“ฉันเลยคิดว่า การกลับมาในโรงเรียนอีกครั้งนี่แหละ หมายถึงผู้เล่นฝ่ายซ่อนหา” ลีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
หลินซุ่ยอานพยักหน้า “สมเหตุสมผลดี”
เธอเปิดหนังสือภาษาจีนของตัวเอง ไปที่หน้าเรื่อง《บันทึกผู้เล่นฝ่ายซ่อนหา》“ชื่อไม่อาจเอ่ยด้วยปากตนเอง ผู้ใดเอ่ยคือผู้นั้นออกไป”
หลินซุ่ยอานมองไปที่ลีน่า “ผู้เล่นฝ่ายซ่อนหาเอ่ยชื่อตัวเองไม่ได้ เพราะพวกมันไม่เคยมีชื่อมาแต่แรก มันต้องเลือกชื่อหนึ่งจากบัญชีรายชื่อผู้ถูกไล่ออก สวมมันเข้าไป ถึงจะอยู่ในโรงเรียนนี้ได้”
ลีเดียขมวดคิ้ว “นั่นหมายความว่า ผู้เล่นฝ่ายซ่อนหาสิบคนนี่ ซ่อนตัวอยู่ในชื่อที่ถูกไล่ออกกว่า 500 ชื่อนั่นเอง?”
“ใช่!” หลินซุ่ยอานพยักหน้า
“แต่ปัญหาคือ บัญชีรายชื่อนั้นอยู่ที่ไหน?” ลีเดียถามต่อ
“ถ้าฉันไม่คิดผิด น่าจะอยู่กับหัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียน” หลินซุ่ยอานกล่าว “ตอนที่ฉันส่งมอบของเล่น ฉันเห็นแฟ้มเอกสารในมือเขา ข้างในเต็มไปด้วยชื่อทั้งนั้น”
“ถ้าเขาดูแลรายชื่อนักเรียนย้ายเข้ากลางภาคของเรา ก็มีโอกาสดูแลรายชื่อนักเรียนที่ถูกไล่ออกด้วย”
“น่าจะอยู่กับหัวหน้าฝ่ายกิจการนักเรียนจริง ๆ ดูสิ” เซียร์เกย์ชี้ไปที่เอกสารที่ติดอยู่บนผนังทีละแผ่น “ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งปันประสบการณ์ หรือบันทึกสำนึกผิด ด้านล่างก็มีตราประทับจากฝ่ายกิจการการศึกษาทั้งหมด”
ลีน่ามองข้อมูลเหล่านี้ แล้วพบปัญหาใหม่อีกข้อ “แม้บัญชีรายชื่อจะอยู่ที่เขา พวกเราจะเอามาได้อย่างไร?”
“แถมแม้จะได้มา 500 กว่าชื่อ จะต้องเอามาเทียบทีละชื่อกับชื่อนักเรียนทั้งโรงเรียนเหรอ? เราไม่มีเวลาขนาดนั้น”