แผ่นหลังของเจสันแข็งค้างทันที
ซาโต้หันตัวกึ่งอัตโนมัติ ก้มตัวลง 45 องศา ศีรษะต่ำลง “อาจารย์…อาจารย์หลี่ครับ”
อาจารย์หลี่ยืนอยู่ที่ประตูห้องทำงาน รักแร้ยังกอดแฟ้มเอกสารนั้นอยู่ ใบหน้ายาวยืดกว่าตอนอบรมบนลานสนามอีก
“ฉันถามว่าพวกเธอกำลังทำอะไร!”
เจสันหันกลับมา ยิ้มแห้ง ๆ ออกมา “อาจารย์ครับ พวกผมกำลังห้องน้ำ”
“กำลังห้องน้ำ?” อาจารย์หลี่สั่นเสียงจากลำคอ “แล้วหามาถึงชั้นสองเขตทำงานครูได้ยังไง?”
“ฝั่งตึกเรียนคนเยอะมาก เลย…” เจสันยังพยายามแก้ตัว
แต่อาจารย์หลี่ไม่ฟัง “ห้องไหน ชื่ออะไร”
“ชั้น…ชั้นม.สี่ปีสอง เลขที่ 17 เจสันครับ”
“ม.สี่ปีหนึ่ง เลขที่ 2 ซาโต้ครับ” ซาโต้รายงานตาม
อาจารย์หลี่เปิดแฟ้ม วงเล็บปากกาแดงลงไปสองที จึงเงยหน้ามองทั้งคู่ “สองคนบุกเข้าเขตทำงานครูโดยไม่ได้รับอนุญาต หักคะแนนพฤติกรรม 10 คะแนน”
“พูดโกหก” เขามองเจสัน “เธอหักเพิ่มอีก 5”
ใบหน้าเจสันซีดเผือด ครั้งเดียวโดนหักไป 15 คะแนน!
“อาจารย์ครับ!” เขาร้อนใจ “พวกผมหาห้องน้ำจริง ๆ ผมไม่ได้โกหก!”
“คนกำลังห้องน้ำ มันจะเดินแอบชิดกำแพงกันหรือ?”
ซาโต้รีบปิดหน้าท้อง แก้ตัวว่า “อาจารย์ครับ ที่เป็นแบบนี้เพราะ…จะขี้แตกอยู่แล้ว ต้องกดขาไว้…”
“หุบปาก! ยังจะโกหกอีก เธอก็หักเพิ่มอีก 5!” อาจารย์หลี่ตัดบทพูดแก้ตัวของซาโต้
“กลับห้องเรียนไป” อาจารย์หลี่เหลียวกาย “ครั้งหน้าให้ฉันจับได้อีก ไล่ออกทันที!”
ทั้งคู่หน้าตกใคร่ตกใจ เจสันจ้องแผ่นหลังอาจารย์หลี่ แล้วตะโกนขึ้นมา “อาจารย์หลี่! ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?”