จุดเปลี่ยน
จางเฉินเจ๋อเบิกตากว้าง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
“เป็นไรไป?” เฉียวเจียจิ้นถูกจางเฉินเจ๋อบังสายตาไว้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นเพียงทนายความผู้หยิ่งยโสถอยไปหลายก้าว แล้วทรุดตัวนั่งลงบนพื้นสกปรก
“คุณ...คุณ...” จางเฉินเจ๋อยกมือชี้ไปที่พนักงานสาว
ทุกคนมองตามไปด้วย พบว่าในฝ่ามือที่แบออกของพนักงานสาวนั้น มีแขนท่อนเล็ก ๆ ท่อนหนึ่งวางอยู่ มันเล็กมาก ไม่เหมือนของมนุษย์ผู้ใหญ่ ยิ่งกว่านั้นนิ้วมือแต่ละนิ้วก็ชัดเจน ไม่ใช่สัตว์อะไรแน่นอน
ดูเหมือนพนักงานสาวคนนี้จะทำอาหารจาก...
ตอนนี้แขนท่อนนั้นส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหล
ฉีเซี่ยเห็นภาพนั้น ประกอบกับสภาพแวดล้อมแปลกประหลาดของห้องนี้ ก็เข้าใจอะไรบางอย่างในทันที
"นี่ก็คือ... ลูกหมู?" ฉีเซี่ยถามหยั่งเชิง
"ถูกต้องค่ะ" พนักงานสาวพยักหน้า "พวกคุณไม่กินเหรอคะ?"
ฉีเซี่ยหน้าตึง ถามอีกว่า "คุณบอกว่าถ้าเราไปนอนกับคุณ คุณก็จะได้กินลูกหมู ลูกหมูที่หมายถึงก็คือลูกหมูแบบนี้เหรอ?!"
"อืม" พนักงานสาวมองฉีเซี่ยด้วยแววตาเลื่อนลอย "ลูกหมูอร่อยมาก"
ที่นี่มีกลิ่นคาวเลือดแรงมาก ต้นขาและที่นอนของพนักงานสาวมีคราบเลือด ถ้าฉีเซี่ยเดาไม่ผิด ผู้หญิงคนนี้เพิ่งคลอดได้ไม่นาน จากนั้นก็เอา...ของตัวเอง
ความคิดชวนขนลุกวนเวียนอยู่ในใจของทุกคน—เธอให้ผู้ชายไปนอนกับเธอ ก็เพื่อจะได้กิน "ลูกหมู" งั้นเหรอ?
"ฉันประมาณปีหนึ่งถึงจะได้กินลูกหมูสักครั้งหนึ่ง..." พนักงานสาวยิ้ม เผยฟันเหลืองแห้ง "ฉันแค่อยากถามว่าพวกคุณมีใครยอมไปนอนกับฉันไหม? ฉันเอาขาหมูมาแลกได้นะ..."