ผู้กองหลี่ไม่มองเฉียวเจียจิ้น แต่หันไปถามฉีเซี่ยว่า "ผมมีเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับหานอีมั่ว... เมื่อกี้คุณมีอะไรจะพูดแต่ยังพูดไม่จบใช่ไหม? การตายของหานอีมั่วมันหมายความว่ายังไง? แล้วดาบเล่มนั้นคืออะไร?"
ฉีเซี่ยหรี่ตามองสำรวจผู้กองหลี่ "ผู้กอง คุณถนัดงานสืบสวน ผมถนัดเรื่องหลอกลวง ตอนนี้คุณมาขอความเห็นผมเรื่องคดี ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?"
ผู้กองหลี่ก้มหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวแรง "ก็เรามาอยู่ในที่บ้า ๆ แบบนี้ 'งานสืบสวน' มันจะยังใช้ได้ยังไงล่ะ?"
ฉีเซี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจบอกเบาะแสที่ตัวเองคิดได้ให้เขา "ผู้กอง ผมทำได้แค่บอกว่า... หานอีมั่วอาจจะรู้จักดาบเล่มนั้น"
"รู้จัก?" ผู้กองหลี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะพยักหน้าอย่างใช้ความคิด "คุณหมายความว่าเขาเคยเห็นดาบเล่มนั้น?"
"นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องไปคิดแล้ว" ฉีเซี่ยพูด "คุณห่วงสถานการณ์ของตัวเองดีกว่า"
"หมายความว่าไง?"
ฉีเซี่ยถอนหายใจ หมุนตัวจะเดินจาก แต่ถูกผู้กองหลี่คว้าไว้
"อย่าเพิ่งไป สถานการณ์ของผมน่ะมันคืออะไรกันแน่?"
หลินฉินเอามือปิดจมูกและปาก โน้มตัวเข้าไปใกล้หูผู้กองหลี่ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า "คุณผู้กองคะ ฉีเซี่ยไม่อยากพูด ฉันพูดแทนให้ก็ได้ ที่คุณต้องระวังมีอยู่สองอย่าง"
"สองอย่าง?"
"ใช่ อย่างแรก คนที่จะยกดาบยักษ์เล่มนั้นขึ้นมาได้ง่าย ๆ ในที่นี้มีแต่พนักงานสาวสติแตกคนนั้นคนเดียว เธอมีแรงมหาศาล พูดง่าย ๆ คือ ถ้าหานอีมั่วถูกใครฆ่าจริง ๆ พนักงานสาวคนนั้นก็คือผู้ต้องสงสัยมากที่สุด พวกคุณควรรีบออกไปจากที่นี่"