ห้องทำการตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ หานซูหยุนก็ไม่ได้รีบร้อนผลักดันใคร
"ฉันยินดี"
คนแรกที่เปิดปากเป็นนายทหารหนุ่มในเครื่องแบบทหารเก่า เสื้อคลุมนั้นขาดรุ่งริ่งไปทั้งตัว แต่เขายืนตรงเป็นสง่า
"ตอนมีชีวิตฉันตายเพราะสงคราม ก็เพื่อปกป้องบ้านเมือง ไม่คิดว่าตายมานานขนาดนี้ จะได้รับใช้ชาติอีกครั้ง"
"คุณหมอหาน บอกให้ทำอะไร ฉันจะทำอย่างนั้น"
เสียงพึ่งจบ หญิงชราข้าง ๆ ก็ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว "ฉันก็ยินดี"
"ลูกสาวกับหลานสาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ข้างนอก ฉันไม่อาจปล่อยให้วันดีๆ ของพวกเขาถูกคนชั่วทำลาย"
"ฉันยินดี ฉันตายมาเป็นสิบปีแล้ว สิบกว่าปีนี้ฉันได้แต่จ้องมองที่นี่เปลี่ยนจากหุบเขาเป็นเมืองใหญ่ ตามหลักฉันควรจากไปนานแล้ว แต่ก็ไม่อาจลาได้ บัดนี้มีเรื่องที่ยอมลาได้แล้ว ก็เป็นยามดี"
"ฉันก็ยินดี!"
"นับฉันด้วย"
"ฉันด้วยเช่นกัน"
วิญญาณต่างตอนต่อต่อกันแซงหน้ากันเข้ามา บ้างยกมือ บ้างตบอกฟอดใหญ่ มีเด็กหญิงวัยหกเจ็ดขวบคนหนึ่งเหยียดปลายเท้าแทรกดันเข้ามาข้างหน้า แต่โดนผู้ใหญ่ข้างหน้าบังไว้ เธอร้องอย่างรีบร้อน "ฉันก็ยินดี! นับฉันด้วยนะ! ฉันเป็นลูกเสือแดง!"
หานซูหยุนยืนอยู่ตรงนั้น มองวิญญาณทั้งห้องที่ตะโกนว่า "ยินดี" ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทั้งวง
เธอกลั้นอารมณ์ไว้แน่น แล้วเอ่ยว่า "ดี ขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้" พร้อมก้มตัวลงอย่างลึก