「เมื่อเธอปรากฏตัว สายน้ำทุกสายก็ส่งเสียงก้องอยู่ในกายฉัน ระฆังดังกังวานสะเทือนฟ้า โลกทั้งใบถูกเติมเต็มด้วยบทเพลงสรรเสริญ」
——เนรูดา 《ราชินี》
*
(บทนำ)
31 ธันวาคม โรงแรมแบมบู
ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่า ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงยิ่งปรากฏชัดเป็นรูปธรรม
เมื่อยืนอยู่หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นในห้องสวีตชั้นบนสุด ก็สามารถมองเห็นภาพอันงดงามระยิบระยับของค่ำคืนนี้ได้ทั่วทั้งผืน
เครื่องทำความร้อนภายในห้องส่งเสียงครืนครั่น ราวกับจะกวาดไล่ความชื้นเย็นและความหม่นหมองของฤดูหนาวนี้ไปได้ทั้งหมด
เสียงแก้วแตกดัง “เพล้ง”
ไวน์แดงที่เหลืออยู่ในแก้วไม่มากหกคว่ำลงบนพื้นพร้อมกับเศษแก้ว
กลิ่นหอมละมุนของไวน์แดงแผ่กระจายปะปนไปกับกลิ่นอายที่คลอเคลียกัน เพียงสูดดมก็แทบทำให้มึนเมา
ใบหน้าเย็นชาของชายหนุ่มยากนักที่จะเผยแววปรารถนาอย่างไม่แยแสเช่นนี้
เวลานี้หญิงสาวตรงหน้าเขาเมาไปเกินครึ่งแล้ว แก้มเนียนละเอียดแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่ออย่างผิดธรรมชาติ
“จีชิงจู๋ มองให้ชัดก่อนว่าฉันเป็นใคร พรุ่งนี้พอตื่นขึ้นมาแล้ว อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”
มือของชายหนุ่มวางอยู่บนเอวอ่อนนุ่มเพรียวบางของหญิงสาว ประโยคนี้คือความอดกลั้นและหยั่งเชิงครั้งสุดท้ายของเขา
หญิงสาวเป็นฝ่ายยื่นมือโอบรอบลำคอเขาอย่างกระตือรือร้น
“คุณคือ...สือเยว่ คู่ดูตัวของฉัน” หลังดื่มจนเมา คำพูดของเธอติดขัด แต่สติยังพอหลงเหลืออยู่นิดหน่อย
“คุณหล่อมากเลย วันนี้ฉันต้องได้นอนกับคุณให้ได้”
เมื่อสลัดความยับยั้งชั่งใจเฮือกสุดท้ายทิ้ง ในที่สุดเขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป โน้มตัวลงจูบเธอ
......
บรรยากาศหวานฉ่ำอบอวลไปทั่วห้อง
ยามที่สติของจีชิงจู๋ค่อย ๆ เลือนราง เธอได้ยินเสียงแหบพร่าจนถึงขีดสุดของชายหนุ่ม
——“จีชิงจู๋ นอนกับฉันแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบฉันไปตลอดชีวิต”
*
รุ่งเช้าวันถัดมา
แสงสีส้มทองสายแรกเผยตัวขึ้นตรงขอบฟ้าทิศตะวันออก ส่องทะลุหมู่เมฆและขับไล่ความมืดมิดที่หนาทึบ
ปฏิทินถูกฉีกหน้าสุดท้ายออก ปีใหม่เอี่ยมจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ผ้าม่านกันแสงของโรงแรมแง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ แสงแดดสองสามสายส่องลอดเข้ามาในห้อง
สือเยว่ลืมตาขึ้น เหลือบมองหญิงสาวที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย
ผมดำสนิทบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แต่ก็ยังซ่อนเสี้ยวหน้าด้านข้างอันงดงามไม่ได้
ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบา แก้มแต้มสีชมพูจาง ๆ
ภาพเร่าร้อนเย้ายวนของเมื่อคืนหวนกลับมาในความคิดอีกครั้ง สายตาของชายหนุ่มทอดมองเธอไม่วางตา เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งจนยากจะคลี่คลาย
เวลานี้จังหวะหัวใจราวกับกำลังย้ำเตือนเขาอยู่ไม่หยุด
——นี่ไม่ใช่ความฝัน คนที่นอนอยู่ข้างกายเขาคือจีชิงจู๋
