หลินซุ่ยอานตั้งใจฟังทันที คำพูดนั้นเป็นภาษาหลงกั๋ว! ภาษาหลงกั๋วชะมัด!
“ที่นี่คือหลงกั๋ว” หลินซุ่ยอานผ่อนน้ำเสียงลง “โลกความจริง อยู่ในเขตแดนรุกราน”
“เธอยังจำได้ไหมว่าตัวเองชื่ออะไร?”
ซ่งจินซูยังคงส่งพลังวิญญาณต่อไป พอได้ยินวิญญาณตัวนี้เปิดปากพูดก็อดยิ้มในใจไม่ได้ เป็นผู้เล่นจากหลงกั๋ว พวกเธอได้เพื่อนร่วมชาติกลับมาอีกหนึ่งคน
แต่เธอค้นใบหน้านี้ในความทรงจำจนทั่วถึง ไม่รู้จัก งั้นวิญญาณตัวนี้ต้องถูกคัดเลือกมาหลังจากที่เจ้าตัวสละชีวิตไปแล้วแน่นอน
เป็นรอบที่เท่ากันนะ? เอ๊ะ ถ้าน้องเจียงไหลอยู่ตรงนี้ละก็ คงท่องชื่อ รอบการแข่งขัน และข้อมูลด่านออกมาได้แน่
“ฉัน……” วิญญาณเพิ่งอ้าปากพูดได้คำเดียวก็หยุดค้าง
ตัวเองชื่ออะไรนะ? ทำไมนึกไม่ออกเนี่ย? เธอเขย่าหัวตัวเอง พยายามคิดให้เต็มที่ ก็ยังไม่ได้
หลินซุ่ยอานเห็นดังนั้น ใจก็สั่นวูบ จริง ๆ สินะ นอนหลับมานานขนาดนี้ ไม่ใช่จะบาดเจ็บถึงรากจริง ๆ ใช่ไหม? ถึงขั้นจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร?
“สวัสดีนะ” เสียงของซ่งจินซูนุ่มลง “ฉันเป็นคนหลงกั๋ว ตอนนี้เป็นวิญญาณเหมือนเธอ”
“ฉันได้ยินภาษาที่เธอพูด เธอก็เป็นคนหลงกั๋วเหมือนกัน เป็นเพื่อนร่วมชาติของฉัน”
สายตาของวิญญาณหันมามองซ่งจินซู
“ไม่ต้องกลัวนะ” ซ่งจินซูพูดไปพร้อมกับส่งพลังวิญญาณ “ที่นี่ไม่ใช่เกม นี่คือโลกความจริง เธอออกมาได้แล้ว”
“ลองคิดดูอีกทีว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นผู้เล่นรอบที่เท่าไร?”