บทที่ 51 เซียวเซียว
หลายคนกินเนื้อหมีไปได้ไม่มากนัก ก่อนจะดื่มน้ำแกงเนื้อจนหมด
ต้องยอมรับว่าน้ำแกงเนื้อรสชาติดีกว่าเนื้อหมีอยู่หน่อย
หรือบางทีอาจเป็นเพราะทุกคนกระหายน้ำมาก ดื่มอะไรก็รู้สึกหอมหวานไปหมด
“ทิ้งเนื้อหมีที่เหลือไว้ที่นี่เถอะ” ฉีเซี่ยขยับยืดเส้นยืดสาย แล้วบอกทุกคน “ถ้าคืนนี้เรายังมีชีวิตกลับมาได้ ค่อยกินอีกมื้อ”
จู่ ๆ เซียวเซียวก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันขอกินอีกชาม”
พูดจบ เธอก็หยิบชามของตัวเองขึ้นมา แล้วตักเนื้อหมีใส่ลงไปอีกหน่อย
“ตามใจ” ฉีเซี่ยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนมองท้องฟ้า ตอนนี้น่าจะเป็นช่วงบ่าย
“ต้องรีบแล้ว” ฉีเซี่ยกล่าว “พวกเราสี่คนเพิ่งชนะมาได้แค่ 95 เต๋า ถ้าดูจากความคืบหน้าแล้วยังห่างไกลจากเป้าหมายมาก วันนี้เราต้องทำให้ได้ 360”
“ก็จริง” เฉียวเจียจิ้นลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ไปกันเถอะ”
เถียนเถียนกับหลินฉินเก็บข้าวของ ปัดฝุ่นออกจากตัว พอทั้งสองหันไปมอง เซียวเซียวก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม เธอกินเนื้อในชามต่อไปเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย
“พี่เซียวเซียว ไม่ไปเหรอ?” เถียนเถียนถาม
เซียวเซียวโยนเนื้อชิ้นใหญ่ที่มันเยิ้มเข้าปาก แล้วเลียนิ้วตัวเอง แต่ก็ยังไม่ตอบอะไร
“อย่าไปสนใจเธอเลย” ฉีเซี่ยรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีจุดประสงค์ไม่บริสุทธิ์ แยกทางกันเร็วหน่อยก็ดี “ไปกันเถอะ”
เฉียวเจียจิ้นพยักหน้า แล้วหันหลังเดินไปหาฉีเซี่ย
ในตอนนั้นเอง เสียงระฆังดังสนั่นมาจากที่ไกล ๆ