หญิงสาวที่เขาแอบรักมานานแปดปี
เข็มนาฬิกาเคลื่อนไปชี้เลข “11” ในที่สุดหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ก็ลืมตาตื่น
อาการแรกหลังเมาค้างคือปวดหัวแทบระเบิด
สมองมึนงงไปอยู่นาน จีชิงจู๋จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างสะลึมสะลือ
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าเป็นสถานที่แปลกหน้า
เสียงน้ำไหลดัง “ซ่า ๆ” มาจากในห้องน้ำ
เศษเสี้ยวความทรงจำของเมื่อคืนค่อย ๆ ต่อกันจนสมบูรณ์
สรุปสั้น ๆ ได้ในประโยคเดียวว่า ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่านี้ เธอนอนกับสือเยว่ คู่ดูตัวของตัวเอง
ต้นเหตุของเรื่องนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เธอเห็นหน้าหล่อแล้วเกิดใจเต้น
ในฐานะนักแสดงหญิงแถวหน้าของวงการบันเทิง เธอก็หนีชะตากรรมถูกพ่อแม่เร่งรัดให้แต่งงานไม่พ้น
“คู่แต่งงานที่เหมาะสมกันทั้งฐานะ” อย่างที่ว่า คุณพ่อจีและคุณแม่จีเลือกมาให้เธอหลายคน
แต่เธอกลับไม่ถูกใจใครเลย
จนกระทั่งเห็นรูปของสือเยว่ในโทรศัพท์ของเสิ่นหว่านเชียน ผู้เป็นแม่ หัวใจของเธอก็เหมือนมีผีเสื้อโบยบินผ่าน ทิ้งระลอกคลื่นไว้ในใจ
รูปนั้นในโทรศัพท์ของคุณแม่จีเป็นรูปเดียวกับภาพถ่ายทางการของประธานบริษัทเครือซือซื่อกรุ๊ป
เครื่องหน้าคมเข้มได้รูป ดวงตาดำเรียวยาวลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ระหว่างคิ้วและดวงตามีเงามืดลึกลับซ่อนอยู่ไม่รู้จบ
เพียงมองแวบเดียว จีชิงจู๋ก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ต่อให้เอาไปเทียบกับคนทั้งวงการบันเทิง ก็ยังหาใครมาเสมอเหมือนไม่ได้
จีชิงจู๋ที่ปกติรังเกียจการดูตัว เป็นครั้งแรกที่ยอมใจอ่อน
อย่างไรเสีย หนุ่มหล่อระดับยอดเยี่ยมที่ทั้งหน้าตาดีและร่ำรวยเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่าย ๆ
จึงเกิดเป็นการนัดดูตัวในคืนส่งท้ายปีเก่าครั้งนี้
สถานที่นัดหมายคือโรงแรมแบมบูในเครือซือซื่อกรุ๊ป
เมื่อคำนึงถึงอาชีพที่ไม่ธรรมดาของจีชิงจู๋ สือเยว่จึงจัดการปิดโรงแรมเป็นพิเศษ
โรงแรมระดับดาวใจกลางเมือง บังเอิญตรงกับคืนส่งท้ายปีเก่าที่โทรศัพท์จองห้องพักและร้านอาหารแทบจะถูกโทรเข้ามาจนสายไหม้ แต่กลับประกาศให้คนภายนอกทราบว่าวันส่งท้ายปีเก่าจะปิดให้บริการ
ในฐานะนักธุรกิจที่เห็นผลประโยชน์เป็นสำคัญที่สุด เขากลับยอมทิ้งโอกาสทำเงินก้อนโตไปเปล่า ๆ เพียงเพื่อการดูตัวที่ไม่ได้สำคัญอะไรนัก
ทั้งที่ยังไม่เคยพบหน้ากันด้วยซ้ำ แต่การจัดการอย่างรอบคอบของสือเยว่ก็ทำให้จีชิงจู๋รู้สึกดีต่อเขามากขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
โดยเฉพาะหลังได้พบตัวจริงที่โรงแรมแบมบู ความรู้สึกดีที่เดิมมีอยู่เพียง 30% ดูเหมือนจะพุ่งทะยานขึ้นไปถึง 100% ในทันที
ช่วยไม่ได้ ใบหน้านี้หล่อเกินไปจริง ๆ
เครื่องหน้าของชายหนุ่มคมเข้มและเย็นชา ระหว่างคิ้วและดวงตาลึกล้ำเกินบรรยาย
ทุกก้าวที่เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ ราวกับดวงจันทร์รกร้างเหนือทะเลทรายกำลังส่องแสงลงมาเหนือเธอทีละน้อย
ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายสงบนิ่ง เย็นชาและลุ่มลึกออกมา
จีชิงจู๋ชะงักงันไปชั่วขณะ
เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนถ่ายทอดความรู้สึกเก่งพอสมควร แต่พอได้เห็นสือเยว่เข้าจริง ๆ กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น
ในสมองเหลือเพียงสองคำที่ใช้อธิบายชายหนุ่มตรงหน้าได้
——เย็นชาไร้ราคะ
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดที่จงฮุ่ยฉือ เพื่อนสนิท เคยหยอกล้อเมื่อตอนรู้ว่าเธอจะไปดูตัว
——“เสี่ยวจู๋ แค่เห็นรูปก็เลยตัดสินใจไปดูตัวแล้วเหรอ เธอนี่ตื้นเขินเกินไปหรือเปล่า ไม่กลัวว่าเขาจะเป็นพวกใช้รูปหลอกหรือไง”
ตอนนั้นจีชิงจู๋นึกคำพูดหนักแน่นพอจะโต้กลับไม่ออกจริง ๆ
แต่ทันทีที่ได้เห็นตัวจริงของสือเยว่ เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่าตัวเองสามารถเชิดหน้าชูตาต่อหน้าจงฮุ่ยฉือได้แล้ว
ไม่เพียงไม่ใช่พวกใช้รูปหลอก แต่ตัวจริงยังหล่อกว่ารูปเป็นร้อยเท่า
หลังพูดทักทายกันง่าย ๆ ก็ถือว่าได้แนะนำตัวให้รู้จักกันแล้ว
ทั้งสองขึ้นลิฟต์ชมวิวไปยังชั้นบนสุดเพื่อรับประทานอาหารด้วยกัน
*
ชั้นบนสุดของโรงแรมมีร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งหนึ่ง
มงเตสกิเออมีคำกล่าวหนึ่งว่า “มื้อกลางวันสังหารชาวปารีสไปครึ่งหนึ่ง ส่วนมื้อค่ำก็สังหารอีกครึ่งหนึ่ง”
อาหารฝรั่งเศสเป็นผู้นำของอาหารตะวันตกยุคใหม่ มีทั้งพิธีรีตองอันประณีตและความหรูหราในการลิ้มรสอย่างถึงที่สุด
สือเยว่รู้ว่าจีชิงจู๋ชอบอาหารฝรั่งเศสมากที่สุด
บริการอาหารของโรงแรมแบมบูได้รับการรังสรรค์ขึ้นโดยสือเยว่ด้วยตัวเอง จนกลายเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ของโรงแรม
ทีมมิชลินนำแนวคิด “เส้นทางสายไหม” มาใช้รังสรรค์เมนูอาหารฝรั่งเศสระดับสูงที่เป็นเอกลักษณ์ ผสานประวัติศาสตร์และศิลปะ เข้ากับการหลอมรวมวัฒนธรรมตะวันออกและตะวันตกได้อย่างสร้างสรรค์เต็มเปี่ยม
ช่อกุหลาบช่อใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เป็นกุหลาบพันธุ์เทพีเสรีภาพจากเอกวาดอร์
ดอกกุหลาบเทพีเสรีภาพมีทรงดอกเป็นถ้วยสูง กลีบดอกเรียงแน่น สีแดงเข้มออกคล้ำ
ให้ความรู้สึกสง่างาม ไม่ฉูดฉาด
คล้ายกับตัวจีชิงจู๋มาก
เมื่อเห็นช่อดอกไม้ จีชิงจู๋ก็ยิ้มอย่างเปิดเผย
เสียงหวานนุ่มและเปี่ยมความเบิกบานของหญิงสาวลอยเข้าหูสือเยว่
——“ดอกไม้นี่ คุณสือเลือกซื้อให้ฉันเป็นพิเศษหรือคะ”
ปลายเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับดวงตาคู่หวานที่ช้อนขึ้นอย่างมีเสน่ห์
ความรู้สึกมึนเมาอันยากบรรยายชวนให้ใจเต้นเป็นพิเศษ
ดวงตาที่ปกติสงบนิ่งของสือเยว่ไหววูบขึ้นมาทันที
เขาไม่ถนัดพูดจา แต่ก็ยังพยายามเรียบเรียงคำพูดเพื่อเอาใจเธอ
“ใช่ ฉันเลือกดอกไม้นี้ไว้ก่อนแล้ว คิดว่าคุณน่าจะชอบ”
“ฉันชอบมากจริง ๆ ค่ะ”
จีชิงจู๋ตอบอย่างตรงไปตรงมา ดอกไม้พันธุ์นี้เป็นพันธุ์ที่เธอชอบที่สุดอยู่แล้ว
พูดจบ หญิงสาวก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ กะพริบตาปริบ ๆ แล้วเอ่ยต่อว่า “แต่คุณสือน่าจะไม่รู้สินะคะว่า ภาษาดอกไม้ของเทพีเสรีภาพคือ...”
