ชื่อ “จีชิงจู๋” โด่งดังไปทั่วโรงเรียนมัธยมจิงหลานตั้งแต่ก่อนที่เธอจะได้เป็นนักแสดงเสียอีก
ตอนเมิ่งสวี่อันเห็นรูปถ่ายในกระเป๋าสตางค์ของสือเยว่ เขาก็จำได้ทันทีว่านั่นคือจีชิงจู๋ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง
ตอนนั้นเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในบรรดาคนที่หลงใหลจีชิงจู๋มากมาย สือเยว่จะเป็นคนที่ถอนตัวไม่ขึ้นที่สุด
เมื่อเห็นรูปในกระเป๋าสตางค์คราวนั้น เขารู้สึกซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก ทั้งเหนือความคาดหมาย แต่ก็สมเหตุสมผลอยู่ในที
ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่เด็กสาวสดใสเจิดจ้าอย่างจีชิงจู๋ ใครจะตกหลุมรักเธอก็เป็นเรื่องง่ายดายไม่ต่างจากการหายใจ
แต่สือเยว่เป็นใครกันล่ะ
เมิ่งสวี่อันรู้จักเขามาตั้งแต่ยังใส่ผ้าอ้อมจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยเห็นเขาพูดกับผู้หญิงคนไหนเกินสิบประโยคเลย
ตอนนั้นหลิ่วอวิ๋นคบหากับสือเยว่มาหลายปีแล้ว ความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ
ด้วยความห่วงใยที่ผู้ใหญ่มีต่อเด็ก หลิ่วอวิ๋นเคยขอให้เมิ่งสวี่อันช่วยสืบเรื่องรสนิยมทางเพศของสือเยว่เป็นการส่วนตัว
เธอกลัวด้วยซ้ำว่าสือเยว่ที่พูดน้อยจะอายจนไม่กล้าบอก จึงให้เมิ่งสวี่อันช่วยปลอบเขาดี ๆ ว่า “ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ชอบผู้ชายก็ไม่เป็นไร ทุกอย่างที่เธอทำ คุณน้าหลิ่วก็สนับสนุนทั้งนั้น”
พอรู้ความลับในกระเป๋าสตางค์ เมิ่งสวี่อันกลับโล่งใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เพราะยึดหลักว่าต้องเก็บความลับของเพื่อนไว้ เขาจึงบอกหลิ่วอวิ๋นอย่างภาคภูมิใจว่า “ไม่ต้องห่วงครับคุณน้าหลิ่ว สือเยว่บ้านเราปกติดีทุกอย่าง”
หลิ่วอวิ๋นถามว่าทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้น
เมิ่งสวี่อันตอบเพียงว่า “รอให้สือเยว่แต่งงานก่อนก็รู้เองครับ”
คำพูดนั้นกลายเป็นจริงอย่างน่าอัศจรรย์
ใครจะคิดว่าคำพูดเล่น ๆ ในวันนั้นจะเป็นจริงขึ้นมาได้
— “คุณสือ ตรวจนับเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน”
เสียงของฟางหมิงดังมาจากหน้าห้องหนังสือที่เปิดออกหลังจากมีคนเคาะประตู
สือเยว่ตอบรับเสียงเรียบ “ลำบากคุณแล้ว ทนายฟาง”
หลังส่งฟางหมิงกลับไป เมิ่งสวี่อันก็ยังไม่เลิกราซักถามเรื่องข้อมูลของ “ภรรยาปริศนา” คนนั้นของสือเยว่
“หลายวันก่อนแม่ฉันเล่าว่านายจะไปดูตัว ฉันตกใจจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง”
“นายไม่ใช่คนที่เกลียดเรื่องแบบนี้ที่สุดหรอกเหรอ ตอนนั้นคุณน้าหลิ่วแนะนำคุณหนูตระกูลดังให้ตั้งเยอะ นายยังไม่ยอมไปให้ครบพิธีด้วยซ้ำ”
“ว่าแต่ภรรยาสาวปริศนาคนนั้นของนาย คงไม่ใช่คนที่นายไปดูตัวด้วยหรอกนะ”
สือเยว่คิดจะตอบข้อสงสัยของอีกฝ่ายไม่รู้กี่ครั้ง แต่เมิ่งสวี่อันพูดเก่งเสียจนเขาแทรกไม่ทัน
เมิ่งสวี่อันดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเองอีกครั้ง
“ก็ดีเหมือนกัน นายคงไม่คิดถึงรักแรกในใจไปตลอดชีวิตหรอกมั้ง ตอนนี้รักแรกในใจของนายเป็นดาราสาวที่กำลังโด่งดังสุด ๆ แล้ว เรียกว่ารักแรกในใจก็ดูไม่ค่อยตรงเท่าไหร่ รู้สึกว่าเธอน่าจะเป็นชาดแต้มชาดมากกว่า”
สือเยว่หมดความอดทน “เมิ่งสวี่อัน”
“หือ? มีอะไรเหรอ?”
