บทที่ 79 ตรรกะประหลาด
ในที่สุด เหล่าลวี่ก็มาถึงข้างกายฉีเซี่ยได้ในวินาทีสุดท้าย ก่อนจะถูกไล่ตามทัน
“ไอ้หนุ่มฉี! มีคนจะฆ่าฉันแล้ว!” เหล่าลวี่ผลักฉีเซี่ยให้ออกไปขวาง “นายต้องช่วยฉันนะ...”
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉีเซี่ยถามอย่างสงสัย
เมื่อเห็นฉีเซี่ยมายืนขวางอยู่ตรงหน้า อามู่ก็เดือดดาลจนแทบคลั่ง
“ไสหัวไป!”
ฉีเซี่ยไม่หลบ กลับยื่นมือออกไปห้ามอามู่ไว้
“พวกเดียวกัน ค่อย ๆ คุยกันก่อน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาถามอย่างร้อนใจ “เพื่อนร่วมทีมฉันไปทำให้นายโมโหหรือ?”
อามู่ค่อย ๆ หยุดฝีเท้า แล้วมองฉีเซี่ยอย่างระแวง “นายเป็นหัวหน้าพวกมันหรือ?”
ฉีเซี่ยเกาหัวหลังได้ยินคำถาม แต่ไม่ได้ตอบ กลับถามว่า “เอาเป็นว่าหยุดลงมือก่อน แล้วเล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ได้ ในเมื่อนายสงสัย ฉันก็จะทำให้มันตายตาหลับเอง” อามู่พูดอย่างเคียดแค้น “เมื่อกี้ไอ้หมาแก่นี่...”
ยังพูดไม่ทันจบ กล่องเหล็กใบหนึ่งก็พุ่งตรงใส่หน้าอามู่
เขาคาดไม่ถึงว่าชายตรงหน้าจะลงมือกะทันหัน จึงหลบไม่ทัน ถูกกล่องกระแทกเข้าที่จมูก
อามู่เซไปเพียงครู่เดียวก็รีบปรับท่ายืนได้อย่างรวดเร็ว
“แม่งเอ๊ย... เอาเรื่องเหมือนกันนี่หว่า”
แม้จมูกจะยังแสบจนชา แต่อามู่ก็รู้แล้วว่าชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่อง หากประมาทขึ้นมา เขาอาจถูกฆ่าก่อนที่「ลงทัณฑ์」จะมาถึง
เขาเพิ่งยืนได้มั่นคง ยังไม่ทันตั้งท่าตอบโต้ ฉีเซี่ยก็ซัดหมัดใส่หน้าเขาอีกครั้ง