"บอกว่าอีกสิบวัน ตอนนี้ก็น่าจะนับเป็น 'วันที่ศูนย์' ใช่ไหม" หลินฉินเปลี่ยนมาใช้มืออีกข้างปิดจมูกและปาก แล้วพูดต่อ "ตอนนี้พวกคุณออกไป เดี๋ยวก็มองไม่เห็นทางหรอก เพราะที่นี่ไม่มีไฟถนนด้วย"
ฉีเซี่ยรู้แก่ใจว่าหลินฉินพูดถูก จึงเดินไปด้านข้างเงียบๆ หาชั้นวางของสะอาดนั่งลง
เขาใจร้อนไปหน่อยจริงๆ แม้แต่เวลายังลืมดู
แต่เขาก็อยากออกไปจากสถานที่บัดซบนี่เร็วๆ ไปหาภรรยาของตัวเอง
ไปหาอวี๋เนี่ยนอาน
ไปหาเด็กสาวที่ชอบใส่ชุดขาวคนนั้น
"เสี่ยวอาน อีกเดี๋ยวฉันจะหนีออกจากสถานที่บัดซบนี่ไปได้แล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง "เธอรอหน่อยนะ เรากำลังจะมีเงินแล้ว"
สีหน้าของฉีเซี่ยแตกต่างจากคนอื่นเสมอ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้เศร้าเสียใจ แค่ใจร้อนอยู่บ้าง
เมื่อฟ้ามืดลง ผู้คนก็พากันหาที่สะอาดๆ นั่งลง
โชคดีที่ค่ำคืนที่นี่ไม่หนาวเย็น พวกเขาแค่หิวโหยบ้าง เกือบทั้งวันไม่ได้กินข้าวกินน้ำ ทุกคนรู้สึกไม่มีแรง
ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอีก พวกเขาได้แต่มองดวงอาทิตย์สีเหลืองดินดวงนั้นบนฟ้าค่อยๆ ลับขอบฟ้า แล้วโลกก็ตกอยู่ในความมืดสนิท
วันนี้ช่างเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัวสำหรับทุกคน ทุกคนต่างพร่ำคิดว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพประหลาดทั้งหมดตรงหน้าจะหายไป
ทั่วทั้งเมืองดูเหมือนเงียบสงัดลง ไม่รู้ว่ากำลังก่อตัวอะไรอยู่ ทุกคนได้ยินเสียงซ่าๆ มาจากระยะไกล แต่ก็ฟังไม่ชัด
ที่นี่มืดสนิท มืดจนแยกไม่ออกว่าตาของตัวเองกำลังลืมอยู่หรือเปล่า
พวกเขาเติบโตในเมืองมาแต่เล็ก ไม่เคยพบเห็นค่ำคืนที่มืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตัวเองมาก่อน
"ไอ้จอมหลอก นอนหรือยัง" เฉียวเจียจิ้นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากฉีเซี่ยเอ่ยปากถามขึ้นมา
"ว่าไง"