สือเยว่กล่าวว่า “ภรรยาของฉันก็คือรักแรกในใจ ชาดแต้มชาดที่นายพูดถึงนั่นแหละ”
— “อะไรนะ?!”
สือเยว่คงคาดเดาปฏิกิริยาของเมิ่งสวี่อันไว้แล้ว จึงยกมือปิดหูตัวเองอย่างรู้ตัว
ชายตรงหน้าราวกับถูกฟ้าผ่า เขาถามเสียงสั่นว่า “นาย...กับจีชิงจู๋...แต่งงานกันแล้วเหรอ?”
สือเยว่พยักหน้า
เมิ่งสวี่อันว่า “เพื่อน นายสุดยอดเกินไปแล้ว ถึงฉันจะยังตกใจมากก็เถอะ แต่ยินดีด้วยที่สมหวังสักที”
สมหวังสักที
ใช่แล้ว ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้และไม่เคยลืมมาตลอดแปดปี ในที่สุดก็ได้รับการตอบรับ
กระเป๋าสตางค์ถูกกางออก วางราบอยู่บนโต๊ะ รูปถ่ายเก่าแก่ใบนั้นเหลืองซีดและพร่าเลือนไปตามกาลเวลา
ส่วนภาพถ่ายคู่ในโทรศัพท์กลับคมชัด สีสันสดใสและอบอุ่นจนแทบจะอิ่มเอม
สือเยว่จ้องมองรูปถ่ายทั้งสองใบ ดวงตาแห้งผากจนแสบ
เลือนรางคล้ายว่าเงาร่างงดงามมีชีวิตชีวานั้นกลับมาปรากฏตรงหน้าอีกครั้ง
ราวกับมีสายใยบางอย่างเชื่อมโยงกันอยู่ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงครั้งแรกที่ได้พบจีชิงจู๋
— ในฤดูฝนของหน้าร้อน วันครบรอบวันเสียชีวิตของแม่เขา
ช่วงเริ่มต้นปิดเทอมฤดูร้อนตอนมัธยมปลายปีสอง ตี้ตูมีฝนตกติดต่อกันนานหนึ่งสัปดาห์
ตอนสือเยว่เดินทางไปสุสานเพียงลำพัง เขาไม่ได้เอาดอกเบญจมาศสีขาวที่หลิ่วอวิ๋นเตรียมไว้ให้ไปด้วย แต่แวะร้านดอกไม้ซื้อดอกลิลลี่ช่อหนึ่ง ซึ่งเป็นดอกไม้ที่แม่ชอบที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่
หลิ่วอวิ๋นมองแผ่นหลังผอมบางแต่ตั้งตรงของเด็กหนุ่มแล้วก็รู้สึกทนไม่ไหวอยู่ในใจ
แต่ในฐานะแม่เลี้ยง การไปเป็นเพื่อนสือเยว่ที่สุสานของแม่แท้ ๆ ของเขาคงไม่เหมาะจริง ๆ
เธอจึงเตรียมรถกับร่มให้เขา พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ระวังตัวด้วยนะ”
หลิ่วอวิ๋นมองจนแน่ใจว่าองครักษ์ขึ้นรถไปพร้อมกับเขาแล้ว ถึงค่อยกลับเข้าไปในคฤหาสน์ จากนั้นก็ยังโทรหาสือเทียนโย่วต่ออย่างไม่ยอมแพ้
วันนี้เป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของภรรยาคนแรกของเขา แต่เห็นได้ชัดว่าเขาลืมไปแล้ว
ในตอนนั้นซือซื่อกรุ๊ปกำลังตกต่ำ สือเทียนโย่วยุ่งหัวหมุนทุกวัน จิตใจกับร่างกายอ่อนล้าจนแทบหมดแรง
หลิ่วอวิ๋นแม้จะแต่งงานกับเขาในภายหลัง แต่ก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกและความผูกพัน
เงินทุนจำนวนไม่น้อยจากตระกูลหลิ่วไหลเข้าสู่ซือซื่อกรุ๊ป บริษัทจึงพอมีโอกาสได้หายใจหายคอ
แต่เท่านั้นยังไม่พอ สือเทียนโย่วออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน บางครั้งยังต้องวิ่งวุ่นไปตามงานเลี้ยงที่มีแต่การดื่มกินชนแก้ว
หลิ่วอวิ๋นเข้าใจว่าสือเทียนโย่วลำบากแค่ไหน แต่ก็สงสารความอดกลั้นที่เกินวัยของสือเยว่ยิ่งกว่า
