บทที่ 52 วิถีสุดขั้ว
เซียวเซียวทุบโต๊ะตัวหนึ่งจนแตกอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นหยิบแผ่นไม้ที่มีตะปูติดอยู่ขึ้นมาจากพื้น แล้วค่อย ๆ เดินไปหาเฉียวเจียจิ้น
“เฮ้ย!!” ฉีเซี่ยรู้สึกถึงลางร้าย “เธอจะทำอะไร?! เดี๋ยวก่อน...”
“คนพวกนี้ตายก็ตายไปสิ” เซียวเซียวพูด “พวกเขาตายไปก็ไม่เสียใจหรอก ฉันจะพิสูจน์ให้เธอดู”
“อย่า!” ฉีเซี่ยร้องอย่างร้อนใจ “ฉันเข้าใจแล้ว! เธอพูดอะไรฉันก็ทำตามทั้งนั้น วางของลงก่อน!”
เซียวเซียวทำราวกับไม่ได้ยิน ค่อย ๆ ยกแผ่นไม้ในมือขึ้น
“เฮ้ย! เงื่อนไขที่เธอพูดมาฉันตกลงหมดแล้ว! ไม่ต้องพิสูจน์ให้ฉันดูหรอก!!”
เห็นเซียวเซียวเหมือนคนคลุ้มคลั่ง ฉีเซี่ยรีบตะโกนเรียกเฉียวเจียจิ้นอีกครั้ง “เฮ้ย! เฉียวเจียจิ้น! อย่าแกล้งตายสิ! ลุกขึ้นมา!!”
สิ้นเสียง แผ่นไม้ในมือเซียวเซียวก็ฟาดลงมา ด้านที่มีตะปูปักทะลุกะโหลกของเฉียวเจียจิ้นเข้าไปตรง ๆ
“วิถีสุดขั้วจงเจริญ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม
ร่างของเฉียวเจียจิ้นกระตุกวูบ แขนขาชักเกร็งอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะนิ่งสนิท
“เฮ้ย... เฉียวเจียจิ้น...”
ฉีเซี่ยเบิกตากว้าง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
“พูดสิ เฉียวเจียจิ้น... ไอ้บ้าเอ๊ย แกล้งทำอะไร... หมีเธอยังฆ่าไม่ตาย... แล้วตะปูจะฆ่าเธอได้ยังไง...?”
ฉีเซี่ยไม่ได้รับคำตอบจากเฉียวเจียจิ้น กลับเห็นเพียงเลือดที่แผ่กระจายออกมา
เขารู้ดีว่าเอาตะปูแทงเข้าไปในสมองแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางรอด
เฉียวเจียจิ้นตายแล้ว
“เฉียว...” ฉีเซี่ยมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ในหัวมีแต่ประโยคหนึ่งดังก้องซ้ำไปซ้ำมา...