หลินซุ่ยอาน: "โอ้โอ้"
อาจารย์หลิวเปิดหนังสือประวัติศาสตร์ แตะชอล์กลงบนกระดานสองครั้ง
"หน้า 32 ย่อหน้าแรก ใครสักคนอ่านหน่อย"
สายตาของเขากวาดไปทั่วห้อง แถวล่างไม่มีใครยกหน้าขึ้น ทั้งห้องพร้อมหน้ากันจมหัวลงในหนังสือ
หลินซุ่ยอานก็ก้มหัวตาม ตั้งตำราขึ้นตรง ๆ พอดีบังครึ่งหน้า
"หลินซุ่ยอาน"
หลินซุ่ยอาน: ......
หญิงสาววางหนังสือลง แล้วลุกขึ้นยืน
"เธออ่าน" อาจารย์หลิวสวมแว่นขึ้น "เริ่มจากประโยค 'ประวัติศาสตร์' "
หลินซุ่ยอานก้มหน้ามองหาสักครู่ จนพบบรรทัดนั้น "ประวัติศาสตร์ มิใช่ผลงานของผู้ใดคนเดียว หากแต่คือพลังของมหาชนนับหมื่นนับล้าน"
เธอเคาะคอเบา ๆ แล้วอ่านต่อ "ครั้งอดีตมีศัตรูที่แข็งแกร่งยกมาประชิดชายแดน ชุดเกราะแข็งแกร่ง ยุทโธปกรณ์คมกล้า สถานะดูเหมือนสั่นคลอนไม่ได้"
"แต่เมื่อประชาชนรวมตัวกัน ภูเขาก็ขยับได้ เมื่อความพิโรธของหมู่ชนพุ่งทะยาน แม่น้ำก็ตีฝั่ง"
"จึงกล่าวไว้ว่า พลังของคนเดียวยกก้อนหินขึ้นไม่ได้ พลังของคนหมื่นคนขนภูเขาทั้งลูกได้"
"ศัตรูแม้แข็งแกร่ง ก็ไม่ใช่ผู้ที่สวรรค์หมายมั่น ฝ่ายเราแม้อ่อนแอ แต่ครอบความหมายรวมของทุกดวงใจ"
อ่านจบคำสุดท้าย หลินซุ่ยอานเงยหน้ามองอาจารย์หลิว อาจารย์หลิวพยักหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"ไม่เลว"
"อ่านถูกเสียงถูกสำนวน ตัดประโยคสมเหตุสมผล ไม่ผิดสักตัวอักษร คะแนนปัญญา +2"
หลินซุ่ยอานอึ้งไปครู่หนึ่ง
แค่อ่านห้าประโยค? ได้สองคะแนน?
"แล้วเธอลองบอกมาหน่อยว่า ย่อหน้านี้พูดถึงความหมายอะไร?"
หลินซุ่ยอานเริ่มมีชีวิตชีวา ตอบอย่างจริงจัง "อาจารย์คะ หนูคิดว่าย่อหน้านี้หมายถึง ศัตรูดูภายนอกแข็งแกร่ง มีทั้งอาวุธ มีทั้งของคม และมีท่วงท่าที่ดูสั่นสะเทือนไม่ได้"