คราวนี้ความเงียบกินเวลายาวนานหลายนาที ทุกคนกำลังซึมซับความจริงที่ยากจะเชื่อ
สักพัก สารวัตรหลี่พลิกการ์ดสถานะของตัวเองขึ้นก่อน ด้านบนเขียนว่า "จอมปด" จริง ๆ
คนอื่น ๆ ก็พลิกการ์ดของตนทีละใบ ล้วนเป็น "จอมปด" ทั้งหมด
“คุณนี่เก่งจริง…” ทนายจางส่งสายตาชื่นชมมาที่ฉีเซี่ย “แต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเราตายกันหมดแล้ว?”
ฉีเซี่ยชี้ไปที่กระดาษทดของตัวเอง พูดว่า “ไม่ยากเลย ผมคิดมาตลอดว่า ห้องนี้ทำไมถึงปิดสนิท? ผนังกับพื้นทำไมถึงมีเส้นขีด? กลางโต๊ะทำไมถึงมีนาฬิการุ่นเก่า? แล้วคนหัวแพะทำไมถึงบังคับให้เราพักกลางเกม?”
“อัตราการใช้อากาศของคนปกติอยู่ที่ 0.007 ลูกบาศก์เมตรต่อนาที ต่อชั่วโมงก็ 0.42 ลูกบาศก์เมตร ห้องนี้มีทั้งหมดสิบคน หมายความว่าอัตราการใช้อากาศต่อชั่วโมงจะสูงถึง 4.2 ลูกบาศก์เมตร”
“ตามที่คนหัวแพะบอก เราไม่เพียงแต่หลับอยู่ในห้องนี้ 12 ชั่วโมง ยังเล่นเกมอีกเกือบ 1 ชั่วโมง ถ้าเอา 4.2 ลูกบาศก์เมตรคูณ 13 ก็จะได้เลข ‘54.6’”
ฉีเซี่ยเอาปากกาวงเลข "54.6" บนกระดาษทดแล้วพูดว่า “นี่คือจำนวนลูกบาศก์เมตรอากาศที่พวกเราควรจะใช้ไป”
แล้วเขาก็มองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง พูดว่า “แต่ห้องเรามีปริมาตรทั้งหมดกี่ลูกบาศก์เมตรกันล่ะ?”
ทุกคนมองตามสายตาของเขาไปด้วย
“ผู้จัดงานทิ้งร่องรอยไว้ให้เรา พวกเขาขีดเส้นบนผนังกับพื้น แบ่งผนังกับพื้นเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลายอัน แต่ละช่องยาวประมาณ 1 เมตร” ฉีเซี่ยชี้ไปที่รอยบนผนัง “ผนังมีจำนวนสี่เหลี่ยม 3 คูณ 4 พื้นกับเพดาน 4 คูณ 4 ห้องนี้กว้างยาวสูงเป็น 4 คูณ 4 คูณ 3 รวม 48 ลูกบาศก์เมตร”