ดังนั้นคืนก่อนวันครบรอบ เธอจึงเตือนพ่อของสือเยว่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าลืมไปหาแม่พร้อมกับสือเยว่เด็ดขาด
แต่พอถึงเวลา เขาก็ยังผิดนัดอยู่ดี
สือเยว่ค่อย ๆ วางดอกลิลลี่ช่อที่นำมาลงบนพื้นที่ว่างหน้าหลุมศพของหลินเจีย
เด็กหนุ่มกางร่มด้ามดำ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยท่วงท่าตั้งตรงมั่นคง
ท่ามกลางสายฝนพรำ ร่างของเขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาเขียวชอุ่มด้านหลัง
ชวนให้รู้สึกไม่จริง ราวกับเลือนหายไปได้ทุกเมื่อ
เสียงฝนโปรยปรายคลอไปกับเสียงใสเย็นของเด็กหนุ่มที่ล่องลอยไปตามสายลม
“แม่ครับ ผมคิดถึงแม่มากเลย”
ต่อมาฝนยิ่งตกหนัก หยาดฝนโปรยลงมากระทบหน้าหลุมศพของหลินเจีย รวมถึงช่อดอกลิลลี่นั้น
ร่มด้ามดำของสือเยว่ถูกทิ้งไว้ข้างกายแม่ ปกป้องพื้นที่เล็ก ๆ ของเธอ และดอกไม้ที่เธอชอบที่สุด
เขารู้อยู่เสมอว่าแม่เกลียดฝนที่สุด
แต่ตลอดหลายปีที่เธอนอนเดียวดายอยู่ตรงนี้ ต้องเปียกฝนที่ไม่มีใครล่วงรู้ไปแล้วกี่ครั้งกันนะ?
รถเข้าไปในสุสานไม่ได้ ระหว่างเดินลงไปทางตีนเขา องครักษ์ที่ตามหลังเขามาพยายามจะกางร่มให้หลายครั้ง แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง
ระหว่างทางกลับ บังเอิญขับผ่านถนนซานถัง ความทรงจำครั้งเก่ากับแม่พลันชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง
“จอดก่อนครับ ผมอยากลงไปเดินคนเดียว”
เขาสั่งให้องครักษ์กับคนขับรออยู่กับที่
ส่วนเหตุผลที่ปฏิเสธร่มจากพวกเขา สือเยว่เองก็คิดว่าไม่มีอะไรพิเศษ เพียงแต่รู้สึกว่าวันนี้เขาควรปล่อยให้ฝนชะโลมตัวสักครั้ง
ทางเดินปูด้วยแผ่นหินสีเขียวทอดคดเคี้ยวไปข้างหน้า หยาดฝนกระทบกรอบหน้าต่าง กลิ่นดอกไม้หอมอวลอยู่ริมทาง
ที่นี่เคยมีผู้คนพลุกพล่าน ทว่าตอนนี้สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมแล้ว
เขาได้พบจีชิงจู๋ที่นี่
ตอนนั้นเขายังไม่รู้ชื่อของเธอ
เธอเองก็ไม่ได้กางร่มเช่นกัน เด็กสาวสวมกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวที่เปียกฝนหยดน้ำลงมาเงียบ ๆ กระโปรงขาวมีรอยเปียกใสแต้มเป็นจุด ๆ
สายผูกตรงปลายแขนไม่ได้ผูกไว้ ปล่อยห้อยลงมาตรง ๆ จนแทบแตะพื้นซึ่งปูด้วยก้อนกรวด
ตั้งแต่เล็ก สือเยว่ไม่เคยมีภาพชัดเจนในใจว่า “ความงาม” คืออะไร
แต่เด็กสาวตรงหน้าในเวลานี้กลับทำให้เขานึกถึงภาพวาดหมึกที่เคยเรียน
ชั้นสูงสุดของจิตรกรรมจีนอยู่ที่การเว้นพื้นที่ว่างในภาพหมึก
ความขาวมีความหมายไร้ที่สิ้นสุด เว้นพื้นที่ว่างไว้สักส่วน ใช้สิ่งที่ไร้รูปแทนภาพในใจ รังสรรค์บรรยากาศงดงามมีชีวิตชีวาและชวนให้จินตนาการต่อไปไม่รู้จบ
เด็กสาวสังเกตเห็นเขา ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอย่างอ่อนช้อย
ดวงตาชุ่มชื้นเป็นประกายจ้องเขาเงียบ ๆ อยู่สามวินาที
— “เธอทะเลาะกับแม่เหมือนกัน เลยหนีออกจากบ้านมาหรือเปล่า?”
เป็นคำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยเอาเสียเลย
แต่สือเยว่กลับตอบด้วยเสียงถอนหายใจแผ่วเบา
“ผมไม่มีแม่แล้ว”
ฝนยังคงตกไม่ขาดสาย จากเม็ดใหญ่เท่าถั่วค่อย ๆ กลายเป็นละอองฝนบางเบา ดูเหมือนจะเริ่มซาลง
สะพานโค้งที่อยู่ไกลออกไปตั้งตระหง่านเด่นชัด ยิ่งดูเก่าแก่และเศร้าสร้อยท่ามกลางสายฝน
ทุกอย่างที่สือเยว่คิดว่าจะเกิดขึ้นกลับไม่เกิดขึ้นเลย
เด็กสาวตรงหน้าไม่ได้ยื่นร่มให้เขาเหมือนฉากในนิยาย และไม่ได้เช็ดหยดฝนบนหน้าผากให้เขา
สิ่งเหล่านั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
หลังฟังประโยคนั้นจบ เธอเพียงยืนนิ่งอยู่ข้างเขา แล้วเปียกฝนเป็นเพื่อนกัน
หลังเงียบงันอยู่นาน จู่ ๆ เธอก็ยื่นมือไปรองหยาดฝน
น้ำเสียงของเธอนุ่มละมุนและใสกระจ่าง ราวกับมีเสน่ห์ของบ้านริมน้ำทางเจียงหนาน “เธอเคยอ่านเรื่อง ‘วันที่เจ็ด’ ของอาจารย์อวี๋หัวหรือเปล่า?”
สือเยว่ไม่เข้าใจ
เสียงใสกระจ่างราวธารน้ำไหลเอ่ยต่อว่า “การจากไปของคนในครอบครัวไม่ใช่พายุฝน แต่เป็นความชื้นแฉะที่ยาวนานตลอดชีวิต”
“ต่อจากนี้ ทุกครั้งที่เธอเปียกฝน ก็ให้คิดเสียว่าเป็นความรักและความคิดถึงที่แม่มีให้เธออย่างไม่สิ้นสุดนะ”
อากาศชื้นปกคลุมด้วยหมอกบางพร่า สือเยว่กับจีชิงจู๋ยืนอยู่บนขั้นบันไดหินสีเขียว มองไปยังสวนไกลออกไปที่เต็มไปด้วยดอกไฮเดรนเยีย
ท่ามกลางพืชพรรณสีเขียวเข้ม ดอกไม้สีฟ้ากลุ่มใหญ่เบ่งบานสะพรั่ง ดอกเล็ก ๆ ที่รวมกันเป็นช่อดูคล้ายผีเสื้อกำลังกระพือปีก
จีชิงจู๋ชี้ไปยังดอกไฮเดรนเยียที่บานสะพรั่ง แล้วบอกสือเยว่ว่า “ความหมายของดอกไฮเดรนเยียคือการกลับมาพบกัน ไม่ว่าจะแยกจากกันนานแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแน่นอน”
“เธอจะมองมันเป็นความหวังก็ได้ ตราบใดที่เธอยังจดจำ แม่ของเธอก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ”
ดอกไฮเดรนเยียยังมีอีกชื่อหนึ่งที่แสนโรแมนติก เรียกว่า ‘ฤดูร้อนอันไม่รู้จบ’
ต่อมาเมื่อสือเยว่นึกย้อนถึงเด็กสาวที่พบในตรอกถนนซานถัง เขาก็มักรู้สึกราวกับเป็นความฝัน
เธอเป็นคนสดใสเจิดจ้าดุจแสงอรุณแห่งฤดูร้อนอันยาวนานแท้ ๆ แต่กลับก้าวเข้ามาในฤดูฝนที่มืดมนชื้นแฉะของเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย