สาวหัวโตที่นำทีมรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีไปครึ่งวินาที แต่พอสมองหมุนปุ๊บก็กลับมามั่นใจเต็มเปี่ยม “ชื่อเล่นบนเน็ตดีกว่า!”
“ดียังไง?”
“เธอลองคิดดูสิ” เธอทำหน้าจริงจัง “ชื่อจริงมีโอกาสเพียงครั้งเดียว อานเสินวันนี้จำได้ พรุ่งนี้ยุ่งกับฆ่าปีศาจ บางทีอาจลืมซะแล้ว”
“ชื่อเล่นไม่เหมือนกัน ขอแค่เราคึกคักพอ โพสต์ทุกวัน ตีโพสต์ความเห็นอันดับหนึ่งทุกวัน อานเสินขึ้นเน็ตกี่ครั้งก็จะเจอเรากี่ครั้ง”
“วันนี้เจอหนึ่งครั้ง พรุ่งนี้เจอหนึ่งครั้ง หนึ่งเดือนเจอได้ถึงสามสิบครั้งเลย”
สาวหน้าม้าข้างหน้าค่อยเอามือลงจากศีรษะ “……มีเหตุผลจริงด้วย!”
“งั้นฉันโพสต์เลย!”
“สัญญาณล่ะ? เธอมีสัญญาณเหรอ!”
“งั้นออกไปแล้วค่อยโพสต์! เฮ้ย เดินเดิน ถอนกำลัง ถอนกำลังเร็ว!”
ทั้งเจ็ดคนคว้าอาวุธขึ้น ถอยออกไปพลางหัวเราะคิดคำมั่วว่าจะโพสต์อะไรดี
“อู๋หู~ ฉันจะโพสต์ว่าวันนี้ฉันได้เจออานเสินแล้ว”
“เอ๊ะ แบบนี้มันจะสูงจริตไปไหม ฉันจะโพสต์ว่าอานเสินบอกว่าชอบฉัน”
“โกหกชัด ๆ แกพูดกับฉันชัด ๆ”
“ฉันจะโพสต์ว่าวันนี้ต่อสู้เคียงบ่ากับอานเสิน สุดยอดไปเลย”
“เพื่อน ๆ ในเน็ตต้องอิจฉาแย่ จะส่งใบมีดมาให้ไหมเนี่ย?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ช่างมัน ช่างมัน ฉันจะอวดให้อยู่”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......”
เสียงหัวเราะทำให้หน่วยอื่น ๆ ที่กำลังฟันฝ่ายตรงข้ามอยู่หนัก ๆ งงเป็นไก่ตาย อะไรกันเนี่ย? ฆ่าปีศาจจนคลั่งแล้วหรือ?
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~” ทางฝั่งหลินซุ่ยอาน พอทุกคนเดินห่างออกไปได้ระยะหนึ่ง เหล่าวิญญาณก็อดหัวเราะไม่ได้อีกต่อไป