เขาเห็นฉีเซี่ยไม่มีท่าไม้ตาย ก็ก้าวเท้ายาว ๆ พุ่งเข้ามาทันที
ฉีเซี่ยก็ไม่ลังเล ผลักเก้าอี้สองตัวข้างกายไปข้างหน้าอีกครั้ง ขวางระหว่างตัวเองกับจางซาน
จางซานร่างสูงใหญ่เดิมทีเคลื่อนไหวช้า ตอนนี้ถูกเก้าอี้สองตัวนี้ขัดขวาง เกือบล้มลงไป
“มังกรสู้กลางทุ่ง หนทางของมันสิ้นแล้ว”
ฉีเซี่ยออกตัว วิ่งเหยียบเก้าอี้กระโดดขึ้นมา จางซานยังตั้งหลักไม่ทัน เขาก็พุ่งเข้าใส่คร่อมอีกฝ่ายทันที
เขารู้ว่าจางซานกับไอ้แว่น ท่านลวี่ แตกต่างกันโดยพื้นฐาน ไม่มีทางข่มขู่ให้ยอมได้ จึงฉวยโอกาสก่อนอีกฝ่ายจะทันตั้งตัว คร่อมบนตัวแล้วชกเปะปะใส่ใบหน้าอีกฝ่าย
จางซานยกแขนทั้งสองขึ้นมาในทันที ป้องคางและส่วนข้างของใบหน้าเอาไว้ พร้อมใช้สายตาจับจ้องหัวไหล่ของอีกฝ่าย ตัดสินจากท่าโจมตีแล้วนำมาป้องกันการรุกของฉีเซี่ยอย่างต่อเนื่อง
กำปั้นของฉีเซี่ยกระหน่ำราวกับเม็ดฝนลงบนแขนของอีกฝ่าย ได้แต่รู้สึกเหมือนทุบเข้ากับกำแพงที่แข็งแกร่ง
“ไอ้หนู……แกหาเรื่องตาย!”
ฉีเซี่ยฉวยจังหวะที่คู่ต่อสู้พูด ปล่อยหมัดลงไประหว่างสองแขนของจางซาน พุ่งตรงไปที่จมูกของเขา
ทว่าจางซานเหมือนคาดการณ์ไว้แล้ว ใช้สองแขนหนีบเข้าหากันโดยตรง กำปั้นของฉีเซี่ยก็ขยับไปข้างหน้าไม่ได้แม้แต่ครึ่งนิ้ว เขาล็อกข้อต่อของฉีเซี่ยไว้ แล้วคว้าจับแขนของเขาตามแรงเหวี่ยง บิดไปทางด้านข้าง ฉีเซี่ยก็กลิ้งออกไป จางซานก็สะบัดหลุดจากพันธนาการได้
“ฉันดูถูกแกจริง ๆ นะ…” จางซานค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว “ก่อนที่นายจะมาอยู่ที่นี่ เป็นนักฆ่ามาหรือไง? มีที่ไหนสู้กันอย่างนี้น่ะ?”