ฤดูร้อนยาวนานที่มีสายฝน

ตอนที่ 1 “คุณจี คุณต้องรับผิดชอบผมนะ”

11 นาที· 2.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

「เมื่อเธอปรากฏตัว สายน้ำทุกสายก็ส่งเสียงก้องอยู่ในกายฉัน ระฆังดังกังวานสะเทือนฟ้า โลกทั้งใบถูกเติมเต็มด้วยบทเพลงสรรเสริญ」

——เนรูดา 《ราชินี》

*

(บทนำ)

31 ธันวาคม โรงแรมแบมบู

ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่า ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงยิ่งปรากฏชัดเป็นรูปธรรม

เมื่อยืนอยู่หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นในห้องสวีตชั้นบนสุด ก็สามารถมองเห็นภาพอันงดงามระยิบระยับของค่ำคืนนี้ได้ทั่วทั้งผืน

เครื่องทำความร้อนภายในห้องส่งเสียงครืนครั่น ราวกับจะกวาดไล่ความชื้นเย็นและความหม่นหมองของฤดูหนาวนี้ไปได้ทั้งหมด

เสียงแก้วแตกดัง “เพล้ง”

ไวน์แดงที่เหลืออยู่ในแก้วไม่มากหกคว่ำลงบนพื้นพร้อมกับเศษแก้ว

กลิ่นหอมละมุนของไวน์แดงแผ่กระจายปะปนไปกับกลิ่นอายที่คลอเคลียกัน เพียงสูดดมก็แทบทำให้มึนเมา

ใบหน้าเย็นชาของชายหนุ่มยากนักที่จะเผยแววปรารถนาอย่างไม่แยแสเช่นนี้

เวลานี้หญิงสาวตรงหน้าเขาเมาไปเกินครึ่งแล้ว แก้มเนียนละเอียดแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่ออย่างผิดธรรมชาติ

“จีชิงจู๋ มองให้ชัดก่อนว่าฉันเป็นใคร พรุ่งนี้พอตื่นขึ้นมาแล้ว อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”

มือของชายหนุ่มวางอยู่บนเอวอ่อนนุ่มเพรียวบางของหญิงสาว ประโยคนี้คือความอดกลั้นและหยั่งเชิงครั้งสุดท้ายของเขา

หญิงสาวเป็นฝ่ายยื่นมือโอบรอบลำคอเขาอย่างกระตือรือร้น

“คุณคือ...สือเยว่ คู่ดูตัวของฉัน” หลังดื่มจนเมา คำพูดของเธอติดขัด แต่สติยังพอหลงเหลืออยู่นิดหน่อย

“คุณหล่อมากเลย วันนี้ฉันต้องได้นอนกับคุณให้ได้”

เมื่อสลัดความยับยั้งชั่งใจเฮือกสุดท้ายทิ้ง ในที่สุดเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป โน้มตัวลงจูบเธอ

......

บรรยากาศหวานฉ่ำอบอวลไปทั่วห้อง

ยามที่สติของจีชิงจู๋ค่อย ๆ เลือนราง เธอได้ยินเสียงแหบพร่าจนถึงขีดสุดของชายหนุ่ม

——“จีชิงจู๋ นอนกับฉันแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบฉันไปตลอดชีวิต”

*

รุ่งเช้าวันถัดมา

แสงสีส้มทองสายแรกเผยตัวขึ้นตรงขอบฟ้าทิศตะวันออก ส่องทะลุหมู่เมฆและขับไล่ความมืดมิดที่หนาทึบ

ปฏิทินถูกฉีกหน้าสุดท้ายออก ปีใหม่เอี่ยมจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ผ้าม่านกันแสงของโรงแรมแง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ แสงแดดสองสามสายส่องลอดเข้ามาในห้อง

สือเยว่ลืมตาขึ้น เหลือบมองหญิงสาวที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย

ผมดำสนิทบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังซ่อนเสี้ยวหน้าด้านข้างอันงดงามไม่ได้

ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบา แก้มแต้มสีชมพูจาง ๆ

ภาพเร่าร้อนเย้ายวนของเมื่อคืนหวนกลับมาในความคิดอีกครั้ง สายตาของชายหนุ่มทอดมองเธอไม่วางตา เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งจนยากจะคลี่คลาย

