หลังลูกสาวแท้ถูกทอดทิ้ง เธอเก็บพี่ชายใหญ่มาถึงห้าคน

ตอนที่ 2 เก็บพี่ชายคนที่สอง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่าพระพุทธเจ้าคงไม่รู้จักพวกเขา

เพิ่งกินไปได้แค่สองมื้อ ข้าวในผ้าผืนเล็กก็หมดเกลี้ยงแล้ว

เจียงเชิงมองคุณชายน้อยอย่างกลัดกลุ้ม พลางคิดว่าจะไปหาอาหารจากที่ไหนมาให้กินดี

แต่เจิ้งยูเชียนกลับเข้าใจผิด เพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ถูกทอดทิ้งมา เขาจึงหนีบขาแน่น ตัวสั่นระริก “ผมกินน้อยลงก็ได้ครับ”

ขอแค่อย่าทิ้งเขาไว้อีกเลย

“คิดออกแล้ว!” เจียงเชิงตบมือ “พวกเราไปเก็บผักที่ตลาดกันเถอะ”

ตลาดผักทางตะวันออกของเมืองเล็ก ๆ มีแต่คนจากตระกูลใหญ่โตมาซื้อผัก พวกเขามักเด็ดเปลือกผักทิ้งไปหลายชั้น แล้วเลือกเอาแต่แกนผักที่อ่อนที่สุด

ครอบครัวยากจนไม่กล้าจ่ายเงินซื้อผัก จึงมาคุ้ยเก็บเปลือกผักที่คนพวกนั้นทิ้ง แม้จะเหี่ยวไปบ้าง แต่ก็ยังกินได้ ไม่เป็นไร

เจียงเชิงก็เก็บผักเหมือนกัน แต่ฝีมือทำอาหารของเธอไม่เอาไหน ได้แต่เอาไปต้มกับน้ำลวก ๆ พอประทังความหิว

“จริง ๆ ผักต้มก็ไม่ได้แย่นะ แต่ถ้าโรยเกลือลงไปสักนิดจะอร่อยขึ้นอีกเยอะ” เจียงเชิงกระซิบบอกเจิ้งยูเชียน “เดี๋ยวต้องตาไวมือไวหน่อยนะ ต้องแย่งให้ทัน ไม่อย่างนั้นจะเก็บใบผักไม่ได้สักใบ”

เจิ้งยูเชียนอ้าปากค้าง

แม้แต่ใบผักเน่า ๆ ก็ยังต้องแย่งกันด้วยเหรอ

หลังจากนั้นอีกนาน เขาถึงได้รู้ว่าในโลกของคนยากจน แม้แต่ใบผักเน่า ๆ ก็ล้ำค่าได้ถึงเพียงนี้

หลังผ่านศึกชุลมุนราวกับพายุฝน เด็กน้อยสองคนก็หอบใบผักหนีออกจากฝูงชน สภาพมอมแมมไปทั้งตัว

ผมเปียเล็ก ๆ ของเจียงเชิงเบี้ยว เสื้อผ้าของเจิ้งยูเชียนยับยู่ยี่

แต่โชคดีที่ทั้งคู่ได้ของกลับมาเต็มมือ เป็นใบผักกองโตถึงสองกำ

“คืนนี้กินใบที่เหี่ยวที่สุดก่อน ที่เหลือยังกินได้อีกสองมื้อ...” เจียงเชิงคิดแล้วก็ยิ้มแก้มปริ

แต่เธอมีความสุขได้ไม่นาน ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง ฉกผักในอ้อมแขนของเธอไปเกือบหมด

จากนั้นก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

เจิ้งยูเชียนแทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห นั่นเป็นผักที่พวกเขาออกแรงแย่งกันมาแท้ ๆ

แต่เจียงเชิงกลับชินเสียแล้ว เธอลูบผมเปียเล็ก ๆ ของตัวเองแล้วถอนหายใจ “ป้าจางตั้งใจถักให้ฉันเลยนะ”

“เจียงเชิง...” เจิ้งยูเชียนเบะปาก “ผักของพวกเรา...”

