รถที่นั่งกลับเงียบสงัด
เหอหง ผู้ช่วยของสือเยว่ เพิ่งฉลองคืนข้ามปีกับแฟนสาวเมื่อคืนนี้เอง เช้าวันนี้กลับได้รับโทรศัพท์จากสือเยว่ตั้งแต่เช้าตรู่
อีกฝ่ายบอกให้เขาไปเอาเครื่องประดับชุดหนึ่งจากคลังสะสมส่วนตัวซือซื่อในตี้ตู
วันหยุดแท้ ๆ ยังถูกเจ้านายโทรตามรัวเป็นชุด ไม่ว่าใครก็ต้องบ่นในใจ
แต่พอเห็นยอดเงินที่สือเยว่โอนมาให้ เหอหงก็ลุกจากเตียงด้วยความเร็วสูงสุด อธิบายให้แฟนสาวเข้าใจแล้วรีบแจ้นไปยังคลังสะสมส่วนตัว
ช่วยไม่ได้ เขาให้เงินเยอะจริง ๆ!
หลังรับเครื่องประดับเรียบร้อย เหอหงมองตำแหน่งที่สือเยว่ส่งมาให้บนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วถึงกับอึ้งไป
ตำแหน่งนี้อยู่ที่สำนักงานกิจการพลเรือนไม่ใช่หรือ?
เจ้านายไปทำอะไรที่นั่นกัน?
คงไม่ใช่ว่าจะแต่งงานหรอกนะ
ทว่าเมื่อเขารีบมาถึงสำนักงานกิจการพลเรือนและเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างสือเยว่ การคาดเดาที่ไม่น่าเป็นไปได้ที่สุดกลับกลายเป็นเรื่องจริง
ภายในรถ เหอหงยื่นเครื่องประดับชุดนั้นให้สือเยว่อย่างนอบน้อม
เขาอดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ สายตาเผลอหันไปทางจีชิงจู๋อย่างห้ามไม่อยู่
ด้วยความตื่นเต้น เสียงของเขาจึงติดขัดเล็กน้อย «คะ...คุณคือจีชิงจู๋ใช่ไหมครับ?»
จีชิงจู๋ยกยิ้มมุมปากแดงระเรื่อ ก่อนตอบอย่างเปิดเผย «ใช่ค่ะ ฉันคือจีชิงจู๋ แล้วตอนนี้ก็เป็นภรรยาของคุณสือด้วย»
คำแนะนำตัวที่ไม่เหมือนใครนี้ทำให้เหอหงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้แต่สือเยว่ยังเผยสีหน้าประหลาดใจ
เหอหงใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะย่อยข่าวชวนตะลึงนี้ได้ แล้วถามออกมาโดยไม่รู้ตัว «พวกคุณแต่งงานกันแล้วเหรอครับ?»
สือเยว่ตอบรับเสียงเรียบ «อืม»
เหอหงเหมือนเพิ่งนึกได้ช้ากว่าคนอื่นไปครึ่งจังหวะ ก่อนกล่าวแสดงความยินดี «ยินดีด้วยกับการแต่งงานครับ คุณสือ»
พอสายตาเลื่อนไปยังหญิงสาวผู้เปล่งประกายงดงามที่นั่งอยู่อีกฝั่ง น้ำเสียงของเขาก็ชะงักเล็กน้อย «ยินดีด้วยนะครับ คุณนายสือ»
คุณนายสือ...
วันนี้นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่จีชิงจู๋ได้ยินคำเรียกนี้
เธอยิ้มละไมแล้วเอ่ยแก้ «ผู้ช่วยเหอ เรียกฉันว่าชิงจู๋ก็พอค่ะ»
สือเยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เปิดฝาขวดน้ำแร่ให้อย่างใส่ใจ แล้วยื่นให้จีชิงจู๋
เหอหงหันไปมองสือเยว่เพื่อขอความเห็น
เขารับคำตามหญิงสาว «อืม ทำตามที่เธอบอกเถอะ ก่อนจะมาเป็นภรรยาของฉัน เธอก็เป็นตัวของตัวเองก่อน»
พูดจบ เขาก็หันไปถามจีชิงจู๋ «เรื่องแต่งงานต้องปิดเป็นความลับไว้ก่อนหรือเปล่า? อาชีพของคุณค่อนข้างพิเศษ ผมกลัวว่าจะสร้างความลำบากให้คุณ»
จีชิงจู๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เธอไม่ได้เดินสายขายความนิยม ไม่ได้สร้างกระแสคู่จิ้น และไม่ได้จำเป็นต้องพึ่งแฟนคลับปั่นคะแนนหรือทำยอดเหมือนไอดอล
ในฐานะนักแสดง เธอเพียงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อถ่ายทอดแต่ละบทบาทของตัวเองให้ดี และนำเสนอผลงานที่ดีแก่ผู้ชม
ส่วนชีวิตส่วนตัว การแต่งงานมีลูกในวัยที่เหมาะสมก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไร
แต่เรื่องชีวิตส่วนตัวของนักแสดง ก็ดูจะไม่จำเป็นต้องหยิบมาพูดให้สาธารณชนรับรู้
เธอยกขวดน้ำแร่ในมือขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ก่อนตอบว่า «ไม่ต้องจงใจปิดบังหรอกค่ะ ถ้าถูกถ่ายภาพได้ เราก็เปิดเผยกันเลย แบบนี้ได้ไหมคะ?»
