ฉีเซี่ยพลิกโต๊ะไปพลางพูดว่า “ตำแหน่งของ"หนิงเซี่ย"กับ"ซานตง"ลากเส้นขวางได้หนึ่งเส้น”
“ส่วน"มองโกเลียใน" "เสฉวน" "ยูนนาน"ลากเป็นเส้น"เฉียง"ได้”
“และ"กวางสี" "กวางตุ้ง" "ส่านซี" "เจียงซู"สี่จุดนี้ประกอบกันเป็นสี่เหลี่ยม ก็คือตัว"ขวา"นั่นเอง”
“ไม่ว่าบ้านเกิดของหานอีมั่วจะอยู่ที่ไหน ขอแค่เป็นมณฑลกวางสีหรือไต้หวันจุดใดจุดหนึ่ง ก็จะเกิดเป็นตัว"ปาก"ขึ้นมา ดังนั้นคำตอบจึงถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”
ทุกคนเร่งมือให้เร็วขึ้น พลางมองด้วยสายตาแปลกประหลาด
ความคิดของฉีเซี่ยก้าวกระโดดเกินไป แต่กลับไขปริศนาได้ถึงสองครั้งติดต่อกัน ทำให้ทุกคนอดสงสัยไม่ได้
ฉีเซี่ยเองก็รู้ดี จึงเอ่ยกับทุกคนว่า “อย่าเข้าใจผิด ถ้าเกมต่อไปคือการทิ้งพวกคุณเพื่อเอาชีวิตรอด ผมก็จะไม่ลังเลที่จะช่วยตัวเองให้รอดเหมือนกัน”
ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ทุกคนจึงได้แต่นิ่งเงียบ กัดฟันหมุนโต๊ะต่อไป
เก้าคนห้อมล้อมโต๊ะ หมุนไปทางขวาไม่หยุด
“กี่รอบแล้ว” เฉียวเจียจิ้นถาม
“ยี่สิบหกรอบ” หลินฉินตอบ
“นี่เธอสามารถนับได้ด้วยเหรอ” เฉียวเจียจิ้นกระพริบตา “โต๊ะนี่ดูเหมือนกันไปหมด”
“ฉันนับจากรอยเลือดบนโต๊ะ” หลินฉินพูดอย่างจริงจัง “การนับสำคัญมากสำหรับนักให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยาอย่างพวกเรา”
ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว “ยังไม่ถึงสามสิบรอบ เราต้องรีบแล้ว”
ทุกคนจึงเงียบลง เร่งฝีมือให้เร็วขึ้น
ทว่าโต๊ะกลับยิ่งหมุนยิ่งยากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเฟืองข้างในยิ่งรั้งแน่นเข้าไปอีก
“บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้น” เฉียวเจียจิ้นกัดฟันพูด “มันหนักเกินไปแล้ว”
“สู้ ๆ… บางทีมันอาจจะเชื่อมกับประตูจริง ๆ ก็ได้” เถียนเถียนเองก็แสยะยิ้มฝืนพูด
คำพูดของเธอทำให้ทุกคนเห็นความหวังท่ามกลางความสิ้นหวัง
ประตู
ในเมื่อห้องนี้สามารถสร้างรูขึ้นมาได้ลอย ๆ ทำไมจะสร้างประตูขึ้นมาไม่ได้
แขนของทุกคนล้าปวด แต่ก็ยังหมุนโต๊ะไปทีละรอบ ๆ