ภายในห้องกว้างใหญ่ เครื่องปรับอากาศส่วนกลางยังคงทำงานไม่หยุด
พู่คริสตัลระย้าจากโคมไฟบนเพดาน แสงสีขาวโทนเย็นให้ความรู้สึกพร่าเลือนราวกับไม่จริง
คำพูดของสือเยว่ยังคงก้องวนอยู่ข้างหูจีชิงจู๋
— «คุณจี คุณต้องรับผิดชอบผมนะ»
เธอแยกไม่ออกว่าเขาพูดเล่นหรือเผยความรู้สึกที่แท้จริง
เธอฟังแล้วงุนงงไปพักใหญ่ ก่อนจะถามออกมาอย่างเหม่อลอยว่า «รับผิดชอบยังไงคะ?»
นัยน์ตาสีหมึกของชายหนุ่มลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ทว่าในเวลานี้กลับพราวประกายระยิบระยับ
เขายิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยประโยคตรงไปตรงมาอย่างหนักแน่น
— «แต่งงานกับผม»
หญิงสาวชะงักไปทันที ความประหลาดใจฉายชัดอยู่ในดวงตา
ลมหายใจของเธอสะดุด ยังตั้งตัวไม่ทัน
แต่งงาน?!
กับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกตอนนัดดูตัวเนี่ยนะ?!
บ้าบอเกินไปแล้ว...
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงช่วงที่เพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ ตอนนั้นมีละครน้ำเน่าเรื่องหนึ่งติดต่อเธอมา
นางเอกในนิยายมีสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับเศรษฐีหน้าใหม่ในแวดวงธุรกิจ ก่อนจะรีบแต่งงานกัน แล้วค่อย ๆ ตกหลุมรักจนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ตอนนั้นเธอยึดหลักว่า «ยอมเล่นบทสมทบตัวประกอบยังดีกว่ารับละครห่วย ๆ» จึงปฏิเสธเรื่องนั้นไปอย่างเด็ดขาด
พล็อตแบบนี้เห็นชัดว่าเป็นเรื่องที่มีแต่ในนิยายรักเพ้อฝันเท่านั้น
แต่วันนี้มันกลับเกิดขึ้นกับตัวเธอจริง ๆ
หลังจากยืนอึ้งไปพักใหญ่ สายตาของเธอก็เลื่อนไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำอีกครั้ง
รูปร่างสูงโปร่ง สง่างาม สวมเสื้อเชิ้ตสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต
เมื่อคืนตอนที่เธอเห็นเขา กระดุมเสื้อเชิ้ตติดเรียบร้อยทุกเม็ด ดูสุขุมเยือกเย็นและสำรวมเป็นอย่างยิ่ง
แต่ตอนนี้กระดุมสองเม็ดบนสุดถูกปลดออก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเซ็กซี่รำไร ชวนให้รู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ไม่ต้องเอ่ยออกมา
เธอเหลือบตามอง หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
แต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ ดูเหมือนเธอก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรนี่นา...
บางทีเธออาจมองเขาเพลินเกินไป ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่จึงทอดยาวนานเกินควร
ไออุ่นในอากาศยังคงไหลเวียน สือเยว่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทำลายความอึดอัดในตอนนี้
«คุณจี ช่วงนี้บริษัทผมกำลังทุ่มเทสร้างโปรเจกต์ใหญ่หลายโครงการ ส่วนหนังเรื่องล่าสุดของคุณก็เตรียมลุ้นรางวัล ในสถานการณ์แบบนี้ ดูเหมือนเราสองคนจะปล่อยให้มีข่าวเสียหายหลุดออกมาไม่ได้»
«ผมคิดว่าการแต่งงานเป็นทางออกที่ดีที่สุด»
«ยิ่งไปกว่านั้น การแต่งงานระหว่างตระกูลจีกับซือซื่อกรุ๊ป ในสายตาคนนอกก็ถือเป็นการจับคู่ที่แข็งแกร่ง หากคุณไม่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ลองพิจารณาผมดูก็ไม่เสียหายนะ»
...
คำพูดเป็นเหตุเป็นผลของสือเยว่ทำให้จีชิงจู๋เริ่มหวั่นไหวอยู่ในใจ
เธอนึกถึงตอนที่แม่แนะนำสือเยว่ให้รู้จัก แม่เคยพูดว่า «ได้ยินว่าเด็กคนนี้พูดน้อยพอตัว พอดีกับนิสัยช่างพูดของลูก จะได้เติมเต็มกัน»
ตอนนี้เธออดสงสัยคำพูดของคุณแม่เสิ่นไม่ได้ พูดเป็นเหตุเป็นผลเสียขนาดนี้ แถมยังพูดคล่องปรื๋อ แล้วจะเรียกว่าพูดน้อยได้ยังไงกัน?
จีชิงจู๋สูดหายใจลึก ก่อนจะถามขึ้นอย่างกะทันหันว่า «สือเยว่ ที่คุณอยากแต่งงานกับฉัน เป็นเพราะตระกูลจีที่อยู่เบื้องหลังฉัน หรือเป็นเพราะตัวฉันกันแน่?»
เธอไม่ใช่คนชอบเหนียมอายมาแต่ไหนแต่ไร การคบหากันของคนเรามีเล่ห์เหลี่ยมวกวนมากมายเกินไปก็ชวนให้เบื่อ
มีอะไรพูดกันตรง ๆ ถามกันต่อหน้า แบบนั้นต่างฝ่ายต่างสบายใจกว่า
มือของสือเยว่ที่กำลังสวมแววตาหยุดชะงัก เขายกมุมปากยิ้มบาง ๆ
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่ฟังดูจริงจังอย่างยิ่ง
— «เพราะตัวคุณ»
ขณะที่หัวใจของจีชิงจู๋เริ่มไหวระริก ชายหนุ่มตรงหน้าก็เสริมขึ้นอีกประโยค
«มูลค่าตลาดปัจจุบันของซือซื่อกรุ๊ป ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตระกูลจีเลย»
จีชิงจู๋ «...»
ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาลึกล้ำจับจ้องเธอไม่วาง ราวกับกำลังรอคำตอบ
ครู่ต่อมา หญิงสาวสูดหายใจลึก คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอ่ยคำสั้น ๆ ออกมา «ตกลงค่ะ»
«หมายความว่าตกลงอะไร?»
«ก็หมายความว่าฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ»
เมื่อคำตอบอันหนักแน่นดังเข้าหู ดวงตาดำขลับที่เคยเย็นชาของชายหนุ่มก็พลันเปล่งประกาย
ราวกับท้องฟ้าผืนดำที่จู่ ๆ ก็มีดวงดาวนับไม่ถ้วนประดับพร่างพราว เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา
เมื่อมองใบหน้าของจีชิงจู๋ที่ไม่ต่างจากตอนเรียนมัธยมปลาย เขาถึงกับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวราวกับเสียงกลอง
เร็วเสียจนคล้ายจะกระโจนออกมาจากอก
เขายิ้ม น้ำเสียงเปี่ยมสุขจนแทบล้นออกมา
«ถ้าอย่างนั้น ฝากตัวด้วยนะครับ คุณสือ»
สามคำสุดท้ายแฝงความอ่อนโยนละมุนละไมที่ยากจะอธิบาย
เมื่อคำเรียกขานแปลกใหม่ตกกระทบหู จีชิงจู๋ก็ใจสะดุดวูบ ร่างกายสั่นไหวเพียงแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น
ราวกับต้นไม้โบราณที่ยืนโดดเดี่ยวมานานหลายปี จู่ ๆ ก็มีสายลมพัดผ่านมา จนกิ่งก้านสั่นไหวซู่ซ่า
เธอเคยได้ยินผู้คนต่างเรียกเธอด้วยชื่อที่แตกต่างกัน
เพื่อนสนิทที่อยู่รอบตัวชอบเรียกเธอว่า «เสี่ยวจู๋» ส่วนคุณแม่จีบางครั้งก็เรียกเธออย่างเอ็นดูว่า «เบบี๋» หรือ «เจ้าหญิงน้อย»
บรรดาแฟนคลับยิ่งสรรหาสารพัดคำมาเรียกเธอ ทั้ง «ภรรยา» «เบบี๋» และ «ลูกสาว»
ไม่ว่าจะเรียกกันด้วยชื่อเล่นแบบไหน สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความรู้สึกบางอย่างที่พวกเธอมีให้เธอ
ล้วนเป็นความปรารถนาดีที่ส่งมาถึงอย่างเต็มเปี่ยม
คุณสือ...
เธอทวนคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีคำเรียกขานแบบนี้
ความรู้สึกแปลกใหม่และไม่คุ้นเคยทำให้หัวใจคันยุบยิบอย่างน่าประหลาด
เมื่อสบตากัน เธอมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งตรงหน้า แล้วตอบกลับอย่างรู้ใจกันโดยไม่ต้องพูดว่า «ฝากตัวด้วยนะคะ คุณสือ»
*
จีชิงจู๋ล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ ในห้องน้ำ พอแต่งตัวเรียบร้อยก็กลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่
เธอรวบผมยาวลวก ๆ แล้วถามว่า «คุณคิดว่าจะแต่งงานกันเมื่อไหร่?»
ชายหนุ่มที่กำลังกอดไอแพดจัดการงานอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นทันที
น้ำเสียงของเขาใสราวกับน้ำพุ «วันนี้เลย»
ความเร็วระดับติดจรวดทำให้จีชิงจู๋ตั้งรับไม่ทัน แม้แต่เธอที่เก่งเรื่องควบคุมสีหน้าอยู่เสมอ ยังเผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
«วันนี้เหรอ?»
«อืม ได้ไหม?»
«ผมกลัวคุณเปลี่ยนใจ»
ประโยคสุดท้ายฟังดูเกียจคร้านติดขี้เล่นอยู่บ้าง แต่กลับชวนให้ใจอ่อนเป็นพิเศษ
จีชิงจู๋คิดดูแล้ว ในเมื่อรับปากเขาไปแล้ว จะแต่งงานกันเร็วหรือช้าก็ต้องแต่งอยู่ดี
เธอพยักหน้า แต่ก็ยังเอ่ยข้อสงสัยสุดท้ายของตัวเอง «แต่วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ สำนักงานทะเบียนสมรสน่าจะไม่เปิดนะคะ»
ชายหนุ่มปิดไอแพดในมือแล้วลุกขึ้น «ไม่เป็นไร ผมทำให้พวกเขาเปิดได้»
รอยยิ้มแต้มอยู่ตรงหางตาและคิ้วของจีชิงจู๋ เธอแสร้งหยอกเขาว่า «ได้ค่ะ ดูท่าท่านประธานสือจะรอแต่งงานกับฉันไม่ไหวแล้วนะคะ»
สือเยว่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเธอหยอกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะรับคำต่อจากเธอ
«ใช่»
จีชิงจู๋พบว่าเขาไม่ได้เย็นชาและเข้าถึงยากอย่างที่คนร่ำลือกัน
ตรงกันข้าม เขามีเสน่ห์ที่แตกต่างกันอย่างอธิบายไม่ถูก ไม่ว่าอย่างไรก็ทำให้เธอรู้สึกชอบขึ้นมา
ฤดูหนาวในเมืองหลวงหนาวเหน็บมาแต่ไหนแต่ไร ลมพัดโหมกระหน่ำใส่ใบหน้า เย็นยะเยือกราวกับจะแทงทะลุถึงกระดูก
ในวันขึ้นปีใหม่ซึ่งเป็นการส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ จีชิงจู๋กับสือเยว่ถือทะเบียนสมรสสีแดงเดินออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส
เพราะโทรศัพท์สายหนึ่งของสือเยว่ สำนักงานทะเบียนสมรสที่ปิดทำการอยู่ก็เปิดประตูขึ้นมาในวันนี้
อย่างไรเสียก็สร้างความลำบากให้กับการทำงานของคนอื่น ยิ่งวันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่ที่ครอบครัวควรได้อยู่พร้อมหน้ากัน
สือเยว่จึงจ่ายเงินพิเศษให้เจ้าหน้าที่เป็นสองเท่าตามอัตราค่าล่วงเวลาในวันหยุดนักขัตฤกษ์
ก่อนหน้านี้จีชิงจู๋จัดการเรื่องซื้อบ้าน เลยมีทะเบียนบ้านอยู่กับตัวพอดี จึงไม่ต้องทำขั้นตอน «แอบเอาทะเบียนบ้านไปแต่งงาน» แบบในละคร
ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดสาดลอดกิ่งไม้ที่ไร้ใบลงมา ราวกับแผ่นทองคำกำลังพลิ้วไหว
เมื่อเปิดทะเบียนสมรสสีแดง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือรูปถ่ายคู่ของทั้งสองที่มีฉากหลังสีแดง
หน้ากระดาษแรกพิมพ์ชื่อเอาไว้อย่างชัดเจนว่า สือเยว่ และ จีชิงจู๋
แสงแดดอบอุ่นตกกระทบบนใบหน้า จีชิงจู๋ก็ยังรู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่จริง
ในวันขึ้นปีใหม่นี้ เธอแต่งงานแล้วจริง ๆ
กลิ่นอายเย็นเยียบแต่ชวนให้รู้สึกถึงแรงดึงดูดจากสือเยว่ลอยมา นิ้วมือเรียวยาวสีขาวซีดของเขาเฉียดหลังมือเธอ ก่อนจะหยิบทะเบียนสมรสในมือไป
วินาทีต่อมา จีชิงจู๋เห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วถ่ายรูปทะเบียนสมรสทั้งสองเล่ม
หญิงสาวยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้า «ท่านประธานสือจะถ่ายรูปเก็บบันทึกชีวิตเหรอคะ?»
สือเยว่ส่งทะเบียนสมรสเล่มหนึ่งคืนให้เธอ แล้วหัวเราะเบา ๆ «ใช่สิ วันดี ๆ แบบนี้ควรค่าแก่การจดจำ»
จีชิงจู๋หรี่ตาคู่สวยลงเป็นรอยยิ้ม รับโทรศัพท์จากมือสือเยว่ แล้วพลิกกล้องเป็นกล้องหน้า
ในจอ หญิงสาวยิ้มจนดวงตาโค้งงอ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มข้างกาย
สือเยว่จ้องมองคนทั้งคู่ในจอ แล้วชะงักอย่างทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
หญิงสาวเอ่ยงอน ๆ ว่า «สือเยว่ ยิ้มหน่อยสิคะ»
สือเยว่ให้ความร่วมมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
ภาพจึงหยุดนิ่งลงเช่นนั้น
เขากำโทรศัพท์ไว้แน่นในฝ่ามือ บนหน้าจอเขากับจีชิงจู๋แนบชิดกัน
ราวกับท่อนเพลงที่ร้องไว้ว่า
«เธออยู่ทางซ้าย ฉันแนบชิดอยู่ทางขวา
รูปถ่ายใบแรก ยังไม่กล้าใกล้ชิดกันเท่าไร»
ดวงตาเย็นชาของเขาพราวประกายอ่อนโยนราวกับมีแสงไหลวน หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ในช่วงเริ่มต้นปีใหม่ ในห้วงเวลาที่ทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้นใหม่ หลังจากแอบรักเธอมาถึงปีที่แปด ในที่สุดเขาก็สมปรารถนาแล้ว