เวลานี้จังหวะหัวใจราวกับกำลังย้ำเตือนเขาอยู่ไม่หยุด

——นี่ไม่ใช่ความฝัน คนที่นอนอยู่ข้างกายเขาคือจีชิงจู๋

หญิงสาวที่เขาแอบรักมานานแปดปี

เข็มนาฬิกาเคลื่อนไปชี้เลข “11” ในที่สุดหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ก็ลืมตาตื่น

อาการแรกหลังเมาค้างคือปวดหัวแทบระเบิด

สมองมึนงงไปอยู่นาน จีชิงจู๋จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างสะลึมสะลือ

เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าเป็นสถานที่แปลกหน้า

เสียงน้ำไหลดัง “ซ่า ๆ” มาจากในห้องน้ำ

เศษเสี้ยวความทรงจำของเมื่อคืนค่อย ๆ ต่อกันจนสมบูรณ์

สรุปสั้น ๆ ได้ในประโยคเดียวว่า ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่านี้ เธอนอนกับสือเยว่ คู่ดูตัวของตัวเอง

ต้นเหตุของเรื่องนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เธอเห็นหน้าหล่อแล้วเกิดใจเต้น

ในฐานะนักแสดงหญิงแถวหน้าของวงการบันเทิง เธอก็หนีชะตากรรมถูกพ่อแม่เร่งรัดให้แต่งงานไม่พ้น

“คู่แต่งงานที่เหมาะสมกันทั้งฐานะ” อย่างที่ว่า คุณพ่อจีและคุณแม่จีเลือกมาให้เธอหลายคน

แต่เธอกลับไม่ถูกใจใครเลย

จนกระทั่งเห็นรูปของสือเยว่ในโทรศัพท์ของเสิ่นหว่านเชียน ผู้เป็นแม่ หัวใจของเธอก็เหมือนมีผีเสื้อโบยบินผ่าน ทิ้งระลอกคลื่นไว้ในใจ

รูปนั้นในโทรศัพท์ของคุณแม่จีเป็นรูปเดียวกับภาพถ่ายทางการของประธานบริษัทเครือซือซื่อกรุ๊ป

เครื่องหน้าคมเข้มได้รูป ดวงตาดำเรียวยาวลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ระหว่างคิ้วและดวงตามีเงามืดลึกลับซ่อนอยู่ไม่รู้จบ

เพียงมองแวบเดียว จีชิงจู๋ก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ต่อให้เอาไปเทียบกับคนทั้งวงการบันเทิง ก็ยังหาใครมาเสมอเหมือนไม่ได้

จีชิงจู๋ที่ปกติรังเกียจการดูตัว เป็นครั้งแรกที่ยอมใจอ่อน

อย่างไรเสีย หนุ่มหล่อระดับยอดเยี่ยมที่ทั้งหน้าตาดีและร่ำรวยเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่าย ๆ

จึงเกิดเป็นการนัดดูตัวในคืนส่งท้ายปีเก่าครั้งนี้

สถานที่นัดหมายคือโรงแรมแบมบูในเครือซือซื่อกรุ๊ป

เมื่อคำนึงถึงอาชีพที่ไม่ธรรมดาของจีชิงจู๋ สือเยว่จึงจัดการปิดโรงแรมเป็นพิเศษ

โรงแรมระดับดาวใจกลางเมือง บังเอิญตรงกับคืนส่งท้ายปีเก่าที่โทรศัพท์จองห้องพักและร้านอาหารแทบจะถูกโทรเข้ามาจนสายไหม้ แต่กลับประกาศให้คนภายนอกทราบว่าวันส่งท้ายปีเก่าจะปิดให้บริการ

ในฐานะนักธุรกิจที่เห็นผลประโยชน์เป็นสำคัญที่สุด เขากลับยอมทิ้งโอกาสทำเงินก้อนโตไปเปล่า ๆ เพียงเพื่อการดูตัวที่ไม่ได้สำคัญอะไรนัก

ทั้งที่ยังไม่เคยพบหน้ากันด้วยซ้ำ แต่การจัดการอย่างรอบคอบของสือเยว่ก็ทำให้จีชิงจู๋รู้สึกดีต่อเขามากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

โดยเฉพาะหลังได้พบตัวจริงที่โรงแรมแบมบู ความรู้สึกดีที่เดิมมีอยู่เพียง 30% ดูเหมือนจะพุ่งทะยานขึ้นไปถึง 100% ในทันที

ช่วยไม่ได้ ใบหน้านี้หล่อเกินไปจริง ๆ

เครื่องหน้าของชายหนุ่มคมเข้มและเย็นชา ระหว่างคิ้วและดวงตาลึกล้ำเกินบรรยาย

ทุกก้าวที่เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ ราวกับดวงจันทร์รกร้างเหนือทะเลทรายกำลังส่องแสงลงมาเหนือเธอทีละน้อย

ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายสงบนิ่ง เย็นชาและลุ่มลึกออกมา

จีชิงจู๋ชะงักงันไปชั่วขณะ

เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนถ่ายทอดความรู้สึกเก่งพอสมควร แต่พอได้เห็นสือเยว่เข้าจริง ๆ กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น

ในสมองเหลือเพียงสองคำที่ใช้อธิบายชายหนุ่มตรงหน้าได้

——เย็นชาไร้ราคะ

จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดที่จงฮุ่ยฉือ เพื่อนสนิท เคยหยอกล้อเมื่อตอนรู้ว่าเธอจะไปดูตัว

——“เสี่ยวจู๋ แค่เห็นรูปก็เลยตัดสินใจไปดูตัวแล้วเหรอ เธอนี่ตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า ไม่กลัวว่าเขาจะเป็นพวกใช้รูปหลอกหรือไง”

ตอนนั้นจีชิงจู๋นึกคำพูดหนักแน่นพอจะโต้กลับไม่ออกจริง ๆ

แต่ทันทีที่ได้เห็นตัวจริงของสือเยว่ เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองสามารถเชิดหน้าชูตาต่อหน้าจงฮุ่ยฉือได้แล้ว

ไม่เพียงไม่ใช่พวกใช้รูปหลอก แต่ตัวจริงยังหล่อกว่ารูปเป็นร้อยเท่า

หลังพูดทักทายกันง่าย ๆ ก็ถือว่าได้แนะนำตัวให้รู้จักกันแล้ว

ทั้งสองขึ้นลิฟต์ชมวิวไปยังชั้นบนสุดเพื่อรับประทานอาหารด้วยกัน

*

ชั้นบนสุดของโรงแรมมีร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งหนึ่ง

มงเตสกิเออมีคำกล่าวหนึ่งว่า “มื้อกลางวันสังหารชาวปารีสไปครึ่งหนึ่ง ส่วนมื้อค่ำก็สังหารอีกครึ่งหนึ่ง”

อาหารฝรั่งเศสเป็นผู้นำของอาหารตะวันตกยุคใหม่ มีทั้งพิธีรีตองอันประณีตและความหรูหราในการลิ้มรสอย่างถึงที่สุด

สือเยว่รู้ว่าจีชิงจู๋ชอบอาหารฝรั่งเศสมากที่สุด

บริการอาหารของโรงแรมแบมบูได้รับการรังสรรค์ขึ้นโดยสือเยว่ด้วยตัวเอง จนกลายเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของโรงแรม

ทีมมิชลินนำแนวคิด “เส้นทางสายไหม” มาใช้รังสรรค์เมนูอาหารฝรั่งเศสระดับสูงที่เป็นเอกลักษณ์ ผสานประวัติศาสตร์และศิลปะ เข้ากับการหลอมรวมวัฒนธรรมตะวันออกและตะวันตกได้อย่างสร้างสรรค์เต็มเปี่ยม

ช่อกุหลาบช่อใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เป็นกุหลาบพันธุ์เทพีเสรีภาพจากเอกวาดอร์

ดอกกุหลาบเทพีเสรีภาพมีทรงดอกเป็นถ้วยสูง กลีบดอกเรียงแน่น สีแดงเข้มออกคล้ำ

ให้ความรู้สึกสง่างาม ไม่ฉูดฉาด

คล้ายกับตัวจีชิงจู๋มาก

เมื่อเห็นช่อดอกไม้ จีชิงจู๋ก็ยิ้มอย่างเปิดเผย

เสียงหวานนุ่มและเปี่ยมความเบิกบานของหญิงสาวลอยเข้าหูสือเยว่

——“ดอกไม้นี่ คุณสือเลือกซื้อให้ฉันเป็นพิเศษหรือคะ”

ปลายเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับดวงตาคู่หวานที่ช้อนขึ้นอย่างมีเสน่ห์

