แต่เห็นได้ชัดว่าพระพุทธเจ้าคงไม่รู้จักพวกเขา
เพิ่งกินไปได้แค่สองมื้อ ข้าวในผ้าผืนเล็กก็หมดเกลี้ยงแล้ว
เจียงเชิงมองคุณชายน้อยอย่างกลัดกลุ้ม พลางคิดว่าจะไปหาอาหารจากที่ไหนมาให้กินดี
แต่เจิ้งยูเชียนกลับเข้าใจผิด เพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ถูกทอดทิ้งมา เขาจึงหนีบขาแน่น ตัวสั่นระริก “ผมกินน้อยลงก็ได้ครับ”
ขอแค่อย่าทิ้งเขาไว้อีกเลย
“คิดออกแล้ว!” เจียงเชิงตบมือ “พวกเราไปเก็บผักที่ตลาดกันเถอะ”
ตลาดผักทางตะวันออกของเมืองเล็ก ๆ มีแต่คนจากตระกูลใหญ่โตมาซื้อผัก พวกเขามักเด็ดเปลือกผักทิ้งไปหลายชั้น แล้วเลือกเอาแต่แกนผักที่อ่อนที่สุด
ครอบครัวยากจนไม่กล้าจ่ายเงินซื้อผัก จึงมาคุ้ยเก็บเปลือกผักที่คนพวกนั้นทิ้ง แม้จะเหี่ยวไปบ้าง แต่ก็ยังกินได้ ไม่เป็นไร
เจียงเชิงก็เก็บผักเหมือนกัน แต่ฝีมือทำอาหารของเธอไม่เอาไหน ได้แต่เอาไปต้มกับน้ำลวก ๆ พอประทังความหิว
“จริง ๆ ผักต้มก็ไม่ได้แย่นะ แต่ถ้าโรยเกลือลงไปสักนิดจะอร่อยขึ้นอีกเยอะ” เจียงเชิงกระซิบบอกเจิ้งยูเชียน “เดี๋ยวต้องตาไวมือไวหน่อยนะ ต้องแย่งให้ทัน ไม่อย่างนั้นจะเก็บใบผักไม่ได้สักใบ”
เจิ้งยูเชียนอ้าปากค้าง
แม้แต่ใบผักเน่า ๆ ก็ยังต้องแย่งกันด้วยเหรอ
หลังจากนั้นอีกนาน เขาถึงได้รู้ว่าในโลกของคนยากจน แม้แต่ใบผักเน่า ๆ ก็ล้ำค่าได้ถึงเพียงนี้
หลังผ่านศึกชุลมุนราวกับพายุฝน เด็กน้อยสองคนก็หอบใบผักหนีออกจากฝูงชน สภาพมอมแมมไปทั้งตัว
ผมเปียเล็ก ๆ ของเจียงเชิงเบี้ยว เสื้อผ้าของเจิ้งยูเชียนยับยู่ยี่
แต่โชคดีที่ทั้งคู่ได้ของกลับมาเต็มมือ เป็นใบผักกองโตถึงสองกำ
“คืนนี้กินใบที่เหี่ยวที่สุดก่อน ที่เหลือยังกินได้อีกสองมื้อ...” เจียงเชิงคิดแล้วก็ยิ้มแก้มปริ
แต่เธอมีความสุขได้ไม่นาน ก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง ฉกผักในอ้อมแขนของเธอไปเกือบหมด
จากนั้นก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ
เจิ้งยูเชียนแทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห นั่นเป็นผักที่พวกเขาออกแรงแย่งกันมาแท้ ๆ
แต่เจียงเชิงกลับชินเสียแล้ว เธอลูบผมเปียเล็ก ๆ ของตัวเองแล้วถอนหายใจ “ป้าจางตั้งใจถักให้ฉันเลยนะ”
“เจียงเชิง...” เจิ้งยูเชียนเบะปาก “ผักของพวกเรา...”
