บทที่ 80 ลวี่ปู้ยังมีชีวิต
คำพูดของเจียงรั่วเสวี่ยทำเอาเหล่ลวี่กับจางเฉินเจ๋อถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
แต่ตอนนี้สถานการณ์คับขัน ไม่มีเวลามานั่งคิดให้มากความ
จางเฉินเจ๋อสูดหายใจลึกสามครั้ง ก่อนคว้าเศษแก้วแล้วพุ่งออกไป
ตอนนั้นฉีเซี่ยกำลังถอดเสื้อนอกของตัวเองมาพันแขน พยายามถ่วงเวลากับชายสองคน
“ฉีเซี่ย! ฉันมาช่วยแล้ว!” จางเฉินเจ๋อยกเศษแก้วขึ้น ยืนเคียงข้างฉีเซี่ย
“ช่วยฉันเหรอ?! เธอบ้าไปแล้วหรือไง?” ฉีเซี่ยกัดฟันพูด “รีบหนีไป!”
“ไม่เป็นไร...” จางเฉินเจ๋อเหมือนกำลังปลอบใจตัวเอง “พวกเราจะไม่เป็นไร...”
เมื่อเห็นฉีเซี่ยเสียสมาธิ ไอ้หัวทองก็รีบพุ่งเข้าไป ขอแค่แทงมีดเข้าอกอีกฝ่ายในช่วงเสี้ยววินาทีนี้ ทุกอย่างก็จะจบลง
“ฉีเซี่ย ระวัง!” จางเฉินเจ๋อก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว หลับตาปี๋ แล้วส่งเศษแก้วไปข้างหน้าอย่างสะเปะสะปะ
หัวทองเห็นภาพนั้นก็อดขำไม่ได้ อีกฝ่ายคิดจะฆ่าคนด้วยเศษแก้วชิ้นนี้จริง ๆ หรือไง?
เขาเบี่ยงตัวหลบหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับไม่ทันคิดว่าจะเหยียบกล่องโลหะที่วางอยู่บนพื้น
“เอ๊ะ?!”
ร่างของเขาเซถลา เสียการทรงตัวทันที ก่อนจะถลาไปข้างหน้า เอาลำคอพุ่งชนเศษแก้วเข้าเต็ม ๆ
“แค่ก... แค่ก...” หัวทองกระอักเลือดออกมาจากปากจำนวนมาก “แก...”
ฉีเซี่ยชะงักไป รีบผลักหัวทองออกไปทันที
พอหลุดจากเศษแก้ว เลือดก็พุ่งจากลำคอของเขาราวกับเปิดก๊อกน้ำ
“อาหลี!!” ไอ้หัวโล้นตะโกนลั่น รีบเข้าไปประคองเพื่อน
หัวโล้นใช้มือกดแผลที่ลำคอของหัวทองไม่หยุด สีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
ฉีเซี่ยเองก็มองภาพตรงหน้าด้วยใจที่ยังไม่สงบ
กล่องโลหะใบนั้นหล่นอยู่บนพื้นตอนเขาโจมตีไอ้หัวเขียวก่อนหน้านี้ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้มันจะช่วยได้มากขนาดนี้...