หมอจ้าวมองฉีเซี่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฉีเซี่ยเองก็ไม่รู้จะตอบเช่นกัน
“นี่ใช้ได้ไหม” ฉีเซี่ยถามเสียงเบา
“ไม่น่ามีปัญหา” หมอจ้าวพยักหน้า “เข็มเย็บแผลทางการแพทย์มักใช้เข็มโค้ง ขอแค่คมพอ”
ฉีเซี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยกับพนักงานสาวว่า “แม่หนู พวกเราไม่มีเงิน เอาของแลกได้ไหม”
“เงิน” พนักงานสาวตาเบิ่งมองฉีเซี่ย ราวกับกำลังตีความว่า “เงิน” แปลว่าอะไร เนิ่นนานนัก เธอจึงพูดว่า “ฉันไม่เอาเงิน คุณนอนกับฉันเถอะ”
“นอน... หรือ” มุมปากฉีเซี่ยกระตุก “หมายความว่าไง”
“พอนอนกันเสร็จเราก็กินลูกหมูได้แล้ว” พนักงานสาวเผยสีหน้าคลุ้มคลั่ง แล้วจู่ ๆ น้ำลายก็ไหลยืด
พูดจบเธอก็เดินไปที่เตียงสกปรก ก้มตัวลงนั่ง แล้วตบตรงที่ข้างตัว
ตำแหน่งนั้นมีคราบเลือดแห้งกรังเป็นดวงใหญ่
“มาเร็ว มาเร็วสิ”
พนักงานสาวฉับไวถอดเสื้อคลุมทิ้ง ข้างในไม่ได้ใส่อะไร ร่างกายซูบผอมเปื้อนไปด้วยโคลนสกปรกและคราบเลือด ดูคล้ายโครงกระดูก
เฉียวเจียจิ้นเงียบไปพักใหญ่ ก่อนเอาศอกดุนฉีเซี่ย พูดว่า “นายก็เสียสละตัวสิ”
“ทำไมนายไม่ไป” ฉีเซี่ยถามอย่างขัดใจ
“เจ้านายสั่งนายนี่” เฉียวเจียจิ้นพูดอย่างสมน้ำหน้า “ไม่ได้ยินเหรอ แค่นายนอนกับหล่อน เราก็ได้กินลูกหมูในหม้อของหล่อนกันแล้ว อีกอย่างนักเขียนก็รอเบ็ดนั่นช่วยชีวิตอยู่ด้วย ยังไงก็ถือว่าบุญใหญ่หลวง...”