เธอจงใจเว้นจังหวะเหมือนจะอุบคำตอบไว้ ก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุดว่า “รักที่กำลังเบ่งบาน”
“ส่วนใหญ่ใช้มอบให้คนรักค่ะ”
ในชั่วขณะนั้น ดวงตาคู่งามของจีชิงจู๋สว่างใสขึ้นเป็นพิเศษในสายตาของสือเยว่
สือเยว่พลันอยากบอกว่า...เขารู้ความหมายของดอกไม้นี้อยู่แล้ว
ที่ส่งเทพีเสรีภาพให้เธอ ก็เพราะเขาเก็บซ่อนความคิดเล็ก ๆ ไว้ในใจ
ไฟสปอตไลต์ส่องภาพตกแต่งบนผนังให้สว่าง ช่วยเพิ่มมิติให้ภาพได้ไม่น้อย
เหนือโต๊ะอาหารเลือกใช้ไฟสปอตไลต์ที่รวมแสงได้ดี ให้สีสันชัดเจนและมีอุณหภูมิสีต่ำ แสงส่องลงมาจากด้านบน ทำให้ภาพรวมของแสงดูนุ่มนวลเป็นธรรมชาติ
ท่ามกลางแสงและเงานั้น สือเยว่ทอดสายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม
ผมหยักศกยาวสีน้ำตาลเกาลัดของหญิงสาวกลับมาย้อมเป็นสีดำสนิทตามธรรมชาติอีกครั้งเพราะต้องถ่ายทำละคร
เมื่อมองใกล้เข้าไป ใบหน้างดงามยั่วยวนของเธอก็ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมา
ทั้งสองต่างมาดูตัวเป็นครั้งแรก จึงไม่รู้ว่าขั้นตอนตามธรรมเนียมการดูตัวเป็นอย่างไร
ส่วนใหญ่จีชิงจู๋เป็นฝ่ายถาม สือเยว่เป็นฝ่ายตอบ
ระหว่างพูดคุย ทั้งสองจึงรู้ว่าพวกเขาเคยเรียนมัธยมปลายโรงเรียนเดียวกันมาก่อน
น่าเสียดายที่ตอนจีชิงจู๋เรียนชั้นปีหนึ่ง สือเยว่ก็อยู่ชั้นปีสุดท้ายแล้ว
หญิงสาวเม้มปากอย่างเสียดายเล็กน้อย
หลังดื่มไปหลายรอบ ใบหน้าของจีชิงจู๋เริ่มร้อนผ่าว แต่สติยังคงแจ่มชัดอย่างยิ่ง
ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ความเป็นสุภาพบุรุษและมารยาทดีของสือเยว่แสดงออกมาในหลายเรื่องเหลือเกิน
อย่างเช่นเขารู้รสนิยมของเธอเป็นอย่างดี แม้แต่เรื่องแพ้ถั่วลิสงซึ่งมีเพียงครอบครัวและเพื่อนสนิทเท่านั้นที่รู้ เขาก็ยังรู้
อีกอย่าง เขาเคยดูหนังทุกเรื่องที่เธอแสดง แถมยังเล่ารายละเอียดเล็ก ๆ ในหนังที่แม้แต่เธอเองก็เกือบลืมไปแล้วได้ด้วย
จีชิงจู๋ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า ลับหลังเขาต้องตั้งใจทำความรู้จักเธอมาอย่างดีแน่นอน
เห็นได้ชัดว่าเขาใส่ใจเธอมากเพียงใด
อีกทั้งยังมีความสุขุมสง่างามเกินวัยของเขา
ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ทำให้จีชิงจู๋หวั่นไหวอย่างไม่ต้องสงสัย
ข้อความวีแชตจากจงฮุ่ยฉือ เพื่อนสนิทของเธอ ส่งมาถามได้จังหวะพอดีว่าการดูตัวราบรื่นไหม
ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มขึ้นหัว คำพูดจึงไร้การยั้งคิดไปบ้าง
จีชิงจู๋แตะเปิดแป้นพิมพ์ แล้วพิมพ์ประโยคยาวเหยียดลงไป
จู๋:【ราบรื่นมาก! เขาหล่อสุด ๆ! ฉันจะพิชิตใจเขาให้ได้!!】
บางทีเธอคงนึกขึ้นได้ว่าเวลานี้เพื่อนสนิทกำลังออกเดตกับแฟนเก่าที่ใกล้จะกลับมาคืนดีกัน จึงส่งข้อความตามไปอีกประโยค
จู๋:【ขอให้เธอกับพี่จ้านมีค่ำคืนที่แสนวิเศษนะ】
เธอไม่รู้ว่าจงฮุ่ยฉือกับเกาจ้านได้มีค่ำคืนที่แสนวิเศษหรือเปล่า แต่เธอกับสือเยว่...