สือเยว่มีสีหน้าสงบนิ่ง พยักหน้าเบา ๆ แล้วตอบว่า «ได้สิ»
ส่วนเหอหงที่นั่งข้าง ๆ ตั้งใจเงี่ยหูฟัง เขาถึงกับจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าทั้งคู่ถูกสื่อถ่ายภาพได้แล้วประกาศข่าวอย่างเป็นทางการขึ้นมา ฉากนั้นจะเป็นอย่างไร
แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่ไม่เกิดขึ้น เหอหงยิ้มประจบ ก่อนหยั่งเชิงถามว่า «คุณหนูชิงจู๋ เอ่อ...ขอลายเซ็นให้ผมได้ไหมครับ? แฟนผมเป็นแฟนคลับของคุณ เช้านี้ผมทิ้งเธอแล้วรีบมาที่นี่ เธอคงงอนผมแน่ ๆ ผมอยากขอลายเซ็นคุณไปง้อเธอครับ»
จีชิงจู๋พยักหน้าทันที ยิ้มพลางตอบว่า «ได้สิคะ»
คนขับรถที่กำลังตั้งใจขับอยู่บนเบาะคนขับได้ยินดังนั้น ก็ร้องบอกเสียงดังว่า «คุณจี ผมก็อยากได้ลายเซ็นเหมือนกัน ได้ไหมครับ!»
«ลูกสาวผมก็เป็นแฟนคลับของคุณครับ»
จีชิงจู๋ยิ้มบาง «ได้ค่ะ»
คนขับรถส่วนตัวกับผู้ช่วยของสือเยว่ต่างติดตามเขามาหลายปีแล้ว ตอนเข้าทำงานก็เซ็นสัญญารักษาความลับ ทั้งสองจึงรู้ดีว่าเรื่องไหนควรพูด เรื่องไหนไม่ควรพูด
*
นับตั้งแต่กลับประเทศมา จีชิงจู๋ใช้ค่าตัวจากภาพยนตร์เรื่องแรกของตัวเอง บวกกับเงินสนับสนุนจากพ่อแม่ ซื้อคฤหาสน์เดี่ยวไว้หลังหนึ่งในซีหยวน
แน่นอนว่าเงินสนับสนุนจากพ่อแม่เป็นส่วนใหญ่
แม้ซีหยวนจะตั้งอยู่ใจกลางเมืองตี้ตู แต่กลับได้รับการออกแบบให้สงบและร่มรื่น ให้ความรู้สึกราวกับได้อยู่ริมแม่น้ำอวี้หลิน
ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนร่ำรวยหรือมีฐานะ ระบบรักษาความปลอดภัยจึงรัดกุมเข้มงวดอย่างยิ่ง อีกทั้งยังเป็นส่วนตัวมาก
แต่เมื่อป้ายทะเบียนรถของสือเยว่ถูกระบบรักษาความปลอดภัยระบุตัวตนโดยอัตโนมัติ แล้วรถแล่นเข้าไปในโครงการได้อย่างราบรื่น จีชิงจู๋ก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
«คุณมีบ้านอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?»
สือเยว่พยักหน้า «อืม ถ้าคุณชอบที่นี่ ก็ใช้บ้านของผมเป็นเรือนหอ แล้วตกแต่งใหม่ตามแบบที่คุณชอบ»
เรือนหอ...
จนถึงตอนนี้ ความเข้าใจเรื่องการแต่งงานของจีชิงจู๋ก็ยังตื้นเขินและพร่าเลือนอยู่มาก
แต่พอลองคิดอีกที ในเมื่อเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ก็คงต้องอยู่ด้วยกันสินะ
ครู่ต่อมา เธอยิ้มรับ «ได้ค่ะ»
ก่อนลงจากรถ สือเยว่ยื่นเครื่องประดับชุดที่เหอหงไปรับมาจากคลังสะสมให้จีชิงจู๋
จีชิงจู๋ชะงัก «นี่คุณ...»
