หมอจ้าวเองก็เดินออกมาในตอนนั้น สีหน้าหลุบหลีก
ดูท่าทางของเขาแล้ว ไม่ได้มาเพื่อขัดขวาง กลับเป็นมาช่วยเสริมด้วยซ้ำ
"ไม่มี"เต๋า"อยู่สี่ลูก มีแค่สามลูกแล้ว" ฉีเซี่ยกล่าว
"สามลูกงั้นเหรอ!" เซียวหร่านขมวดคิ้วแน่น "คุณทำหายไปลูกหนึ่งเหรอ"
ฉีเซี่ยมองไปทางหมอจ้าวที่อยู่ด้านหลังเซียวหร่าน แววตาแฝงความดุดัน
หมอจ้าวดูเหมือนจะสังเกตเห็นแววตาของฉีเซี่ย จึงได้แต่เอ่ยปากว่า
"เซียวหร่าน ฉีเซี่ยไม่ได้ทำหายนะ แต่เขาใช้"เต๋า"ลูกหนึ่งไปแลกเบ็ดกับสายเบ็ดจากเสมียนผู้หญิงนั่น"
"อะไรนะ..." ดวงตาของเซียวหร่านขยับเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ แล้วพูดกับฉีเซี่ยว่า "ก็ได้ ถือว่าเป็นเรื่องของคุณที่จะเอา"เต๋า"ไปแลกเปลี่ยน ทีนี้ฉันขอให้คุณคืน"เต๋า"สองลูกที่เป็นของทีมเรากลับมา"
"ที่เป็นของพวกคุณสองลูกงั้นเหรอ..." ฉีเซี่ยแสดงสีหน้าเย็นเยียบ
"เซียวหร่าน..." เถียนเถียนที่เงียบมานาน จู่ๆ ก็เอ่ยแทรกขึ้น "อย่าพูดแบบนั้นเลย ถ้าจะเอาให้เคลียร์จริงๆ"เต๋า"ที่หายไปหนึ่งลูกนั่นก็เพื่อช่วยหานอีมั่วที่เป็น"พวกทีมคุณ" แล้วก็ไม่เกี่ยวกับเราด้วยนะ"
"ฉันพูดไปแล้วไง นั่นเป็นการตัดสินใจของฉีเซี่ยเอง ไม่เกี่ยวกับทีมเรา"
"อั๊วเลย..." เฉียวเจียจิ้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สีหน้าดุดัน ภาษาจีนกลางที่ไม่ชัดอยู่แล้วกลายเป็นภาษากวางตุ้งไปหมด "อั๊วไม่เคยตีผู้หญิงหรอก แต่อีนี่แม่งหน้าด้านชิบหาย!"