บทที่ 65 ปลอมตัว
ทั้งสามคนเดินออกจากชมรมหมากล้อม แต่ยังสงบใจไม่ได้อยู่นาน
แม้คนที่ตายจะเป็น「คนหมู」แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร คนหมูก็เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ
เขาไม่ใช่สัตว์ประหลาด ไม่ใช่คนบ้า และยิ่งไม่ใช่ผู้จัดงานที่ชั่วร้ายที่สุด
ฉีเซี่ยก้มหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างมาตลอด หลินฉินเดินตามข้างกายเขาไม่ห่าง
ตอนนี้เหล่ลวี่เอาแต่หันไปมองในห้อง ที่นั่นมีศพของคนหมูนอนอยู่ แต่เขาดูไม่ใส่ใจสักนิด กลับกำลังมองหาสิ่งอื่น
“เป็นอะไรไป?” ฉีเซี่ยหันมาถาม
“เอ่อ... ถึงพูดตอนนี้จะไม่ค่อยเหมาะก็เถอะ” เหล่ลวี่กล่าว “แต่นายชนะพนันชีวิตแล้ว ‘เต๋า’ ของอีกฝ่ายก็เป็นของเรา”
“เลิกเพ้อเจ้อเถอะ” ฉีเซี่ยส่ายหน้า “คนหมูไม่มีทางเหลือ ‘เต๋า’ แล้ว สิบเม็ดที่เขาให้นายไปก็คือทั้งหมดที่มี”
“หา?” เหล่ลวี่เบิกตากว้าง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเกินจริง “เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อหรอก”
เขารีบเดินเข้าไปในห้อง พยายามไม่มองศพคนหมู แล้วเริ่มค้นลิ้นชักของอีกฝ่าย
ชมรมหมากล้อมที่เดิมสะอาดเรียบร้อยถูกค้นจนข้าวของกระจุยกระจายในเวลาไม่นาน
เป็นอย่างที่ฉีเซี่ยพูด ที่นี่ไม่เหลือ「เต๋า」แม้แต่เม็ดเดียว
ฉีเซี่ยส่ายหน้าอยู่หน้าประตูแล้วพูดว่า “ถ้าเขายังมี「เต๋า」เหลืออยู่ แล้วจะเลือกพนันชีวิตกับพวกเราทำไม?”
“นี่มันเล่นไม่ซื่อชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!” เหล่ลวี่ด่าด้วยความโมโห “คิดจะหลอกเอาของฟรีกันนี่หว่า!”