ซวี่หยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเขียนคำตอบลงไปด้วยหัวใจที่เต้นตุบตับ
พอเขียนเสร็จเธอรีบพลิกหน้ากระดาษคำตอบไปอีกหน้า แกล้งทำเป็นตรวจทาน แต่ทั้งใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
หลินซุ่ยอานเห็นภาพนั้นด้วยหางตา จึงก้มหน้าพลิกกระดาษคำตอบของตัวเอง แกล้งทำเป็นตรวจทานเช่นกัน
เฮแหละ เพื่อนร่วมโต๊ะติดกับดักแล้ว พวกพ้องตัวใหม่นี่ไม่ก็มาแล้วนี่น่า~
"หมดเวลา เก็บกระดาษคำตอบ" ระฆังเลิกเรียนยังไม่ทันดัง ครูวิชาภาษาจีนก็สั่งเก็บกระดาษ
"เก็บจากหลังมาหน้า เด็กแถวสุดท้ายเก็บให้เรียบร้อยแล้วส่งมา"
เสียงกระดาษเสียดสีกันดังขึ้นทั่วห้อง บางคนยังรีบปืนเส้นสุดท้ายลงบนกระดาษ แต่ถูกเด็กแถวหลังฉีกกระชากเอาไปเสียก่อน
"อย่าชิงสิ! เหลืออีกข้อ!"
"คุณครูบอกให้เก็บแล้ว!"
ไม่ช้ากระดาษคำตอบก็ถูกเก็บครบ และระฆังเลิกเรียนก็ดังขึ้นพอดี
"เลิกเรียน" ครูวิชาภาษาจีนหอบกระดาษกับสมุดแผนการสอน หันหลังเดินจากไปทันที
หลินซุ่ยอานเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง สองนาฬิกาห้าสิบห้า นั่นแปลว่าหนึ่งคาบเรียนยาว 40 นาที
คิดแบบนี้ ก็ยังเหลืออีก 2 คาบกับ 3 ช่วงพัก และการเรียนกินเวลามากเกินไป ต้องหาทางโดดเรียนซะแล้ว
พอครูเดินออกไป ห้องเรียนที่เงียบสงบก็อึกทึกขึ้นมาทันที
"จบแล้วจบแล้ว ข้อสามของฉันเติมผิดฝั่งแล้วมั้ง"
"ผิดฝั่งไม่ตัดคะแนนหรอ?"
"ตัดไม่ตัดไม่รู้อีกเหรอ? คราวก่อนอ้วนหวังเติมผิดฝั่งสามช่อง โดนตัดไปหกคะแนนเลย"