คนนอกห้องที่เข้าร่วมเกมด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก ต่างก็รู้สึกเกร็งเล็กน้อย
“ฉีเซี่ย” หลินฉินเรียก
“ว่าไง”
“คุณเคยบอกว่า สัตว์ต่างชนิดกันหมายถึงประเภทเกมที่ต่างกัน ใช่ไหม”
“ใช่”
หลินฉินฟังจบก็มองไปที่หนูมนุษย์ตรงหน้า แล้วถามเสียงเบาว่า “คุณคิดว่า ‘เกมหนู’ คือเกมอะไร”
ฉีเซี่ยก็กำลังตรึกตรองปัญหานี้อยู่เหมือนกัน ถ้าไม่รู้ประเภทเกมล่วงหน้า สถานการณ์ของเถียนเถียนจะค่อนข้างเป็นฝ่ายตั้งรับ
แต่ว่า ‘หนู’ เกี่ยวข้องกับอะไรล่ะ
“ดูท่าเกมที่เล่นกันอยู่ตอนนี้ก็เข้ากับลักษณะของ ‘หนู’ ดีนะ นั่นคือการค้นหาเป้าหมายท่ามกลางข้าวของจุกจิกมากมาย” ฉีเซี่ยพูดเสียงต่ำ “หรือว่า ‘หนู’ ก็คือเกมประเภท ‘ค้นหา’”
……
ภายในห้อง เถียนเถียนมองกวาดไปทั่วห้องก่อน พบว่าที่นี่มีชั้นวางของมากมาย
และบนชั้นแต่ละชั้นก็มีกล่องกระดาษทั้งเล็กใหญ่ตั้งอยู่ มองคร่าว ๆ มีอย่างน้อยร้อยกว่ากล่อง
เถียนเถียนหยิบกล่องกระดาษมาดูหนึ่งกล่อง ข้างในเต็มไปด้วยของจิปาถะ
ในใจนางประเมินดูคร่าว ๆ ว่าหากภายในห้านาทีนี้ต้องเปิดกล่องออกทีละกล่อง แล้วพลิกค้นหาของข้างใน เกรงว่ายังไงก็ไม่มีทางเจอ ‘เต๋า’ เพราะจำนวนกล่องมันมากเกินไป
นางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พบว่าในโกดังไม่ใหญ่โตนี้มีแค่หลอดไฟนีออนหลอดเดียว และสวิตช์ก็อยู่บนผนังข้างตัว
เถียนเถียนคิดอยู่สองสามวินาที จู่ ๆ ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา