เมื่อกลับถึงบ้าน จีชิงจู๋ถึงเพิ่งรู้ว่ามือถือของตัวเองดับไปนานแล้ว
หลังเสียบสายชาร์จ เธอก็ตกใจกับข้อความและสายที่ไม่ได้รับซึ่งเด้งขึ้นมาไม่หยุดบนหน้าจอ
สายที่ไม่ได้รับ 5 สายมาจากคุณแม่เสิ่นหว่านเชียน ส่วนอีก 13 สายมาจากลินดา ผู้จัดการของเธอ
สายที่ไม่ได้รับอีก 20 สายซึ่งเยอะจนน่าตกใจ ล้วนมาจากกู้ยวี่ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเธอ ระหว่างนั้นยังมีสายจากจงฮุ่ยฉืออีกหลายสาย
การแต่งงานจดทะเบียนแบบสายฟ้าแลบโดยไม่ปรึกษาใครสักคน จีชิงจู๋เองก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
ตอนโทรกลับหาคุณเสิ่น พอดีกับช่วงเวลาที่อีกฝ่ายทำทรีตเมนต์ความงามตามปกติ
คุณแม่จีคงกำลังพอกหน้าอยู่ เสียงจึงฟังอู้อี้เล็กน้อย
“ที่รัก เกิดอะไรขึ้นหรือ เมื่อคืนเสี่ยวฉือโทรหาเธอไม่ติด เลยโทรมาหาแม่แทน”
“นัดดูตัวกับสือเยว่ราบรื่นดีไหม”
จีชิงจู๋กระแอมอย่างมีชั้นเชิงสองสามครั้ง “อะแฮ่ม ราบรื่นดีค่ะ เมื่อคืนมือถือแบตหมด พอกลับถึงบ้านก็เหนื่อยมากจนหลับไปทันที”
เสิ่นหว่านเชียนไม่ได้สงสัยข้ออ้างฟังไม่ขึ้นของเธอเลยสักนิด กลับสนใจแต่เรื่องที่เธอไปดูตัวกับสือเยว่เมื่อคืน
“ราบรื่นจริง ๆ นะ ไม่ได้ตั้งใจโกหกแม่ใช่ไหม”
“จริงค่ะ จริง ๆ” จีชิงจู๋รับคำสองสามประโยค “แม่คะ หนูวางก่อนนะคะ ยังต้องโทรกลับหาลินดาอีก”
ตอนลินดารับสาย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นิ่งเหมือนคุณเสิ่น
——“จีชิงจู๋! เมื่อคืนเธอไปทำอะไรมาแน่! ก่อนหน้านี้ก็ปฏิเสธคำเชิญงานเลี้ยงส่งท้ายปีของสถานีโทรทัศน์ใหญ่ ๆ ไปหมด แล้วยังหายตัวไปทั้งคืนอีก ตกลงไปทำอะไรมา!”
“เอ่อ...ข้าง ๆ คุณมีผนังหรือเสาไฟอะไรให้พิงได้ไหม”
ลินดาที่อยู่อีกฝั่งของสายทำหน้าฉงน “ถามทำไม”
จีชิงจู๋ทำใจเด็ดขาดแล้วพูดตรง ๆ “ฉันจดทะเบียนแต่งงานแล้ว เมื่อกี้นี้เอง”
เธอคงคาดเดาปฏิกิริยาของอีกฝ่ายไว้แล้ว จึงยกมือถือออกห่างจากหูอย่างรู้หน้าที่
เสียงตะโกนของลินดาแทบทะลุหน้าจอออกมา “จีชิงจู๋! อยู่บ้านรอฉันเลยนะ ขอให้เรื่องที่พูดมาเป็นแค่เรื่องล้อเล่นเถอะ!”
ในเวลาเพียง 20 นาที ลินดาก็รีบร้อนมาถึงซีหยวน เห็นได้ชัดว่าเธอกระวนกระวายแค่ไหน
กระทั่งได้เห็นทะเบียนสมรสที่เพิ่ง “ออกจากเตา” ลินดาถึงทรุดนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ
“เธอนี่นะ ไม่เคยทำอะไรตามสามัญสำนึกจริง ๆ”
ลินดาเคยดูแลศิลปินมานับไม่ถ้วน เรียกได้ว่าเห็นคลื่นลมมาทุกรูปแบบแล้ว
ราวสิบนาทีต่อมา เธอก็ทำใจยอมรับข่าวนี้ได้ด้วยตัวเอง
ลินดาสูดหายใจลึก ก่อนเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เล่ามาสิ แอบคบกันลับ ๆ โดยไม่บอกฉันมานานแค่ไหนแล้ว”
จีชิงจู๋งุนงง “ฉันไม่ได้คบใครนะ”
“ไม่ได้คบ แล้วแต่งงานกับใครล่ะ”
จีชิงจู๋ชะงักไป ก่อนจะปล่อย “ระเบิดลูกใหญ่” ออกมาอีกลูก
“เมื่อคืนฉันไปดูตัว เจอกันแค่ครั้งเดียวก็แต่งเลย ข้ามขั้นตอนคบหาดูใจกันไปตรง ๆ”
ลินดาพูดอะไรไม่ออกโดยสิ้นเชิง
“ฉันคงต้องกินยากู้ชีพแล้วจริง ๆ...”
จนกระทั่งเปิดทะเบียนสมรสออกดู เห็นรูปถ่ายกับชื่อที่อยู่บนนั้น สีหน้าของลินดาถึงผ่อนคลายลงไม่น้อย
ลินดารู้จักสือเยว่ เขาเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของซือซื่อกรุ๊ป
บางครั้งเขาปรากฏตัวในรายการสัมภาษณ์ด้านการเงินอยู่บ้าง แต่น้อยครั้งมาก ดูท่าว่าในชีวิตส่วนตัวเขาคงเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบออกหน้า และไม่เคยมีข่าวลือเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ หลุดออกมา
จากนั้นเธอก็หันไปมองจีชิงจู๋ที่นั่งอยู่อีกฟากของโซฟา ตั้งแต่วินาทีที่เซ็นสัญญารับคุณหนูคนนี้มา เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคือคนที่ลือกันว่าหากโลดแล่นในวงการบันเทิงไม่รุ่ง ก็ต้องถูกบังคับให้กลับบ้านไปรับช่วงกิจการของตระกูล
คิดแบบนี้แล้ว คนหนึ่งเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของซือซื่อกรุ๊ป อีกคนเป็นคุณหนูตระกูลจี
ยิ่งบวกกับหน้าตาที่โดดเด่นเกินใครของทั้งคู่ ก็เหมาะสมกันในทุกด้านจริง ๆ
จู่ ๆ ลินดาก็รู้สึกว่ายอมรับเรื่องที่จีชิงจู๋แต่งงานสายฟ้าแลบได้แล้ว
เธอลุกขึ้น วางบทละครไว้บนโต๊ะกลางในห้องรับแขก
“แต่งงานใหม่มีความสุขนะคุณหนู บทนี่เป็นเรื่องที่ฉันเลือกมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ว่าง ๆ ลองอ่านดู”
จีชิงจู๋อดทอดถอนใจไม่ได้ ความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าของลินดาสมกับเป็นผู้จัดการจริง ๆ
คนถัดมาที่รู้เรื่องแต่งงานสายฟ้าแลบคือจงฮุ่ยฉือ
แม้จะตกใจ แต่ปฏิกิริยาของเธอก็สงบกว่าลินดามาก
เธอพูดว่า “เสี่ยวจู๋ เดิมทีฉันคิดว่าคนเปิดเผยและรักอิสระอย่างเธอ คงไม่มีวันก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์ไปตลอดชีวิต การคบหาแต่งงานตามครรลองก็เหมือนทำตามขั้นตอนที่กำหนดไว้ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับเธอหรอก แต่ถ้ามองอีกมุม การแต่งงานสายฟ้าแลบเพราะจู่ ๆ นึกอยากทำขึ้นมา ก็เข้ากับนิสัยเธอดี”
จีชิงจู๋ถาม “นิสัยฉันเหรอ ฉันนิสัยแบบไหน”
“ไม่ทำอะไรตามสามัญสำนึกไง ทำตามใจตัวเองเสมอ”
ต่อมาจงฮุ่ยฉือถามเธอว่า ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจแต่งงานสายฟ้าแลบ
จีชิงจู๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง การตัดสินใจครั้งนั้นดูจะไม่ใช่ความหุนหันพลันแล่นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
อย่างไรเสีย ในวินาทีที่ตอบตกลงแต่งงานกับสือเยว่ เธอมีสติเต็มร้อย
ตั้งแต่วินาทีที่ได้พบสือเยว่ เธอก็แน่ใจแล้วว่าตัวเองรู้สึกดีต่อเขา
หลังจากความรู้สึกดี ๆ ก็คงเป็นการค่อย ๆ ทำความรู้จักกัน ยืนยันความสัมพันธ์ คบหาดูใจ แล้วแต่งงาน
เมื่อคิดเช่นนี้ ในเมื่อผลลัพธ์ก็เหมือนกัน การข้ามสองขั้นตอนตรงกลางไปก็ดูจะไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
บางทีชีวิตที่เป็นระเบียบตามครรลองก็คงไม่ใช่ชีวิตของจีชิงจู๋อย่างที่จงฮุ่ยฉือว่าไว้จริง ๆ
*
ที่พักของสือเยว่อยู่ใกล้สำนักงานใหญ่ของซือซื่อกรุ๊ป เพื่อให้เดินทางไปบริษัทได้สะดวกขึ้น
ตอนเมิ่งสวี่อันมาถึงอพาร์ตเมนต์อวิ๋นป๋อ ในบ้านของสือเยว่ยังมีทนายความคนหนึ่งอยู่ด้วย
ฟางหมิงเป็นทนายความรับเชิญประจำฝ่ายกฎหมายของซือซื่อกรุ๊ป เคยพบปะกับเมิ่งสวี่อันระหว่างร่วมงานในโครงการบางอย่าง
หลังสือเยว่เปิดประตู เมิ่งสวี่อันก็เปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้าอย่างคุ้นเคย แล้วเดินเข้าบ้าน
พอเห็นฟางหมิง เขาก็พยักหน้าทัก “ทนายฟาง วันหยุดใหญ่แบบนี้ยังมาทำงานอีกเหรอครับ”
ฟางหมิงจดจ่อกับงานตรงหน้า จึงอธิบายสั้น ๆ “ในเมื่อรับเงินเดือนสูงขนาดนั้นจากคุณสือ ก็ต้องเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ นี่เป็นจิตสำนึกของมนุษย์เงินเดือนครับ”
เมิ่งสวี่อันส่งเสียงจิ๊จ๊ะหลายครั้ง พลางเดินไปทางโต๊ะทำงาน “ทนายความนี่พูดจารัดกุมจริง ๆ นะ”
เมื่อเห็นเอกสารกับหลักฐานทรัพย์สินกองพะเนินอยู่ข้างโต๊ะ เขาถึงเข้าใจว่าทั้งคู่กำลังตรวจนับทรัพย์สินกัน
เขาเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ “สือเยว่ นายคงไม่ได้กำลังจะล้มละลาย เลยเอาทรัพย์สินมาขายใช้หนี้อยู่ตรงนี้หรอกนะ”
สือเยว่ “......”
พูดไม่ออกจนได้แต่เงียบ
แต่ความเงียบของผู้ชายในตอนนี้กลับกลายเป็นการยอมรับในสายตาเมิ่งสวี่อัน
เขาตบไหล่สือเยว่ด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนพูดอย่างเดือดดาลแทนเพื่อน “ไม่ต้องกลัวนะพี่ชาย! นายยังมีพวกเราอยู่ เดี๋ยวฉันโทรหาจิ่งเซิงกับฉู่โจวเอง ต่อให้ล้มละลายก็ไม่เป็นไร พวกเราเลี้ยงนายเอง!”
เมิ่งสวี่อันมีนิสัยต่างจากสือเยว่โดยสิ้นเชิง แต่เป็นเพื่อนที่สือเยว่รู้จักมานานที่สุด
ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้
สือเยว่ถอนหายใจอย่างจนใจ “ฉันไม่ได้ล้มละลาย นายคิดมากไปแล้ว”
เมิ่งสวี่อันคิดว่าเขาคงพูดเรื่องนี้ลำบากใจ จึงย้อนถาม “ถ้าอย่างนั้นนายจะตรวจนับทรัพย์สินทำไม เล่นขายของหรือไง”
“เปล่า วันนี้ฉันแต่งงานแล้ว เลยอยากโอนทรัพย์สินไปเป็นชื่อภรรยา”
คำตอบนั้นเรียบเรื่อยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาสามัญ
ด้วยน้ำเสียงแสนราบเรียบของเขา เมิ่งสวี่อันถึงกับไม่ทันตอบสนอง “อ้อ อย่างนั้นเหรอ”
พอสัญญาณประสาทที่ตอบสนองช้าไปหลายจังหวะทำงาน เสียงโวยวายก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง
——“ว่าไงนะ แต่งงานแล้วเหรอ นายเนี่ยนะ”
——“นายแต่งงานแล้วเหรอ”
ทั้งที่เป็นประโยคเข้าใจง่าย แต่พอใส่ชื่อสือเยว่ลงไปในประโยคนั้น เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นโจทย์แคลคูลัสขั้นสูงที่แก้ไม่ออก
สือเยว่พยักหน้าอย่างใจเย็น “นายไม่ได้ฟังผิด ฉันแต่งงานแล้ว”
เมิ่งสวี่อันยิ่งงุนงงกว่าเดิม เขาเงยหน้ามองฟางหมิงที่กำลังจดจ่อกับงาน ก่อนดึงสือเยว่เข้าไปในห้องหนังสือ
ประตูห้องหนังสือปิดลงเบา ๆ เมิ่งสวี่อันถึงค่อยลองถาม “นายแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้ เตรียมจะตัดใจจากคนในกระเป๋าสตางค์แล้วหรือไง”
เมิ่งสวี่อันเป็นคนเดียวที่รู้ว่าสือเยว่แอบรักจีชิงจู๋
แน่นอนว่าความลับนี้ไม่ใช่สือเยว่เป็นฝ่ายบอกเขาเอง
เขาเป็นคนค้นพบด้วยตัวเองในกระเป๋าสตางค์ของสือเยว่
รูปถ่ายในกระเป๋าสตางค์เป็นภาพจีชิงจู๋ถ่ายกับเพื่อนในโรงเรียนตอนเรียนมัธยมปลาย
ตอนนั้นดอกซากุระในโรงเรียนบานสะพรั่ง กลีบดอกสีชมพูอ่อนแต้มเต็มกิ่งก้าน ร่วงหล่นราวหิมะ เป็นภาพที่งดงามยิ่ง
บ่ายวันหนึ่ง จีชิงจู๋เดินผ่านต้นซากุระเหล่านั้นกับเพื่อน เพื่อนถือกล้องโพลารอยด์ในมือแล้วบอกว่าจะถ่ายรูปให้เธอสักสองสามภาพ
สือเยว่เดินผ่านมาพอดี เขาเห็นเส้นผมยาวของหญิงสาวปลิวไสวไปตามสายลม เห็นกลีบซากุระปลิวว่อน และมีกลีบหนึ่งร่วงลงบนไหล่ของเธอพอดิบพอดี
ภาพตรงหน้าเหมือนถูกย่อให้เล็กลงจนอยู่ในช่องมองภาพเล็ก ๆ เขาคือคนถ่ายภาพยนตร์ ส่วนเธอคือนางเอกเพียงคนเดียวในสายตาของเขา
ในชั่วขณะนั้น สือเยว่กำลังคิดอะไรอยู่นะ
เขานึกถึงประโยคบนหน้าคำนำของเรื่อง “ยามซากุระร่วงโรย” ผลงานของชินไค มาโกโตะ ที่ว่า
“กลีบซากุระร่วงหล่นด้วยความเร็ว 5 เซนติเมตรต่อวินาที”
เขาคิดว่า กลีบดอกนั้นคงคำนวณจังหวะมาอย่างดี ถึงได้ร่วงลงมาเช่นนี้
เพื่อให้ตกลงบนไหล่ของหญิงสาว และตกลงในใจของเด็กหนุ่มด้วย
ในฤดูที่ซากุระบานสะพรั่งนั้น ในใจของสือเยว่ก็มีซากุระร่วงหล่นพร่างพรายเช่นกัน
คงเพราะถ่ายรูปไว้มากเกินไป ระหว่างทางไปอาคารเรียนจึงมีรูปหนึ่งหล่นลงมาโดยไม่รู้ตัว
ด้านหลังพวกเธอ ห่างออกไปสิบเมตร สือเยว่เดินผ่านเส้นทางนั้นพอดีและเก็บรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา
จีชิงจู๋กับเพื่อนเดินไปไกลแล้ว ความมืดมนในส่วนลึกของจิตใจทำให้สือเยว่เก็บรูปถ่ายใบนั้นไว้เองโดยพลการ
รูปถ่ายใบนั้น รวมถึงความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ ถูกเก็บไว้ลึกสุดในกระเป๋าสตางค์
ต่อมาเมิ่งสวี่อันแอบค้นกระเป๋าสตางค์ของเขา จึงพบมันเข้า