สือเยว่เปิดกล่องเครื่องประดับ ข้างในมีสร้อยคออัญมณีสีน้ำเงินชุดหนึ่งซึ่งประเมินค่าไม่ได้ วางอยู่พร้อมแหวนหนึ่งวงและต่างหูหนึ่งคู่ที่เข้าชุดกัน
น้ำเสียงของชายหนุ่มใสกังวาน ราวกับหยาดน้ำค้างที่ไหลจากปลายยอดหญ้าในยามเช้าของฤดูหนาว
«เครื่องประดับชุดนี้เป็นของที่คุณย่ามอบให้คุณแม่ตอนแต่งงาน ก่อนที่ท่านจะเสีย ท่านมอบมันให้ผม แล้วบอกว่า ถ้าวันหน้าผมได้พบคนที่จะใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า ก็ให้มอบเครื่องประดับชุดนี้ให้เธอ»
ก่อนหน้านี้จีชิงจู๋เคยได้ยินแม่เล่าว่า มารดาผู้ให้กำเนิดของสือเยว่ป่วยเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก
หลายปีต่อมา พ่อของสือเยว่แต่งงานใหม่กับผู้หญิงชื่อหลิ่วอวิ๋น
หลิ่วอวิ๋นมีชาติตระกูลสูงส่ง เคยผ่านการแต่งงานมาก่อน แต่หย่าร้างกันเพราะไม่สามารถมีบุตรได้
หลังแต่งงานกับสือเทียนโย่ว เธอก็ปฏิบัติต่อสือเยว่ราวกับเป็นลูกแท้ ๆ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
เครื่องประดับชุดนี้ตั้งชื่อตามมารดาของสือเยว่ และถูกนำออกมาจากคลังสะสมส่วนตัวซือซื่อโดยใช้ชื่อ «หลินเจีย»
เมื่อได้ยินคำว่า «ใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า» จีชิงจู๋จึงเข้าใจความหมายอันหนักแน่นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเครื่องประดับชุดนี้
นั่นคือคำอวยพรอันจริงใจที่สุดจากมารดาของเขา ที่มอบให้แก่เขาและอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต
จีชิงจู๋ปฏิเสธอย่างเกรงใจ «สือเยว่ ของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้»
ในดวงตาดำขลับของสือเยว่มีอารมณ์ลึกล้ำยากหยั่งถึง เขาเอ่ยอย่างจริงจัง «จีชิงจู๋ ผมแต่งงานโดยคิดจะใช้ชีวิตไปด้วยกันตลอดชีวิต เครื่องประดับชุดนี้มอบให้คุณก็เหมาะสมแล้ว»
ทุกคำหนักแน่นดังก้อง
หัวใจของจีชิงจู๋พลันไหววูบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ราวกับมีแมลงปอแวะเกาะบนผิวน้ำในทะเลสาบอันสงบนิ่งเพียงชั่วครู่ ก่อนบินจากไปพร้อมก่อระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
เธอรับของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้ไว้
«สือเยว่ ฉันจะเก็บรักษาของขวัญชิ้นนี้ไว้อย่างดีแน่นอน»
ไม่รู้เพราะเหตุใด สือเยว่จึงมีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด
«ขอโทษนะ เราแต่งงานกันกะทันหันเกินไป หลายอย่างที่ควรมอบให้คุณ ผมยังไม่มีโอกาสเตรียม»
«แหวนแต่งงานผมจะรีบสั่งทำให้เร็วที่สุด รวมถึงทรัพย์สินในชื่อของผมด้วย ผมจะให้ทนายตรวจสอบแล้วโอนเป็นชื่อคุณทันที»
«ส่วนเรื่องผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย รอให้คุณว่างก่อน แล้วผมจะพาคุณไปพบครอบครัวผม»
คำขอโทษที่จู่ ๆ ก็พรั่งพรูออกมาทำให้จีชิงจู๋ตกใจจนเกือบหลุดหัวเราะ
เธอยิ้มสดใสแล้วเรียกเบา ๆ «สือเยว่»
«ก่อนจดทะเบียน ฉันเคยถามคุณว่าแต่งงานกับฉันเพราะตัวฉัน หรือเพราะตระกูลจีที่อยู่เบื้องหลัง คุณตอบว่าเพราะตัวฉัน»
«ฉันก็เหมือนกัน»
ความหมายก็คือ สิ่งที่เธอต้องการก็เป็นตัวเขา ไม่ใช่กรุ๊ปซือซื่อ
ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจทรัพย์สินที่อยู่ในชื่อของเขา
พูดจบ เธอก็เลียนแบบท่าทางของชายหนุ่มในตอนนั้น แล้วเสริมว่า «อีกอย่าง มูลค่าตลาดของตระกูลจีก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งกรุ๊ปซือซื่อด้วย»
แสงแดดสาดเข้ามาในรถ สือเยว่มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลงจากรถ ก่อนร่างของเธอจะค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางแสงและเงา
ทั้งที่ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บยังคงยืดเยื้อจนแทบประคองตัวไม่อยู่ แต่จู่ ๆ เขากลับรู้สึกว่าชีวิตของตนได้ก้าวเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอันสดใสแล้ว