บทที่ 64 ผู้ไถ่บาป
“ถึงอย่างไรแกก็ไม่ใช่ ‘แพะ’” ฉีเซี่ยพูดกับคนหมู “ตอนเจอคนหัวแพะครั้งแรก พวกเราลำบากกันแทบแย่ แกคิดว่าถ้าเพิ่มกลไกการโกหกเข้าไปในเกมของตัวเองแล้วโอกาสชนะจะสูงขึ้น แต่ไม่คิดเลยว่าการตัดสินใจครั้งนั้นกลับทำให้แกต้องตาย”
คนหมูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือถอดหน้ากากบนศีรษะออก
ใต้หน้ากากสกปรกเหม็นเน่าคือชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาได้รูป เขาดูอายุราวสี่สิบปี ระหว่างคิ้วและดวงตาเปี่ยมด้วยความเฉลียวฉลาด
“น่าเสียดาย แค่ขาดอีกนิดเดียว” คนหมูพูด “อีกนิดเดียวฉันก็จะออกไปจากที่นี่อย่างสง่าผ่าเผยได้แล้ว”
ฉีเซี่ยได้ยินแล้วแววตาขยับไหวเล็กน้อย จากนั้นก็ถามว่า “คนหมู ตกลงการออกไปอย่าง ‘สง่าผ่าเผย’ หมายความว่ายังไง?”
คนหมูชะงักไป ก่อนจะพินิจชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง แล้วพบว่าอีกฝ่ายคล้ายกับตัวเขาในวัยหนุ่มมาก
“ฉีเซี่ย นายเคยทำผิดพลาดไหม?”
“ทำผิดพลาด?” ฉีเซี่ยครุ่นคิดอย่างจริงจัง คำว่า ‘ทำผิดพลาด’ เข้าใจได้ไม่ง่ายนัก ในแง่หนึ่ง อาชีพของเขาเองก็เป็นความผิดพลาด แต่ในอีกแง่หนึ่ง เขาไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเป็นเช่นนี้
“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่อง ‘กฎหมาย’” คนหมูพูดต่อ “แต่หมายถึงความผิดพลาดที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของนายไปทั้งชีวิต ทำให้นายเสียใจจนแทบทนไม่ไหว ทำให้นายสำนึกผิดอย่างที่สุด และต้องชดใช้หนี้ไปตลอดชีวิต”
ฉีเซี่ยฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น ในส่วนลึกของสมองมีบางสิ่งกำลังเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
“คุณหมายความว่ายังไง?” ฉีเซี่ยถามเสียงเย็น
“พวกเราล้วนเป็นคนบาป...” คนหมูยิ้มขื่น “เป็นอย่างที่คิด คนบาปไม่มีวันได้ ‘เต๋า’ สุดท้ายฉันก็ยังต้องมาตายที่นี่...”