“จะหา ‘เต๋า’ ได้ยังไง” ฉีเซี่ยถามอีกครั้ง
“เราเจอเกมเกี่ยวกับวัวตัวหนึ่ง ฟังกติกาแล้วน่าจะหา ‘เต๋า’ ได้เยอะมาก แต่เกมนั้นต้องใช้คนตั้ง 20 คนถึงจะเริ่มได้ เรายังขาดอีก 5 คน พวกนายจะมาด้วยกันไหม”
“ยังขาดอีก 5 คนเหรอ” ฉีเซี่ยชะงัก “พวกคุณรวบรวมคนได้ 15 คนแล้วงั้นเหรอ”
ดูเหมือนที่นี่จะมีผู้เข้าร่วมอยู่มากจริง ๆ
“ใช่แล้ว” ไอ้แว่นพยักหน้า เขาชี้มือไปทางไกล ๆ ตรงนั้นมีกลุ่มคนยืนอยู่หนาแน่น ดูเหมือนจะมีคนไม่น้อยเลย
ฉีเซี่ยครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้าตอบ “ได้ พวกเราจะไปดูด้วย”
“ดีเลย งั้นฉันไปรอพวกนายที่นั่นก่อนนะ” ไอ้แว่นรู้จังหวะดีเดินจากไป
“เฮ้ย” เฉียวเจียจิ้นรู้สึกไม่ค่อยถูกต้อง “เราจะไปด้วยกันเลยเหรอ ถ้าเกิดนั่นเป็นแก๊งอันธพาลจะทำยังไง นายอยากให้ฉันโชว์ฝีมือหน่อยไหม”
“ไม่หรอก” ฉีเซี่ยพูด “แต่ละห้องมีได้มากสุดแค่ 9 คน ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ การจะรวมกลุ่มสักสิบกว่าคนมันฝืนเกินไป อย่าว่าแต่คนแปลกหน้าเลย ต่อให้เป็นพวกเราที่ออกมาจากห้องเดียวกันก็ยังไม่เชื่อใจกันเต็มร้อย”
พูดจบเขาก็มองไปทางหลินฉิน เหมือนมีนัยแฝง
หลินฉินทำหน้าไม่พอใจ ดูเหมือนเธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกสงสัย แค่เพราะเธอไม่รู้จัก ‘ใบปลิว’ นั่นงั้นเหรอ
เมื่อเดินผ่านถนนเก่า ๆ เส้นหนึ่ง ทั้งสี่คนก็มาถึงหน้าอาคารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ตรงตามที่ไอ้แว่นพูด หน้าประตูอาคารใหญ่หลังนี้มีชายสวมหน้ากากควายยืนอยู่
ผู้เข้าร่วมหลายคนที่อยู่ด้านนอกต่างจับกลุ่มกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ สองสามคน และจงใจรักษาระยะห่างจากกัน