ยามนี้คนทั้งเก้าเหมือนดั่งโคมระย้าบนเพดาน ต่างจับห่วงโหนตัวแกว่งไปมา
หลินฉินมองลงด้านล่าง ใจพลันเย็นวาบไปครึ่งดวง
เบื้องล่างเป็นโพรงลึกประมาณสิบเมตร
หากพลาดท่าไม่จับห่วงไว้ แน่ล่ะว่าคงร่วงตกตายไปแล้ว
“เฮ้ย นักเขียน นายจับให้แน่น!” เฉียวเจียจิ้นก็สังเกตเห็นว่าหานอีมั่วกำลังเริ่มเลื่อนหลุดมือ ใจพลันร้อนรน “ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ นายจะหมดแรงได้ยังไง”
“ขะ...ข้า...” หานอีมั่วเกร็งกล้ามเนื้อบนใบหน้าจนสุดแรง แต่ร่างก็ยังค่อยๆ ไถลต่ำลง
เฉียวเจียจิ้นอยู่ใกล้หานอีมั่วมาก จึงปล่อยมือข้างหนึ่งทันที แล้วจับขอบกางเกงของเขากระชากขึ้น แรงของเฉียวเจียจิ้นนั้นมหาศาล หานอีมั่วรู้สึกเหมือนมีคนพยุงตัวเขาขึ้น เขาจึงรีบคว้าห่วงได้มั่นอีกครั้ง ผู้กองหลี่เห็นดังนั้นก็ยื่นมือเข้าช่วย คนละข้างคนละมือ ประคองหานอีมั่วที่กำลังจะร่วงลงไว้ได้
ทุกคนเพิ่งจะถอนหายใจเฮือก แต่กลับได้ยินเสียงครางอู้อี้
หันขวับไปมอง เถียนเถียนก็พลั้งปากร้องลั่น ตอนนี้ทุกคนถึงนึกขึ้นได้ว่ามือของนางก็มีบาดแผลเช่นกัน
แต่เด็กสาวคนนี้ดูจะอดทนเป็นเลิศ จนกระทั่งเลือดตัวเองหลั่งชุ่มด้ามจับ จึงเปล่งเสียงครางออกมา
นางปล่อยมือขวา ใช้เพียงมือซ้ายข้างเดียวยึดห่วงไว้ แต่แรงของหญิงสาวย่อมน้อยเป็นทุนเดิม จะใช้มือเดียวพยุงน้ำหนักตัวทั้งหมดยิ่งยากกว่า จึงไถลหลุดรูดลงฉับพลัน
ฉีเซี่ยสีหน้าเปลี่ยน รีบคว้าข้อมือบาดเจ็บของนางไว้ทันควัน
แค่สัมผัสสั้นๆ เขาก็พบว่าร่างกายซูบตอบของเถียนเถียนสั่นเทาไม่หยุด ข้อมือก็เย็นเยียบ