“แกะกับหมา...” ฉีเซี่ยหรี่ตาลง ครุ่นคิดเรื่องราวทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน
ตอนแรกคนที่เรียกตัวเองว่า “คนหัวแพะ” ต้องการให้พวกเขาฆ่ากันเอง แต่ตอนนี้ “คนหัวแพะ” กลับบอกว่าเป็นห่วงพวกเขามาก และไม่อาจทนมองดูพวกเขาตายไปต่อหน้า
“นี่มันโกหกไม่ใช่หรือ...”
ทันใดนั้น ในหัวของฉีเซี่ยมีแสงสว่างวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง
ใช่แล้ว!
ก็เรื่องนี้แหละ!
โกหก!
ทั้งหมดนี้ตรงกับที่ฉีเซี่ยคาดการณ์ไว้ “แกะ” กับ “หมา” ไม่ใช่ชื่อคนอะไร แต่เป็น “ประเภทของเกม”!
“แกะ” อาจจะแทนเรื่อง “เด็กเลี้ยงแกะ” ก็ได้? เด็กเลี้ยงแกะที่โกหกหลายครั้งจนไม่มีใครมาช่วย ดังนั้นเกม “แกะ” จึงมี “คำโกหก” อยู่ด้วย เป็นเกมแห่ง “การโกหก”
“หมา” อาจจะแทนความภักดี อย่างในเกมฉมวกเมื่อครู่ ถ้าพวกเขาไม่ร่วมมือกัน ตอนนี้คงไม่มีใครรอดชีวิตสักคน แล้วมันเป็นไปได้ไหมว่าเป็น “ความร่วมมือ”?
ฉีเซี่ยหยิบฉมวกขึ้นมาดูอีกครั้ง เขารู้ว่า “แกะ” มีโอกาสโกหกได้ในตอนที่อธิบายกฎ
แต่ในประโยคสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคนี้ ประโยคไหนกันแน่ที่โกหก?
“ฉันไม่อาจทนมองดูพวกคุณตายไปต่อหน้า” ถ้าประโยคนี้เป็นคำโกหก...
“เดี๋ยวก่อน...” ฉีเซี่ยค่อย ๆ เบิกตากว้าง “ประโยคนี้ไม่ใช่ ‘คำตอบ’ แต่เป็นกับดักที่ทำให้ทุกคนตาย”
“คุณพูดอะไร?” เฉียวเจียจิ้นถามด้วยความสงสัย
“ประโยคนี้โกหกทั้งหมด!” ฉีเซี่ยพูดอย่างเด็ดขาด “การยืนชิดกำแพงจะ ‘ตาย’ การยืนใต้ช่องเพดานต่างหากที่เป็น ‘ทางรอด’!”
หมอจ้าวและผู้กองหลี่สบตากัน ไม่รู้ว่าฉีเซี่ยต้องการจะสื่ออะไร
“ทุกคน ยังจำได้ไหม? ‘แกะ’ มันโกหกเป็น!” ฉีเซี่ยยืนอยู่กลางห้อง พยายามให้ทุกคนเข้ามาใกล้ “ถ้าเราทำตามกฎที่มันบอก เราจะทำให้ตัวเองตายในที่สุด นี่แหละคือความแตกต่างระหว่าง ‘แกะ’ กับ ‘หมา’!”