"น่าขยะแขยงชะมัด..." เฉียวเจียจิ้นขมวดคิ้วมองสิ่งสกปรกบนพื้น "กลิ่นเหม็นเตะจมูกแบบนี้ คงไม่ใช่อุจจาระหรอกนะ"
อุจจาระ?
ฉีเซี่ยหันขวับไปมองเฉียวเจียจิ้น
นั่นเป็นมุมมองที่น่าสนใจมาก
พูดอีกอย่างคือที่นี่นอกจากพวกเขาเก้าคนกับหน้ากากสัตว์แล้ว ยังมีคนอื่นอีก
หรือจะพูดว่า..."สิ่ง" อื่น
คนหรือ "สิ่ง" นี้ดูเหมือนจะอาศัยอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ทิ้งกองอุจจาระไว้เต็มพื้นแบบนี้
ทุกคนช่วยกันค้นไปทั่ว แต่ก็หาเข็มกับด้ายและผ้าก๊อซไม่เจอเลย ด้านนอกร้านสะดวกซื้อก็ไม่เห็นร้านขายยาหรือคลินิก ถ้าออกไปตระเวนหาแบบไร้ทิศทาง เกรงว่าหานอีมั่วจะทนไม่ไหวแน่
"แบบนี้จะเอาอย่างไรดี..." ผู้กองหลี่เท้าเอวมองหมอจ้าวอย่างจนใจ คล้ายถามความเห็นเขา
ยังไม่ทันที่หมอจ้าวจะพูด ก็มีเสียงดังมาจากหลังเคาน์เตอร์คิดเงินของร้าน ประตูห้องพักพนักงานถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ
ทั้งเก้าคนตกใจจนหน้าซีด รีบถอยกรูดไปหลายก้าว จ้องมองบานประตูที่ค่อย ๆ แง้มออก
ร่างผอมโซเงาหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากหลังประตู
เมื่อเพ่งมองดูดี ๆ กลับพบว่าคนที่ออกมาเป็นเด็กสาวที่ผอมจนแทบไม่เหลือเค้าโครงมนุษย์ ดูไม่ออกเลยว่าเธออายุเท่าไร
แก้มของนางตอบลึกลงไป ดวงตาปูดโปนออกมาราวกับเนื้อบนใบหน้าหายไปจนหมด
นางเม้มริมฝีปากที่แห้งแตกด้วยความอยากรู้อยากเห็นพลางมองพวกเขา
หลังจากตะลึงไปชั่วอึดใจ ดูเหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบจัดการเสื้อผ้าที่สกปรกยับยู่ยี่ของตนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "ยินดีต้อนรับคะ..."