“เดี๋ยวก็ชินเอง” เจียงเชิงก้มเก็บใบผักที่เหลือ “พวกนั้นเป็นเด็กขอทานเร่ร่อนแถวนี้ พวกเราสู้พวกเขาไม่ไหว ก็ต้องคอยหลบหน่อย”
ถ้าหลบไม่พ้น ก็ต้องยอมรับเคราะห์ไป
ในโลกของคนยากจน ผู้แข็งแรงกินผู้อ่อนแอ เป็นเรื่องตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง
น้ำตาของเจิ้งยูเชียนเอ่อค้างอยู่ในขอบตา เขานิ่งเงียบไปนาน ไม่รู้จะพูดอะไร
ทั้งสองเดินโซเซกลับไปยังวัดร้าง
ระหว่างทางได้ยินคนร้องตะโกนว่า “ใต้เท้าผู้เที่ยงธรรมถูกจับเข้าคุกแล้ว!” “เจ้าเมืองฆ่าคน สุดท้ายก็ได้รับผลกรรม!” พร้อมเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือของฝูงชนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
เจียงเชิงไม่เข้าใจว่าทำไมคนพวกนั้นถึงโห่ร้องดีใจ แม้เธอจะไม่รู้จักเจ้าเมือง แต่เคยได้ยินป้าจางบอกว่าเจ้าเมืองของอำเภอเสียหยางเป็นคนดี แล้วทำไมพอคนดีตาย ทุกคนถึงได้ดีใจกันขนาดนี้
ส่วนเจิ้งยูเชียนยิ่งไม่เข้าใจ เขาเอาแต่ขมวดคิ้วมองใบผักเน่า ๆ ผักหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้กินได้จริงหรือ
เจียงเชิงใกล้จะกลับถึงวัดร้างแล้ว
เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตั้งตารอที่จะได้กินใบผักเขียว ๆ ในอีกไม่ช้า
แต่พอหันไป ก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบา
เจียงเชิงตั้งใจจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แต่เจิ้งยูเชียนดึงแขนเธอไว้ “เจียงเชิง มีคนอยู่”
เจียงเชิงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปไม่ได้แล้ว เธอขมวดคิ้ว “มีนายคนเดียว ฉันก็กินไม่อิ่มแล้ว ถ้ามาเพิ่มอีกคน เราคงอดตายกันพอดี”
“ไม่หรอก เจียงเชิง” เจิ้งยูเชียนปลอบ “เผื่อเขามีครอบครัว แล้วให้ของกินพวกเราเป็นการตอบแทนล่ะ”
เจียงเชิงไม่เชื่อหรอก รอบ ๆ แห้งแล้งรกร้างขนาดนี้ ใครจะยอมปล่อยให้คนในครอบครัวตัวเองนอนอยู่ตรงนี้
นอกจากว่าที่บ้านจะไม่มีใครเหลือแล้ว
ใจของเจียงเชิงอ่อนลง ในที่สุดเธอก็วางใบผัก แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้
เธอแหวกกออ้อแห้งออก ก็เห็นเด็กหนุ่มตัวน้อยสวมเสื้อคลุมสีเทานอนอยู่บนพื้น หลับตาสนิท มีเสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากปาก
บนตัวเขามีเลือด ขาทั้งสองข้างบิดงอในมุมประหลาด ดูคล้ายลูกแมวที่บ้านลุงโจวซึ่งกินหนูมีพิษเข้าไปไม่มีผิด
เจียงเชิงรู้สึกปวดใจขึ้นมา ลุงโจวกับครอบครัวไม่ชอบเธอสักคน มีเพียงลูกแมวที่ยอมมาซุกตัวอยู่ข้างเธอ คอยอยู่เป็นเพื่อนและคุยกับเธอ แต่ต่อมาลูกแมวตัวน้อยก็จากไปอย่างอ่อนแรง หลังจากนั้นก็ไม่มีใครยอมสนใจเธออีกเลย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เจียงเชิงก็รวบรวมความกล้า หยิบกระบอกน้ำแล้วเข้าไปค่อย ๆ ป้อนน้ำให้เขา
เจิ้งยูเชียนกลัวว่าเขาจะสำลัก จึงออกแรงประคองศีรษะของเขาขึ้นมา
เด็กหนุ่มสะดุ้งสูดลมหายใจเย็น ๆ แล้วเอ่ยออกมาคำหนึ่ง “เจ็บ”
เจียงเชิงทำอะไรไม่ถูก
ถ้ามีผู้ใหญ่อยู่ด้วย พวกเขาคงสอนว่าให้วางคนเจ็บราบลง หารถเข็นพื้นเรียบพาไปหาหมอ และห้ามเลือดพร้อมปฐมพยาบาลให้เขา
แต่เด็กสองคนไม่รู้อะไรเลย ทำได้เพียงกลั้นน้ำตาแล้วค่อย ๆ ป้อนน้ำให้เขา
ทีละอึก ทีละอึก ราวกับกำลังป้อนน้ำให้ลูกแมวที่ใกล้ตายตัวนั้น
ผ่านไปนาน ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ฟื้นขึ้นมา
เขามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ความเจ็บปวดราวกับถูกเจาะที่ขาทั้งสองข้าง สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และเด็กแปลกหน้าสองคน ทำให้เขานึกถึงเรื่องเลวร้ายที่เพิ่งประสบ เด็กหนุ่มสะอื้น น้ำตาไหลลงมา
เจียงเชิงคิดว่าตัวเองทำให้เขาเจ็บอีกแล้ว จึงรีบบอกให้เจิ้งยูเชียนปล่อยมือ
เสียง “โครม” ดังขึ้น เด็กหนุ่มก็หงายกลับลงไปบนพื้นอีกครั้ง
เขาเบิกตากว้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือโกรธดี
“พี่ชาย เจ็บมากไหม” เจียงเชิงถามเสียงเบา
เธอนึกขึ้นได้ว่าในหมู่บ้านมีพี่ชายคนหนึ่งถูกกับดักหนีบเท้าไว้ ตอนหมอเอากับดักออก พี่ชายคนนั้นร้องโหยหวนไม่หยุด เพื่อให้เขาสบายขึ้น หมอจึงชกเขาจนสลบ
ถ้าพี่ชายคนนี้เจ็บด้วย เธอก็คงต้องยอมเสียสละกำปั้นของตัวเองแล้วล่ะ
“เธอ...” เด็กหนุ่มมองกำปั้นที่เจียงเชิงยกขึ้นมา แล้วกลืนน้ำลาย “ขาฉันหัก”
เจียงเชิงพยักหน้าอย่างจริงจัง ถ้าอย่างนั้นเขายิ่งต้องใช้กำปั้นของเธอแล้ว
โชคดีที่เจิ้งยูเชียนดึงเธอไว้ แล้วเสนออย่างระมัดระวังว่า “ผมเคยเห็นป้า ๆ ที่ไทหงหยวนขาหัก พวกเธอต้องถูกส่งไปหาหมอครับ”
เด็กหนุ่มกลั้นหายใจ แล้วส่งสายตาขอบคุณให้เจิ้งยูเชียน
แต่คนขาหักจะถูกส่งไปหาหมอได้อย่างไรล่ะ
เจียงเชิงปรึกษากับเจิ้งยูเชียนอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจไปขโมยรถเข็นของลุงจ้าวมาใช้ก่อน
ลุงจ้าวอารมณ์ร้ายอยู่บ้าง แต่ที่บ้านมีรถเข็น จอดผูกไว้กับหลักไม้ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
เจิ้งยูเชียนคอยดูต้นทาง ส่วนเจียงเชิงไปลากรถเข็นมา
เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่ไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ สูงกว่ารถเข็นเพียงนิดเดียว แต่เธอพาดเชือกไว้บนตัวแล้วออกแรงลากไปข้างหน้า ดูมีท่าทางเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน
ด้วยแรงของทั้งสองคน เด็กหนุ่มจึงถูกยกขึ้นไปบนรถเข็นได้สำเร็จ
เด็กน้อยวัยเจ็ดแปดขวบสองคน คนหนึ่งลากอยู่ข้างหน้า อีกคนช่วยดันจากด้านข้าง ใช้แรงทั้งหมดที่มี กว่าจะเข็นรถไปหยุดหน้าคลินิกแห่งเดียวในเมืองได้
“คุณหมอครับ คุณหมอ” เจียงเชิงใช้มือที่มีรอยเชือกรัดเคาะประตู “พี่ชายขาหัก รบกวนช่วยรักษาเขาได้ไหมคะ”
ประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนไว้หนวดเคราคนหนึ่งยิ้มต้อนรับ
จู่ ๆ เจียงเชิงก็รู้สึกกระดากใจ พูดอ้อมแอ้มว่า “แต่ว่าพวกเราไม่มีเงินค่ะ”
เดิมทีเธอตั้งใจจะหลอกให้หมอรักษาก่อน แล้วค่อยหาทางชิ่งหนีค่ารักษา แต่แววตาของหมอวัยกลางคนอ่อนโยนเหลือเกิน จนเธอทำใจทำต่อไม่ลง
“ขาหักเหรอ” หมอวัยกลางคนมองเด็กหนุ่มบนรถเข็น แล้วขมวดคิ้วทันที “อย่าขยับ ให้ฉันจัดการเอง”
เขาอุ้มเด็กหนุ่มไปวางบนเตียงก่อน จากนั้นตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด แล้วค่อยไปหยิบยาและกิ่งไม้มาจัดการ
“ขาหัก อาการค่อนข้างหนัก” หมอถอนหายใจ “ต้องพักฟื้นอย่างน้อยสามเดือน ครึ่งเดือนมาทำแผลครั้งหนึ่ง ปกติพยายามอย่าขยับ แต่ก็ต้องระวังไม่ให้เกิดแผลกดทับด้วย”
จากนั้นเขาอุ้มเด็กหนุ่มกลับไปวางบนรถเข็น แล้วยังหยิบยาต้มครึ่งเดือนใส่ไว้ตรงท้ายรถเข็นให้ด้วย
“คุณหมอคะ...” เจียงเชิงเม้มปาก “พวกเราไม่มีเงินจริง ๆ ค่ะ”