ตั้งแต่จำความได้ เจียงเชิงก็รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า
เธอเคยคุ้ยกองขยะ เคยแย่งอาหารหมา และเคยแอบเข้าไปในลานหลังบ้านคนอื่น
ตอนอายุห้าขวบ เธอแอบเข้าไปขโมยข้าวเหลือในครัวของบ้านเศรษฐี แต่ถูกสาวใช้จับได้ จึงเรียกชายฉกรรจ์สามสี่คนมารุมซ้อมเธออย่างหนัก ก่อนจะโยนออกมานอกกำแพงบ้าน
เด็กหญิงตัวเล็กที่ขายังไม่ยาวเท่าคนอื่น ขดตัวงอตัวนอนอยู่ถึงสามวันกว่าจะฟื้นตัว
พอลุกขึ้นได้ สิ่งแรกที่ทำก็คือหาข้าวกิน
เจียงเชิงรู้ดีว่า คนเราต้องกินข้าวถึงจะมีชีวิตอยู่ได้
ตอนอายุเจ็ดขวบ เจียงเชิงเรียนรู้ที่จะหาความสุขท่ามกลางความลำบาก
แม้เธอจะไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่มีใครรักใครเอ็นดู แต่เธอก็กินข้าวจากบ้านโน้นบ้านนี้ได้ แถมยังยืนเลือกอยู่กลางถนนได้ด้วยว่า จะไปเก็บเศษข้าวในครัวร้านอาหารแซ่หลี่ หรือไปแย่งกระดูกกับหมาที่ร้านเนื้อตุ๋นแซ่โจว
เลือกไปเลือกมา สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ครัวของหอนางโลมชื่อดังที่สุดในเมืองอย่าง “ไทหงหยวน”
เจียงเชิงตัวน้อยฉลาดเป็นกรด เธอรู้ว่าแขกที่มาไทหงหยวนไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร ส่วนใหญ่สั่งปลาเนื้อเต็มโต๊ะ แต่แทบไม่ได้แตะสักคำ
พอแขกกลับไป พวกแมงดากับสาวใช้ก็จะแบ่งอาหารที่ยังเป็นชิ้นเป็นอันกินกันก่อน ส่วนหัวไก่ คอไก่ และตีนไก่ที่เคี้ยวยากจะถูกโยนลงถังใบใหญ่ในครัว
สำหรับเจียงเชิงแล้ว นี่เป็นของอร่อยที่หาได้ยาก ทุกครั้งเธอจะกินให้อิ่มหนำ แล้วเก็บใส่ห่อกลับบ้านไปแทะกินช้า ๆ
“ซู้ด” พอนึกถึงความอร่อยของตีนไก่ที่แทะไปคราวก่อน เจียงเชิงก็กลืนน้ำลายพลางถูฝ่ามือเข้าด้วยกัน
ข้ามกำแพงนี้ไป ก็จะถึงครัวของไทหงหยวน
น่าเสียดายที่เธอตัวไม่สูงพอ จึงทำได้แค่ลอดรูหมาเข้าไป
เจียงเชิงก้มหน้าก้มตาค้นหารูเล็ก ๆ ที่เคยใช้เข้าออกคราวก่อน แต่หาไปหามาก็ไม่เจอสักที ให้ตายเถอะ หรือว่าจะมีคนเอาอะไรมาอุดไว้แล้ว
ขณะที่เธอกำลังกลุ้มใจ จู่ ๆ ประตูหลังของไทหงหยวนก็เปิดออก มีคนเดินลากเท้าออกมา
เจียงเชิงตัวน้อยตกใจ รีบขดตัวซ่อนอยู่ในพุ่มหญ้า พลางภาวนาอย่าให้ใครเห็นเข้า เธอไม่อยากโดนซ้อมจนสะบักสะบอมอีกแล้ว
โชคดีที่คนคนนั้นไม่ได้มองมาทางนี้ เอาแต่พูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ฉันเลี้ยงแกไม่ไหว ไทหงหยวนก็เลี้ยงแกไม่ไหวเหมือนกัน ไสหัวไปซะ อย่าไปบอกใครว่ารู้จักฉัน แล้วก็อย่ากลับมาที่นี่อีก”
มีบางอย่างล้มลงกับพื้น
จากนั้นประตูหลังก็เปิดแล้วปิดอีกครั้ง ก่อนจะลงกลอนอย่างแน่นหนา
เจียงเชิงถอนหายใจโล่งอก ค่อย ๆ โผล่หัวออกไปดู ก็เห็นเด็กชายอายุราวแปดเก้าขวบสวมเสื้อคลุมผ้าเนื้อละเอียด นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างงุนงงทำอะไรไม่ถูก
อ้อ คุณชายน้อยถูกคนในบ้านทอดทิ้งนี่เอง
เจียงเชิงชะโงกหน้าออกไป แล้วก็มั่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลว่าเขาต้องเสียใจมากแน่ ๆ
เพราะคนที่ไม่เคยมีพ่อแม่ ย่อมไม่รู้ว่าพ่อแม่ดีแค่ไหน จึงไม่รู้สึกคิดถึงพ่อแม่
แต่คนที่เคยมีแม่รักใคร่ แล้วถูกแม่โยนทิ้ง ในใจคงว่างเปล่าและเจ็บปวดมาก
ก็เหมือนกับ...เพิ่งเก็บซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นใหญ่ได้ แต่กลับมีหมาป่าพุ่งออกมาแย่งไป
“เฮ้อ” เจียงเชิงถอนหายใจ
คุณชายน้อยหันมามองเธอ นิ่งจ้องอย่างพูดอะไรไม่ออก
เจียงเชิงสงสารเขา แต่ก็ไม่มีเวลาสนใจ
เธอหารูหมาเจอแล้ว อยู่ด้านหลังพุ่มหญ้าหนา ๆ นั่นเอง
เด็กหญิงตัวน้อยวัยเจ็ดขวบใช้ทั้งมือและเท้าคลานลอดเข้าไปในครัวอย่างคล่องแคล่ว แล้วคุ้ยหาอาหารในถังใบใหญ่สูงเท่าตัวคน
หัวไก่ คอไก่ ตีนไก่ หางปลา อะไรกินได้เธอก็คุ้ยขึ้นมาหมด แล้วใช้ผ้าเช็ดผืนเล็กห่อไว้
วันนี้เจียงเชิงยังไม่ทันได้ชิมอาหาร ก็มีแมงดาคนหนึ่งได้ยินเสียง จึงตะโกนเรียกพลางเดินเข้ามา “หัวขโมยตัวไหนมาจากไหน”
เธอตกใจ กอดห่อผ้าเช็ดไว้แน่น แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต
ลอดรูหมาออกมา มุดเข้าไปในตรอก คุณชายน้อยยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
พวกแมงดาเปิดประตูหลังแล้ว ถึงกับหารือกันว่าจะสั่งสอนหัวขโมยให้เข็ดหลาบ
เจียงเชิงคิดว่า คุณชายน้อยดูซื่อบื้อแบบนั้น ไม่แน่อาจถูกตีจนตายก็ได้
เธอทนปล่อยไว้ไม่ได้ จึงวิ่งเข้าไปคว้ามือเขาแล้วลากออกวิ่งทันที
ข้างหลังพวกแมงดายังคงตะโกนไล่ เจียงเชิงอาศัยความคุ้นเคยกับเส้นทาง มุดผ่านตรอกสามแห่ง วิ่งข้ามถนนสี่สาย ในที่สุดก็สลัดพวกนั้นหลุดได้สำเร็จ
กว่าจะหามุมเงียบ ๆ ได้ เจียงเชิงก็ปล่อยมือคุณชายน้อย ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบหายใจไม่หยุด
คุณชายน้อยเองก็หอบเหมือนกัน แต่เขาดูประหลาดใจมากกว่า ดวงตาที่มองเจียงเชิงเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
“เธอเป็นใคร” เขาถาม
เจียงเชิงไม่สนใจเขา เดิมทีก็หิวอยู่แล้ว แถมยังวิ่งมาตั้งนาน ตอนนี้เธออยากเติมพลังให้ตัวเองที่สุด
อืม จะกินอะไรก่อนดีนะ กินหางปลาก่อนแล้วกัน มีก้าง แถมเก็บไว้นานไม่ได้ด้วย
เธอหยิบหางปลาออกมาจากห่อผ้าเช็ด ค่อย ๆ ดูดหนังปลาออกก่อน แล้วค่อยกินเนื้อปลา จากนั้นยังดูดส่วนหางอย่างละเอียดอีกหนึ่งรอบ
คุณชายน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง
“เธอก็หิวเหรอ” เจียงเชิงยื่นตีนไก่ให้เขาอย่างอาลัยอาวรณ์ “กินสิ อย่าปล่อยให้เสียของ”
เธอไม่ใช่คนใจกว้างนัก แต่รู้ดีว่าการหิวโหยเป็นอย่างไร เวลาหิวมาก ๆ จะเวียนหัวตาลาย ไม่มีแรงเอาเสียเลย