“เดี๋ยวก็ชินเอง” เจียงเชิงก้มเก็บใบผักที่เหลือ “พวกนั้นเป็นเด็กขอทานเร่ร่อนแถวนี้ พวกเราสู้พวกเขาไม่ไหว ก็ต้องคอยหลบหน่อย”

ถ้าหลบไม่พ้น ก็ต้องยอมรับเคราะห์ไป

ในโลกของคนยากจน ผู้แข็งแรงกินผู้อ่อนแอ เป็นเรื่องตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง

น้ำตาของเจิ้งยูเชียนเอ่อค้างอยู่ในขอบตา เขานิ่งเงียบไปนาน ไม่รู้จะพูดอะไร

ทั้งสองเดินโซเซกลับไปยังวัดร้าง

ระหว่างทางได้ยินคนร้องตะโกนว่า “ใต้เท้าผู้เที่ยงธรรมถูกจับเข้าคุกแล้ว!” “เจ้าเมืองฆ่าคน สุดท้ายก็ได้รับผลกรรม!” พร้อมเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือของฝูงชนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว

เจียงเชิงไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนั้นถึงโห่ร้องดีใจ แม้เธอจะไม่รู้จักเจ้าเมือง แต่เคยได้ยินป้าจางบอกว่าเจ้าเมืองของอำเภอเสียหยางเป็นคนดี แล้วทำไมพอคนดีตาย ทุกคนถึงได้ดีใจกันขนาดนี้

ส่วนเจิ้งยูเชียนยิ่งไม่เข้าใจ เขาเอาแต่ขมวดคิ้วมองใบผักเน่า ๆ ผักหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้กินได้จริงหรือ

เจียงเชิงใกล้จะกลับถึงวัดร้างแล้ว

เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตั้งตารอที่จะได้กินใบผักเขียว ๆ ในอีกไม่ช้า

แต่พอหันไป ก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบา

เจียงเชิงตั้งใจจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่เจิ้งยูเชียนดึงแขนเธอไว้ “เจียงเชิง มีคนอยู่”

เจียงเชิงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปไม่ได้แล้ว เธอขมวดคิ้ว “มีนายคนเดียว ฉันก็กินไม่อิ่มแล้ว ถ้ามาเพิ่มอีกคน เราคงอดตายกันพอดี”

“ไม่หรอก เจียงเชิง” เจิ้งยูเชียนปลอบ “เผื่อเขามีครอบครัว แล้วให้ของกินพวกเราเป็นการตอบแทนล่ะ”

เจียงเชิงไม่เชื่อหรอก รอบ ๆ แห้งแล้งรกร้างขนาดนี้ ใครจะยอมปล่อยให้คนในครอบครัวตัวเองนอนอยู่ตรงนี้

นอกจากว่าที่บ้านจะไม่มีใครเหลือแล้ว

ใจของเจียงเชิงอ่อนลง ในที่สุดเธอก็วางใบผัก แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้

เธอแหวกกออ้อแห้งออก ก็เห็นเด็กหนุ่มตัวน้อยสวมเสื้อคลุมสีเทานอนอยู่บนพื้น หลับตาสนิท มีเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากปาก

บนตัวเขามีเลือด ขาทั้งสองข้างบิดงอในมุมประหลาด ดูคล้ายลูกแมวที่บ้านลุงโจวซึ่งกินหนูมีพิษเข้าไปไม่มีผิด

เจียงเชิงรู้สึกปวดใจขึ้นมา ลุงโจวกับครอบครัวไม่ชอบเธอสักคน มีเพียงลูกแมวที่ยอมมาซุกตัวอยู่ข้างเธอ คอยอยู่เป็นเพื่อนและคุยกับเธอ แต่ต่อมาลูกแมวตัวน้อยก็จากไปอย่างอ่อนแรง หลังจากนั้นก็ไม่มีใครยอมสนใจเธออีกเลย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เจียงเชิงก็รวบรวมความกล้า หยิบกระบอกน้ำแล้วเข้าไปค่อย ๆ ป้อนน้ำให้เขา

เจิ้งยูเชียนกลัวว่าเขาจะสำลัก จึงออกแรงประคองศีรษะของเขาขึ้นมา

เด็กหนุ่มสะดุ้งสูดลมหายใจเย็น ๆ แล้วเอ่ยออกมาคำหนึ่ง “เจ็บ”

เจียงเชิงทำอะไรไม่ถูก

ถ้ามีผู้ใหญ่อยู่ด้วย พวกเขาคงสอนว่าให้วางคนเจ็บราบลง หารถเข็นพื้นเรียบพาไปหาหมอ และห้ามเลือดพร้อมปฐมพยาบาลให้เขา

แต่เด็กสองคนไม่รู้อะไรเลย ทำได้เพียงกลั้นน้ำตาแล้วค่อย ๆ ป้อนน้ำให้เขา

ทีละอึก ทีละอึก ราวกับกำลังป้อนน้ำให้ลูกแมวที่ใกล้ตายตัวนั้น

ผ่านไปนาน ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ฟื้นขึ้นมา

เขามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ความเจ็บปวดราวกับถูกเจาะที่ขาทั้งสองข้าง สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และเด็กแปลกหน้าสองคน ทำให้เขานึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เพิ่งประสบ เด็กหนุ่มสะอื้น น้ำตาไหลลงมา

