"เหอะ ๆ……" หานอีมั่วยิ้มขม "หมอจ้าว คุณคิดมากไปแล้ว ในฐานะนักเขียนนิยาย สิ่งที่ผมไม่อยากคุยที่สุดคืองานของตัวเอง……ถ้ามีเวลาว่าง ผมอยากลืมทุกอย่างในงานเขียนชั่วคราว ให้ตัวเองได้ผ่อนคลายจริง ๆ"
"งั้นก็คุยเรื่องอื่น!" หมอจ้าวกำลังเย็บแผลอย่างช้า ๆ แต่แผลนี้เป็นแผลกลม เย็บซับซ้อนกว่าแผลทั่วไปมาก เขาตั้งสติแล้วถามต่อ "บอกผมหน่อย ปกติคุณผ่อนคลายตัวเองยังไงบ้าง นอกจากเขียนหนังสือ?"
"ผม……จะเล่นเกม"
หมอจ้าวพยักหน้า "ดีเลย ผมกลับบ้านก็เล่นเกมเหมือนกัน ปกติคุณเล่นเกมอะไร?"
หานอีมั่วเสียเลือดมาก ตอนนี้ความคิดจึงเชื่องช้าสุด ๆ ผ่านไปนานเขาถึงตอบว่า "ลีกออฟเลเจ็นด์……มีนินจาหญิงตัวนึงชื่อ 'อากาลิ' ผมชอบตัวละครนี้มาก"
"โอ๊ะ?" หมอจ้าวยิ้ม "บังเอิญจัง ผมก็เล่นลีกออฟเลเจ็นด์ แล้วก็ชอบอากาลิมากเหมือนกัน"
แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่ทุกคนเห็นว่ามือเขาสั่นเล็กน้อย เพราะเป็นหมอมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เย็บแผลโดยไม่ใช้ยาชาและคนไข้ยังรู้สึกตัวดี ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขาชอบตัวละครนี้จริง ๆ หรือแค่อยากดึงบทสนทนาของหานอีมั่วต่อ
"หมอจ้าวคุณก็ชอบอากาลิเหรอ?" หานอีมั่วพยักหน้าอ่อนแรง "ผมหลงใหลทุกอย่างเกี่ยวกับอากาลิ……นินจาหญิงที่ชื่อ 'หมัดแห่งเงามืด' ผมรู้สึกว่าภูมิหลังเรื่องราวของเธอก็……"
มือหมอจ้าวชะงักเล็กน้อย จากนั้นลูบหน้าหานอีมั่ว ถามว่า "หานอีมั่ว คุณเห็นผมไหม?"
"หืม?" หานอีมั่วไม่รู้ว่าทำไมหมอจ้าวจู่ ๆ ก็ถามคำถามนี้ ทำได้เพียงตอบว่า "ผมเห็นคุณ……"