หลังถูกซ้อมอย่างหนัก ในช่วงสามวันที่เธอเกือบตาย เจียงเชิงเคยอธิษฐานขอพรไว้ข้อหนึ่ง
เธอหวังว่าต่อไปจะไม่มีใครต้องหิวอีก
ถึงตีนไก่นั่นจะเป็นของโปรดของเธอก็เถอะ
เจียงเชิงโยนหางปลาที่กินจนสะอาดไม่มีเนื้อติดเหลือทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืน
“เธอจะไปไหน” คุณชายน้อยที่กำลังแทะตีนไก่เอ่ยถามในที่สุด เสียงแหบพร่าอู้อี้
เจียงเชิงแปลกใจ “ก็กลับบ้านสิ”
“บ้านเหรอ” คุณชายน้อยอ้าปาก แล้วจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา “ฉันไม่มีบ้านแล้ว”
เด็กชายที่ยังไม่โตเต็มวัยกอดตีนไก่ร้องไห้โฮ
เจียงเชิงเองยังไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนั้น
เธอกอดห่อข้าวเหลือที่เก็บมา ในใจรู้สึกสงสารคุณชายน้อยอยู่บ้าง “อย่าร้องเลย ฉันแบ่งบ้านให้เธอครึ่งหนึ่ง”
แบบนี้พวกเธอก็จะมีบ้านกันทั้งคู่
คุณชายน้อยค่อย ๆ หยุดร้อง “จริงเหรอ”
“จริงสิ แต่บ้านฉันค่อนข้างทรุดโทรม หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจนะ” เจียงเชิงเดินทางไกลพาคุณชายน้อยกลับบ้าน
เรียกว่าบ้านก็จริง แต่ที่นั่นเป็นเพียงวัดร้าง
วัดทรุดโทรมเพราะไม่ได้ซ่อมแซมมานาน ด้านตะวันออกลมโกรก ด้านตะวันตกฝนรั่ว ไม่มีเตียงไม้ ทุกคนปูนอนกับพื้น
แต่สำหรับเจียงเชิงแล้ว ที่นี่ก็คือบ้านของเธอ
“ตอนนี้ก็เป็นบ้านของเธอด้วยแล้ว” เจียงเชิงตัวน้อยแนะนำอย่างภาคภูมิใจ “ฉันชื่อเจียงเชิง แล้วเธอชื่ออะไร”
คุณชายน้อยมองเธออย่างเหม่อลอย “ฉันชื่อเจิ้งยูเชียน”
เพราะฉะนั้น ต่อจากนี้ที่นี่ก็คือบ้านของเจียงเชิงกับเจิ้งยูเชียน
ตอนกลางคืน เจียงเชิงแบ่งคอไก่ให้เจิ้งยูเชียนครึ่งหนึ่ง
เจิ้งยูเชียนล้วงถั่วทองสองเม็ดออกมาจากอกเสื้อ “ฉันเหลือแค่นี้แล้ว”
เจียงเชิงกำลังจมอยู่กับความเจ็บปวดที่ว่า “ต่อไปต้องแบ่งอาหารให้คนอื่นครึ่งหนึ่ง” จู่ ๆ ก็เหลือบเห็นสีทองระยิบระยับ จนแทบจะกระโดดตัวลอยอยู่กับที่
แม้เธอจะไม่เคยมีทอง แต่เคยเห็นแขกของไทหงหยวนหยิบทองคำแท่งออกมา สีแบบนี้เลย
เด็กหญิงตัวน้อยเลียนแบบท่าทางของแม่เล้า กัดมันดูหนึ่งที
อืม แข็งจนฟันแทบหัก เป็นของจริงด้วย
ตีนไก่หนึ่งชิ้นกับคอไก่หนึ่งชิ้นแลกถั่วทองได้สองเม็ด นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเชิงรู้สึกว่าการแบ่งบ้านให้คนอื่นครึ่งหนึ่งไม่ขาดทุนเลยสักนิด
“แต่พวกเราไม่มีปัญญาปกป้องทอง พวกนี้ต้องซ่อนไว้” เจียงเชิงทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย เดินวนไปวนมาในวัดร้าง
วางตรงไหนก็ไม่วางใจ
คิดไปคิดมา สุดท้ายเธอก็เอาไปวางไว้ใต้เท้าพระพุทธรูป
ขอให้พระพุทธเจ้าคุ้มครอง อย่าให้ทองหายไปเลย
เจียงเชิงก้มกราบอย่างตั้งใจ แล้วถือโอกาสขอพรให้ตัวเองมีข้าวกินอิ่มท้องไปตลอดด้วย