เจียงเชิงคิดว่าตัวเองทำให้เขาเจ็บอีกแล้ว จึงรีบบอกให้เจิ้งยูเชียนปล่อยมือ

เสียง “โครม” ดังขึ้น เด็กหนุ่มก็หงายกลับลงไปบนพื้นอีกครั้ง

เขาเบิกตากว้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือโกรธดี

“พี่ชาย เจ็บมากไหม” เจียงเชิงถามเสียงเบา

เธอนึกขึ้นได้ว่าในหมู่บ้านมีพี่ชายคนหนึ่งถูกกับดักหนีบเท้าไว้ ตอนหมอเอากับดักออก พี่ชายคนนั้นร้องโหยหวนไม่หยุด เพื่อให้เขาสบายขึ้น หมอจึงชกเขาจนสลบ

ถ้าพี่ชายคนนี้เจ็บด้วย เธอก็คงต้องยอมเสียสละกำปั้นของตัวเองแล้วล่ะ

“เธอ...” เด็กหนุ่มมองกำปั้นที่เจียงเชิงยกขึ้นมา แล้วกลืนน้ำลาย “ขาฉันหัก”

เจียงเชิงพยักหน้าอย่างจริงจัง ถ้าอย่างนั้นเขายิ่งต้องใช้กำปั้นของเธอแล้ว

โชคดีที่เจิ้งยูเชียนดึงเธอไว้ แล้วเสนออย่างระมัดระวังว่า “ผมเคยเห็นป้า ๆ ที่ไทหงหยวนขาหัก พวกเธอต้องถูกส่งไปหาหมอครับ”

เด็กหนุ่มกลั้นหายใจ แล้วส่งสายตาขอบคุณให้เจิ้งยูเชียน

แต่คนขาหักจะถูกส่งไปหาหมอได้อย่างไรล่ะ

เจียงเชิงปรึกษากับเจิ้งยูเชียนอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจไปขโมยรถเข็นของลุงจ้าวมาใช้ก่อน

ลุงจ้าวอารมณ์ร้ายอยู่บ้าง แต่ที่บ้านมีรถเข็น จอดผูกไว้กับหลักไม้ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน

เจิ้งยูเชียนคอยดูต้นทาง ส่วนเจียงเชิงไปลากรถเข็นมา

เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่ไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ สูงกว่ารถเข็นเพียงนิดเดียว แต่เธอพาดเชือกไว้บนตัวแล้วออกแรงลากไปข้างหน้า ดูมีท่าทางเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

ด้วยแรงของทั้งสองคน เด็กหนุ่มจึงถูกยกขึ้นไปบนรถเข็นได้สำเร็จ

เด็กน้อยวัยเจ็ดแปดขวบสองคน คนหนึ่งลากอยู่ข้างหน้า อีกคนช่วยดันจากด้านข้าง ใช้แรงทั้งหมดที่มี กว่าจะเข็นรถไปหยุดหน้าคลินิกแห่งเดียวในเมืองได้

“คุณหมอครับ คุณหมอ” เจียงเชิงใช้มือที่มีรอยเชือกรัดเคาะประตู “พี่ชายขาหัก รบกวนช่วยรักษาเขาได้ไหมคะ”

ประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราคนหนึ่งยิ้มต้อนรับ

จู่ ๆ เจียงเชิงก็รู้สึกกระดากใจ พูดอ้อมแอ้มว่า “แต่ว่าพวกเราไม่มีเงินค่ะ”

เดิมทีเธอตั้งใจจะหลอกให้หมอรักษาก่อน แล้วค่อยหาทางชิ่งหนีค่ารักษา แต่แววตาของหมอวัยกลางคนอ่อนโยนเหลือเกิน จนเธอทำใจทำต่อไม่ลง

“ขาหักเหรอ” หมอวัยกลางคนมองเด็กหนุ่มบนรถเข็น แล้วขมวดคิ้วทันที “อย่าขยับ ให้ฉันจัดการเอง”

เขาอุ้มเด็กหนุ่มไปวางบนเตียงก่อน จากนั้นตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด แล้วค่อยไปหยิบยาและกิ่งไม้มาจัดการ

“ขาหัก อาการค่อนข้างหนัก” หมอถอนหายใจ “ต้องพักฟื้นอย่างน้อยสามเดือน ครึ่งเดือนมาทำแผลครั้งหนึ่ง ปกติพยายามอย่าขยับ แต่ก็ต้องระวังไม่ให้เกิดแผลกดทับด้วย”

จากนั้นเขาอุ้มเด็กหนุ่มกลับไปวางบนรถเข็น แล้วยังหยิบยาต้มครึ่งเดือนใส่ไว้ตรงท้ายรถเข็นให้ด้วย

“คุณหมอคะ...” เจียงเชิงเม้มปาก “พวกเราไม่มีเงินจริง ๆ ค่ะ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป