“หา?” ทั้งสามคนมองฉีเซี่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง แผนนี้แม้ไม่ซับซ้อน แต่ฟังดูอันตรายในทุกจุด
“คุณจะพนันชีวิตกับอีกฝ่ายไปตลอดเลยหรือ?!” หลินฉินถาม “ฟังดูนี่มันเกินไปหน่อย…”
“นี่คือวิธีแก้ในตอนนี้” ฉีเซี่ยกล่าว “ถ้าพวกคุณเห็นด้วย… เราก็เริ่มลงมือได้เลย”
เฉียวเจียจิ้นครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “เจ้าเล่ห์ แกไม่กลัวตายจริงๆ หรือ?”
“กลัว” ฉีเซี่ยตอบ “แต่ผมต้องออกไปให้ได้”
เถียนเถียนถอนหายใจ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีว่า “ฉีเซี่ย… คุณรู้ใช่ไหมว่าที่ฉันเข้าร่วมทีมนี้ ไม่ใช่เพราะเชื่อใจคุณ หรืออยากพึ่งพาคุณ ฉันมา ‘ที่นี่’ เพราะ ‘ที่นั่น’ ไม่มีที่ให้ฉันอยู่”
“ผมรู้” ฉีเซี่ยพยักหน้า
“ดังนั้นฉันจึงยากที่จะเชื่อว่าสุดท้ายคุณจะแบ่ง ‘เต๋า’ ให้ฉันเท่าๆ กัน และฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเอาชนะคุณในนาทีสุดท้าย แล้วกลายเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตได้”
“แล้วยังไงต่อ?”
“ดังนั้นการร่วมมือกับคุณของฉันจึงเป็นแค่ชั่วคราว หากฉันรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับตัวเอง ก็จะทรยศคุณทุกเมื่อ” เถียนเถียนยิ้มขื่น “แม้สำหรับฉัน การมีชีวิตรอดหรือตายที่นี่แทบไม่ต่างกัน แต่หากมีความหวัง ฉันก็จะไขว่คว้าไว้ สรุปคือ ที่ฉันอยู่กับพวกคุณสามคน ก็เพื่อให้ได้ส่วนที่เป็นของฉันเท่านั้น”
ฉีเซี่ยฟังแล้วไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ กลับพยักหน้าอย่างโล่งใจ “แบบนี้ยิ่งดี”
“ดี?” เถียนเถียนกระพริบตา “ฉันพูดไม่ชัดหรือ? ฉันทำเพื่อ ‘เต๋า’ เท่านั้น คุณไม่ต้องเชื่อใจฉันมากก็ได้”