพียงสะบัดเบา ๆ ทั้งคู่ก็กระเด็นออกไปราวกับก้อนกรวดเล็ก ๆ สองก้อน กระแทกเก้าอี้จนล้มระเนระนาด
“ให้ตายสิ...” เฉียวเจียจิ้นรู้สึกว่ากระดูกตัวเองแทบหัก
อีกด้าน จางซานก็ไม่สู้ดีนัก เขานอนกลิ้งตัวไปมาด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น บาดแผลทั่วร่างมีเลือดไหล
“แม่ง... เจ้าวัวเฒ่า สักวันฉันจะต้องถลกหนังแกให้ได้...”
ตอนนี้ฝูงชนจึงรีบรุดเข้าไปดูอาการของทั้งคู่
“เฮ้ย เฉียวเจียจิ้น นายยังมีชีวิตอยู่อยู่หรือเปล่า?”
เฉียวเจียจิ้นยิ้มเจื่อน ๆ ตอบกลับไปว่า “ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ...”
เถียนเถียนและหลินฉินก็เข้ามาล้อมด้วย สามคนช่วยกันประคองเฉียวเจียจิ้นให้ลุกขึ้น
ส่วนอีกด้าน จางซานก็ถูกไอ้แว่นและท่านลวี่พยุงขึ้นมา