บทที่ 53 เป้าหมายใหม่
หลินฉินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัดหลังฟังจบ
“หมายความว่ายังไงที่ว่า ‘ทำไมฉันถึงยังมีชีวิตอยู่’?” เธอค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว รู้สึกว่าฉีเซี่ยตรงหน้าดูอันตรายขึ้นมา “นาย... นายจะทำอะไร?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลินฉิน ฉีเซี่ยก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาจึงค่อย ๆ เดินไปข้างเฉียวเจียจิ้นกับเถียนเถียน
“ฉีเซี่ย... นายรู้อะไรใช่ไหม?” หลินฉินถามเสียงสั่น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ฉีเซี่ยย่อตัวลง จ้องมอง “สหายร่วมรบ” สองคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสองวัน ภายในใจรู้สึกสับสนปนเป
แม้จะหดหู่ แต่ทุกครั้งที่นึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กับทั้งคู่ ในหัวก็เหมือนมีหนอนตัวหนึ่งพยายามชอนไชออกมาจากร่าง ทำให้เขาปวดหัวแทบระเบิด
หลินฉินมองฉีเซี่ยด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “พูดสิ... นาย...”
“ผู้หญิงที่ชื่อเซียวเซียวฆ่าพวกเขา” ฉีเซี่ยพูดเสียงต่ำ “ฉันจะให้เธอชดใช้ด้วยเลือด”
“เซียวเซียว...?” หลินฉินกะพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ “ผู้หญิงคนนั้นที่เราเจอก่อนหน้านี้น่ะเหรอ...?”
ฉีเซี่ยลูบหน้าผากเถียนเถียนเบา ๆ ตรงนั้นมีรูเล็ก ๆ อยู่รูหนึ่ง
มันเป็นรอยที่เหลือจากการถูกตะปูแทงทะลุ
เถียนเถียนเคยบอกว่าเธอยอมตายที่นี่ได้
แต่ตอนนี้ เธอกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายเพราะอะไร
“แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม...” หลินฉินพูด “ทำไมเธอต้องฆ่าเฉียวเจียจิ้นกับเถียนเถียนด้วย?”