ภายใต้แรงกระตุ้นจากฮอร์โมนหลังดื่มเหล้า ทั้งคู่มีค่ำคืนที่แสนวิเศษด้วยกันจริง ๆ
ความคิดกลับคืนสู่ปัจจุบัน
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงพอดี
จีชิงจู๋นวดขมับที่ปวดแทบระเบิด พลางอุทานว่าดื่มเหล้าทีไรมีแต่เรื่อง
แม้เธอจะสนใจสือเยว่ แต่เรื่องความรักก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป
เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะค่อย ๆ ทำความรู้จักกัน ยังมีเวลาอีกมาก
ใครจะคิดว่าการพบกันครั้งแรกจะลงเอยด้วยสถานการณ์ที่ “แก้ไขอะไรไม่ได้” เช่นนี้
ประตูห้องน้ำเปิดออก กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจากข้างในลอยตามออกมาด้วย
——“ตื่นแล้วหรือ”
เสียงทุ้มแผ่วเบาของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู
จีชิงจู๋เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับใบหน้าเย็นชาสง่างามราวกับไร้ราคะ
สือเยว่ยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าเรียบเฉย สุขุมและควบคุมตัวเองได้ดี
ยากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงเขาเข้ากับชายหนุ่มที่ปล่อยตัวตามใจและทำเรื่องเหลวไหลเมื่อคืน
แม้จีชิงจู๋จะเป็นคนเปิดเผย แต่หญิงสาวที่เพิ่งผ่านเรื่องอย่างว่ามาเป็นครั้งแรกก็อดหน้าแดงในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ได้
เธอเขินอาย
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ให้เวลาตัวเองปรับอารมณ์ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สบกับดวงตาดำเรียวยาวลึกล้ำของชายหนุ่ม
“เอ่อ...คุณสือ...เมื่อคืนฉันดื่มมากไปหน่อย เลยหุนหันพลันแล่นไปนิด”
แววตาของสือเยว่หม่นลงอย่างแทบสังเกตไม่เห็น แต่จีชิงจู๋จับได้
ในฐานะนักแสดง เธอคุ้นเคยกับการสังเกตความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยทางอารมณ์เหล่านี้
เธอคงกลัวว่าสือเยว่จะคิดว่าเธอจะเกาะติดเขา จึงรีบอธิบายว่า “คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่ตามตื๊อคุณหรอก และจะไม่บังคับให้คุณรับผิดชอบฉันด้วย!”
“พวกเราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ฉันเข้าใจดีค่ะ”
อากาศราวกับแข็งค้างอยู่กับประโยคนั้น
คิ้วเข้มของสือเยว่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ประโยคสุดท้ายนั่นฟังเหมือนคำพูดของผู้ชายเฮงซวยประเภท “นอนด้วยแล้วก็หนี” ชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง
ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกอยู่หลายวินาที
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเย็นชาของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
——“แต่คุณจี ผมเป็นคนหัวโบราณมาก”
จีชิงจู๋ทำหน้างุนงง “หา?”
สือเยว่เผยอริมฝีปากบาง “สิ่งที่ฉันหมายถึงคือ—”
“คุณจี คุณต้องรับผิดชอบผมนะ”