บทที่ 63 โชคแรงกล้า
ฉีเซี่ยเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ก่อนหยิบหมากตัวหนึ่งขึ้นมาจากมือ
หลินฉินเห็นแล้วเบิกตากว้างทันที
มันเป็นหมากสีขาว
“ฉีเซี่ย... ฉันพูดได้แต่คำโกหก... อย่าเชื่อฉันเด็ดขาด...” หลินฉินตะโกนก้องในใจ หวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น จนฉีเซี่ยได้ยินเสียงของเธอ
ตอนนี้เธอกลัวมาก กลัวว่าความเชื่อใจที่ฉีเซี่ยมีให้จะทำให้เขาต้องตาย
“อย่าเชื่อฉันเด็ดขาด...” หลินฉินท่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ
ฉีเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ถามอะไร กลับหยิบหมากสีดำขึ้นมาอีกตัว
หลินฉินขมวดคิ้วแน่น เธอรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นหมากสีดำหรือสีขาว เธอก็พูดได้แต่คำตอบที่ตรงกันข้าม
ฉีเซี่ยค่อย ๆ ยกหมากสีดำขึ้นมา ยื่นเข้าไปตรงหน้าหลินฉิน แล้วเอ่ยว่า “หลินฉิน บอกฉันที...”
หลินฉินยกมือปิดปาก ทั้งตัวแทบจะพังทลายลง
เธอไม่อยากบอกฉีเซี่ยเลยว่า «นี่คือหมากสีขาว» แต่ถ้าไม่พูดโกหก กลไกบนแว่นก็จะทำงาน
ฉีเซี่ยคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงกล่าวเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องตื่นตระหนก หลินฉิน ตั้งสติคิดให้ดี ทุกอย่างยังไม่จบ”
หลินฉินได้ยินแล้วพยักหน้าอย่างสิ้นหวัง
เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของเธอเริ่มสงบลง ฉีเซี่ยจึงเอ่ยถามว่า
“หลินฉิน บอกฉันที เหล่าลวี่จะบอกว่าหมากตัวนี้สีอะไร?”
“หา?”
หลินฉินกับเหล่าลวี่ชะงักพร้อมกัน แม้แต่คนหมูก็กลอกตาไปมา
“ฟังคำถามให้ดีนะ หลินฉิน ฉันจะถามอีกครั้ง” ฉีเซี่ยย้ำ “เหล่าลวี่จะบอกว่าหมากตัวนี้สีอะไร?”