ความรู้สึกมึนเมาอันยากบรรยายชวนให้ใจเต้นเป็นพิเศษ

ดวงตาที่ปกติสงบนิ่งของสือเยว่ไหววูบขึ้นมาทันที

เขาไม่ถนัดพูดจา แต่ก็ยังพยายามเรียบเรียงคำพูดเพื่อเอาใจเธอ

“ใช่ ฉันเลือกดอกไม้นี้ไว้ก่อนแล้ว คิดว่าคุณน่าจะชอบ”

“ฉันชอบมากจริง ๆ ค่ะ”

จีชิงจู๋ตอบอย่างตรงไปตรงมา ดอกไม้พันธุ์นี้เป็นพันธุ์ที่เธอชอบที่สุดอยู่แล้ว

พูดจบ หญิงสาวก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ กะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยต่อว่า “แต่คุณสือน่าจะไม่รู้สินะคะว่า ภาษาดอกไม้ของเทพีเสรีภาพคือ...”

เธอจงใจเว้นจังหวะเหมือนจะอุบคำตอบไว้ ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุดว่า “รักที่กำลังเบ่งบาน”

“ส่วนใหญ่ใช้มอบให้คนรักค่ะ”

ในชั่วขณะนั้น ดวงตาคู่งามของจีชิงจู๋สว่างใสขึ้นเป็นพิเศษในสายตาของสือเยว่

สือเยว่พลันอยากบอกว่า...เขารู้ความหมายของดอกไม้นี้อยู่แล้ว

ที่ส่งเทพีเสรีภาพให้เธอ ก็เพราะเขาเก็บซ่อนความคิดเล็ก ๆ ไว้ในใจ

ไฟสปอตไลต์ส่องภาพตกแต่งบนผนังให้สว่าง ช่วยเพิ่มมิติให้ภาพได้ไม่น้อย

เหนือโต๊ะอาหารเลือกใช้ไฟสปอตไลต์ที่รวมแสงได้ดี ให้สีสันชัดเจนและมีอุณหภูมิสีต่ำ แสงส่องลงมาจากด้านบน ทำให้ภาพรวมของแสงดูนุ่มนวลเป็นธรรมชาติ

ท่ามกลางแสงและเงานั้น สือเยว่ทอดสายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

ผมหยักศกยาวสีน้ำตาลเกาลัดของหญิงสาวกลับมาย้อมเป็นสีดำสนิทตามธรรมชาติอีกครั้งเพราะต้องถ่ายทำละคร

เมื่อมองใกล้เข้าไป ใบหน้างดงามยั่วยวนของเธอก็ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมา

ทั้งสองต่างมาดูตัวเป็นครั้งแรก จึงไม่รู้ว่าขั้นตอนตามธรรมเนียมการดูตัวเป็นอย่างไร

ส่วนใหญ่จีชิงจู๋เป็นฝ่ายถาม สือเยว่เป็นฝ่ายตอบ

ระหว่างพูดคุย ทั้งสองจึงรู้ว่าพวกเขาเคยเรียนมัธยมปลายโรงเรียนเดียวกันมาก่อน

น่าเสียดายที่ตอนจีชิงจู๋เรียนชั้นปีหนึ่ง สือเยว่ก็อยู่ชั้นปีสุดท้ายแล้ว

หญิงสาวเม้มปากอย่างเสียดายเล็กน้อย

หลังดื่มไปหลายรอบ ใบหน้าของจีชิงจู๋เริ่มร้อนผ่าว แต่สติยังคงแจ่มชัดอย่างยิ่ง

ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ความเป็นสุภาพบุรุษและมารยาทดีของสือเยว่แสดงออกมาในหลายเรื่องเหลือเกิน

อย่างเช่นเขารู้รสนิยมของเธอเป็นอย่างดี แม้แต่เรื่องแพ้ถั่วลิสงซึ่งมีเพียงครอบครัวและเพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ เขาก็ยังรู้

อีกอย่าง เขาเคยดูหนังทุกเรื่องที่เธอแสดง แถมยังเล่ารายละเอียดเล็ก ๆ ในหนังที่แม้แต่เธอเองก็เกือบลืมไปแล้วได้ด้วย

จีชิงจู๋ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า ลับหลังเขาต้องตั้งใจทำความรู้จักเธอมาอย่างดีแน่นอน

เห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจเธอมากเพียงใด

อีกทั้งยังมีความสุขุมสง่างามเกินวัยของเขา

ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ทำให้จีชิงจู๋หวั่นไหวอย่างไม่ต้องสงสัย

ข้อความวีแชตจากจงฮุ่ยฉือ เพื่อนสนิทของเธอ ส่งมาถามได้จังหวะพอดีว่าการดูตัวราบรื่นไหม

ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มขึ้นหัว คำพูดจึงไร้การยั้งคิดไปบ้าง

จีชิงจู๋แตะเปิดแป้นพิมพ์ แล้วพิมพ์ประโยคยาวเหยียดลงไป

จู๋:【ราบรื่นมาก! เขาหล่อสุด ๆ! ฉันจะพิชิตใจเขาให้ได้!!】

บางทีเธอคงนึกขึ้นได้ว่าเวลานี้เพื่อนสนิทกำลังออกเดตกับแฟนเก่าที่ใกล้จะกลับมาคืนดีกัน จึงส่งข้อความตามไปอีกประโยค

จู๋:【ขอให้เธอกับพี่จ้านมีค่ำคืนที่แสนวิเศษนะ】

เธอไม่รู้ว่าจงฮุ่ยฉือกับเกาจ้านได้มีค่ำคืนที่แสนวิเศษหรือเปล่า แต่เธอกับสือเยว่...

ภายใต้แรงกระตุ้นจากฮอร์โมนหลังดื่มเหล้า ทั้งคู่มีค่ำคืนที่แสนวิเศษด้วยกันจริง ๆ

ความคิดกลับคืนสู่ปัจจุบัน

เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงพอดี

จีชิงจู๋นวดขมับที่ปวดแทบระเบิด พลางอุทานว่าดื่มเหล้าทีไรมีแต่เรื่อง

แม้เธอจะสนใจสือเยว่ แต่เรื่องความรักก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป

เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะค่อย ๆ ทำความรู้จักกัน ยังมีเวลาอีกมาก

ใครจะคิดว่าการพบกันครั้งแรกจะลงเอยด้วยสถานการณ์ที่ “แก้ไขอะไรไม่ได้” เช่นนี้

ประตูห้องน้ำเปิดออก กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจากข้างในลอยตามออกมาด้วย

——“ตื่นแล้วหรือ”

เสียงทุ้มแผ่วเบาของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู

จีชิงจู๋เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับใบหน้าเย็นชาสง่างามราวกับไร้ราคะ

สือเยว่ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเรียบเฉย สุขุมและควบคุมตัวเองได้ดี

ยากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงเขาเข้ากับชายหนุ่มที่ปล่อยตัวตามใจและทำเรื่องเหลวไหลเมื่อคืน

แม้จีชิงจู๋จะเป็นคนเปิดเผย แต่หญิงสาวที่เพิ่งผ่านเรื่องอย่างว่ามาเป็นครั้งแรกก็อดหน้าแดงในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้

เธอเขินอาย

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ให้เวลาตัวเองปรับอารมณ์ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สบกับดวงตาดำเรียวยาวลึกล้ำของชายหนุ่ม

“เอ่อ...คุณสือ...เมื่อคืนฉันดื่มมากไปหน่อย เลยหุนหันพลันแล่นไปนิด”

แววตาของสือเยว่หม่นลงอย่างแทบสังเกตไม่เห็น แต่จีชิงจู๋จับได้

ในฐานะนักแสดง เธอคุ้นเคยกับการสังเกตความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยทางอารมณ์เหล่านี้

เธอคงกลัวว่าสือเยว่จะคิดว่าเธอจะเกาะติดเขา จึงรีบอธิบายว่า “คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่ตามตื๊อคุณหรอก และจะไม่บังคับให้คุณรับผิดชอบฉันด้วย!”

“พวกเราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ฉันเข้าใจดีค่ะ”

อากาศราวกับแข็งค้างอยู่กับประโยคนั้น

คิ้วเข้มของสือเยว่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ประโยคสุดท้ายนั่นฟังเหมือนคำพูดของผู้ชายเฮงซวยประเภท “นอนด้วยแล้วก็หนี” ชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง

ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกอยู่หลายวินาที

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเย็นชาของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง

——“แต่คุณจี ผมเป็นคนหัวโบราณมาก”

จีชิงจู๋ทำหน้างุนงง “หา?”

สือเยว่เผยอริมฝีปากบาง “สิ่งที่ฉันหมายถึงคือ—”

“คุณจี คุณต้องรับผิดชอบผมนะ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป