ขบวนแถวที่เป็นระเบียบแต่เดิมเกือบจะพังทลายในพริบตา ทุกคนแตกกระเจิงวิ่งหนี แต่หมีดำกลับไล่ตามไอ้แว่นเพียงลำพัง
“ซวยแล้ว ซวยแล้ว ซวยแล้ว...” ไอ้แว่นพึมพำด้วยความสิ้นหวังพลางวิ่งโซเซไปมาในห้อง “แม่จ๋า... คราวนี้ฉันคงตายจริงๆ แล้ว...”
ไม่ถึงสิบก้าว หมีดำก็ต้อนไอ้แว่นจนมุม
ขาทั้งสองข้างของไอ้แว่นเป็นอัมพาตโดยสิ้นเชิง ทรุดตัวลงนอนกับพื้น ขยับหนีไม่ได้สักนิด
มันพิงกำแพง หันไปมอง ใบหน้ามืดมิดน่าสะพรึงปรี่เต็มคลองสายตา
น่าเกลียด น่ากลัว และเหม็นเน่า
หมีดำยื่นจมูกออกมา ดมกลิ่นใบหน้าของไอ้แว่น
สีหน้าของไอ้แว่นขาวซีด แววตาเหม่อลอยมองตรงไปข้างหน้า จนกระทั่งหมีดำเอาปากเข้าใกล้คอของเขาก็ไม่กล้าขยับเลยสักนิด
“แม่...” ไอ้แว่นพึมพำ “ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว... แม่... อย่ารอฉันเลย...”
หมีดำอ้าปากที่ส่งกลิ่นเน่าเปื่อย กำลังจะกัดลงไปเมื่อเฉียวเจียจิ้นที่นอนอยู่บนพื้นตะโกนลั่น
“เฮ้ย!! หมดเวลาแล้วนะ!! พวกสารเลว!! จะโกงกันรึไง?! ห้ามฆ่าคนอีกแล้ว!!”
ทุกคนหันไปมอง นาฬิกาดิจิทัลบนกำแพงนับถอยหลังสิ้นสุดลงจริงๆ หยุดอยู่ที่เลข «0»
วินาทีถัดมา ประตูเหล็กที่อยู่ไกลๆ เปิดออกทันที หมีดำสั่นสะท้านทั้งตัว
จากนั้น แรงดึงดูดมหาศาลระเบิดออกจากประตูเหล็ก หมีดำเหมือนเศษกระดาษที่พลิ้วไหวตามลม มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แล้วถูกบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นลากเข้าไปในประตูด้วยความเร็วสูง