บทที่ 67 กระต่าย
เลี้ยวผ่านหัวมุมถนน ทั้งสามก็มาถึงสถานีตำรวจเก่าโทรมแห่งหนึ่ง
หน้าประตูมีมนุษย์หัวกระต่ายยืนอยู่
“อยู่ตรงนี้แหละ!” เหล่ลวี่พูด “ดูเหมือนจะจบไปแล้ว...”
ฉีเซี่ยมองมนุษย์หัวกระต่าย ดูท่าจะเป็นผู้หญิงอีกแล้ว
หน้ากากของเธอเก่าขาด ชุดสูทก็เปื้อนฝุ่นไปทั่ว เห็นได้ชัดว่าเป็น「คนกับกระต่าย」แปลว่าถ้าผู้กองหลี่เข้าร่วมเกมของเธอจริง อย่างน้อยก็ยังไม่ถึงตาย
“อยากเล่นเกมของฉันไหม?” มนุษย์หัวกระต่ายถามยิ้ม ๆ
“ไม่...” ฉีเซี่ยส่ายหน้า “ผมอยากถามว่าผู้ชายกับผู้หญิงที่มาเล่นเกมก่อนหน้านี้ยังอยู่ที่นี่ไหม?”
“ผู้ชายกับผู้หญิง?” มนุษย์หัวกระต่ายกอดอกข้างหนึ่ง อีกมือรองคาง ท่าทางเย้ายวนอยู่บ้าง “อ้อ... หมายถึงหนุ่มร่างกำยำคนนั้นใช่ไหม?”
“ใช่”
“เขาเป็นผู้ชายที่ไม่รู้จักบรรยากาศเอาเสียเลยนะ” มนุษย์หัวกระต่ายบิดตัว พลางโบกมือ “ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องเอา「เต๋า」ก็ได้ แค่เล่นเป็นเพื่อนฉันสักวัน แต่เขากลับทื่อเป็นท่อนไม้เลย...”
ฉีเซี่ยถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “เขาอยู่ไหน?”
“หนุ่มน้อย หน้าตาก็หล่อเหลาไม่เบานะ...” จู่ ๆ มนุษย์หัวกระต่ายก็ยื่นมือมาลูบแก้มฉีเซี่ย ทำเอาเขาสะดุ้ง
“ถึงจะดูไม่กำยำเท่าเขา แต่ถ้าอยู่เป็นเพื่อนฉันสักวัน ฉันจะให้「เต๋า」นาย แถมยังบอกด้วยว่าผู้ชายคนนั้นไปไหน เป็นไง?”