วัวปฐพีไม่พูดอะไร กวาดตามองผู้รอดชีวิต แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยว่า “คนละสิบเก้าเม็ด "เต๋า" เกมจบแล้ว เชิญทุกคนขึ้นมารับ "เต๋า" ของตัวเองทีละคน”
ไอ้แว่นมองบาดแผลของจางซาน เหงื่อเย็นพลันผุดขึ้น “จางซาน... นายไม่เป็นไรจริง ๆ นะ?”
“ข้าแข็งแรงดี” จางซานหัวเราะ ตบหัวไอ้แว่น “พวกนายทางนั้นเป็นไงบ้าง? ข้าเห็นนายกับท่านลวี่ก็ยังดูสดชื่นดีนะ”
“อ้า...!” ไอ้แว่นร้องลั่น “จางซาน พูดถึงท่านลวี่ ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับนาย...”
ท่านลวี่เองก็ร้อนใจ เบียดเข้ามาหาจางซาน โบกไม้โบกมือพูด “ใช่แล้ว ๆ! นายต้องตัดสินให้ข้านะ!”
“ตัดสิน? เกิดอะไรขึ้น?”
เห็นสามคนนั้นกระซิบกระซาบ สีหน้าฉีเซี่ยก็เครียดเคร่ง แล้วหันไปถามหลินฉิน “ทางพวกเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
หลินฉินสูดลมหายใจลึก “บอกตามตรง ตอนแรกฉันคิดว่าพวกเราต้องตายแน่...”
“ใช่...” เถียนเถียนเสริม “ตอนหมีดำออกมา ฉันกับหลินฉินกลัวจนขาแข้งอ่อนยืนไม่อยู่เลย”
“แล้วยังไงต่อ?” เฉียวเจียจิ้นถาม
“แล้วก็...” หลินฉินกระพริบตา ครุ่นคิด “ฉันจำได้ว่าผู้ชายที่ชื่อจางซานคนนั้นตะโกนว่า "หลบไป" แล้วยกแผ่นเหล็กขึ้นฟาดหมีดำคนเดียว”
“หา?!” ฉีเซี่ยกับเฉียวเจียจิ้นอุทานพร้อมกัน
“พวกเราสองคนไม่กล้ามองเลย...” หลินฉินบอก “มันโหดร้ายเกินไป เขาใช้แผ่นเหล็กทุบหมีดำจนล้มลง กดทับร่างมันไว้ แล้วนั่งทับแผ่นเหล็กฟาดหัวหมีดำไม่หยุด เลือดเต็มสนามไปหมด...”