“พังทั้งตระกูล บ้าอีกแล้ว” เฉียวเจียจิ้นถ่มน้ำลายลงพื้น “รู้สึกว่าถ้าอยู่ที่นี่นานๆ พวกเราก็จะบ้าเหมือนกัน”
ฉีเซี่ยถูกชายชราคนนั้นทำให้หัวใจว้าวุ่น
“ฉีเซี่ย คุณไม่เป็นไรนะ” หลินฉินถามจากด้านข้าง
“ไม่เป็นไร” ฉีเซี่ยตั้งสติ “คนพวกนั้นหยุดผมไม่ได้ ผมจะไปร่วม ‘เกม’ แล้ว พวกคุณไม่ต้องตามมาก็ได้”
“ฉันตามคุณไป” หลินฉินพูด “ไม่ว่าคุณจะไปร่วม ‘เกม’ อะไร ฉันก็จะไปด้วย”
ได้ยินคำนี้ ฉีเซี่ยค่อยๆ หยุดฝีเท้า เขาหันกลับมา มองหลินฉินอย่างเย็นชา
แววตานั้นเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง ทำให้หลินฉินตกใจไม่น้อย
“เป็น เป็นอะไรไป”
“หลินฉิน แรงจูงใจของคุณคืออะไร”
“แรงจูงใจ” หลินฉินถามกลับอย่างสงสัย “ฉันต้องมีแรงจูงใจอะไรด้วยเหรอ”
ฉีเซี่ยจ้องตาหลินฉินอีกครั้ง แล้วพูดว่า “คุณเข้าใกล้ผมเพื่ออะไร ไม่ว่าจะคิดยังไง คุณก็ควรไปกับอีกทีมไม่ใช่เหรอ พวกเราสามคนไม่ได้อยู่ทางเดียวกับคุณ ยิ่งไม่ควรเป็นพวกเดียวกัน”
ได้ยินฉีเซี่ยถามเช่นนี้ หลินฉินเพียงยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ฉันบอกแล้ว ฉันสนใจคุณมาก ฉันอยากรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่”
“ผมอยากออกไป” ฉีเซี่ยตอบโดยไม่ต้องคิด “ผมพูดหลายครั้งแล้ว ผมจะออกไปหาเมียของผม เธอขาดผมไม่ได้ คุณฟังเข้าใจไหม”
หลินฉินกระพริบตา ตอบว่า “เข้าใจแล้ว”
“เมียผมชื่ออวี๋เนี่ยนอาน เธอเคยลำบากเพื่อผม เคยรับเคราะห์แทนผม เป็นที่คิดถึงทั้งหมดในชีวิตนี้ของผม เพราะงั้นผมถึงต้องกลับไปหาเธอ นี่คือความคิดทั้งหมดของผม ชัดเจนพอไหม”