“ฉีเซี่ย” จางเฉินเจ๋อกอดอก สีหน้าไร้อารมณ์กล่าว “คนแรกที่หานอีมั่วเรียกหาหลังจากบาดเจ็บคือคุณ พวกคุณรู้จักกันมาก่อนเหรอ”
ฉีเซี่ยไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา มือขวาเท้าคางตอบ “ไม่รู้จัก”
“งั้นคุณพอจะรู้เบาะแสเรื่องที่เขาตายไหม” จางเฉินเจ๋อถามต่อ
ฉีเซี่ยไม่ตอบอีก กลับมาพินิจพิจารณาดาบยักษ์บนร่างหานอีมั่ว
ดาบเล่มนี้โบราณคลาสสิก ราวกับเป็นงานศิลปะชิ้นงาม
บนดาบมีร่องรอยการต่อสู้นับไม่ถ้วน ราวกับผ่านการศึกมามากมาย
แต่ในยุคสมัยนี้ จะมีใครถือดาบยักษ์เช่นนี้ไปต่อสู้กับผู้คน
“ฉีเซี่ย ฉันถามคุณอยู่” จางเฉินเจ๋อกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยเหรอ”
“ฉันต้องอธิบายอะไร” ฉีเซี่ยถาม “คุณจะบอกว่าฉันฆ่าหานอีมั่วงั้นเหรอ”
“ไม่ว่าฆาตกรจะเป็นคุณหรือไม่ คุณก็ควรจะพูดอะไรออกมาบ้างเพื่อล้างข้อสงสัย”
ฉีเซี่ยก็ยังไม่ตอบ กลับยื่นมือไปดึงดาบ
“เฮ้ย!” ผู้กองหลี่เห็นดังนั้นจึงรีบสาวเท้าเข้ามา “ฉีเซี่ย ไม่ว่าฆาตกรจะเป็นคุณหรือไม่ เราต้องปกป้องสถานที่เกิดเหตุ! ไม่อย่างนั้น…”
“ไม่อย่างนั้นอะไร” ฉีเซี่ยขัดขึ้น “ไม่อย่างนั้นรอให้ตำรวจของพวกคุณมาสอบสวน หลักฐานจะเสียหายง่ายงั้นเหรอ”
ผู้กองหลี่ปากขยับเล็กน้อย ติดอ่างไปชั่วขณะ
ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องรอตำรวจมาสอบสวนเลย ต่อให้เขาจะมีชีวิตรอดออกไปได้ไหมก็ยังเป็นปัญหา
ฉีเซี่ยเห็นผู้กองหลี่เงียบไป จึงใช้สองมือออกแรง ดึงดาบต่อไป
เขาแทบจะใช้กำลังทั้งหมดในร่างกาย ถึงจะดึงดาบออกจากพื้นได้จนสุด
เฉียวเจียจิ้นเห็นเช่นนั้นก็เข้าไปช่วย ถึงได้รู้ว่าดาบยักษ์นี้หนักเกินกว่าที่เขาคิดไว้ ดาบโบราณสีดำสนิททั้งเล่มนี้ไม่รู้ว่าสร้างขึ้นจากโลหะอะไร น้ำหนักประมาณ 150 ชั่ง ราวกับชายฉกรรจ์แข็งแรงคนหนึ่ง