หลินซุ่ยอานถอนใจยาวแล้วถามต่อ "งั้นคุณปู่หลิวครับ คุณรู้ไหมว่าทำไมหมอหานถึงฉีดยาให้ผม หมอหานเองก็มองเห็นพวกคุณได้ แปลว่าต้องรู้อยู่แล้วว่าผมไม่ได้โกหก"
"เรื่องนี้ข้ารู้บ้าง เธอบอกว่ามันเพื่อปลุกสภาพร่างกายพิเศษของเจ้า ส่วนรายละเอียดข้าก็ไม่ชัด"
"งั้นก็ได้......" หลินซุ่ยอานห่อเหี่ยวตกไปทั้งสองไหล่ รู้สึกว่ายังมีอีกหลายคำถามที่ไม่มีคำตอบซะจริง ๆ......
โบ๊ก! เสียงมือของคุณปู่หลิวฟาดลงที่ศีรษะของหลินซุ่ยอาน
"อย่าคิดมาก บางเรื่องพอถึงเวลาที่เจ้าควรรู้ เจ้าก็จะรู้เอง"
หลินซุ่ยอานยันศีรษะแล้วหดตัวถอยหลัง "คุณปู่หลิว! ผมอายุยี่สิบสองแล้วนะ!"
"ยี่สิบสองแล้วยังไง" คุณปู่หลิวมองเธออย่างถือเป็นเรื่องธรรมดา "ยี่สิบสองแล้วการบ้านเขียนเสร็จหรือยัง"
หลินซุ่ยอานรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เบนสายตาไปแล้วเงียบไป
ซ่งจินซูที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ คิดว่าอันอันนอกนี้เดินถือตัวสุด ชกฟ้าชกแผ่นดินชกแม้กระทั่งตัวเกม แต่พออยู่ต่อหน้าคุณปู่หลิวกลับเหมือนเด็กประถมที่คุณครูประจำชั้นจับได้ว่าทำการบ้านไม่ส่ง โดนปราบจนราบคาบ ขำอยู่ในใจแต่ไม่กล้าขำออกมา
"โตขึ้นแล้วสินะ" คุณปู่หลิวฮึดฮักในลำคอ
หลินซุ่ยอานก้มมองบนมองล่าง มองไปทางไหนก็ได้ ยกเว้นมองคุณปู่หลิว
"ได้แล้วได้แล้ว เรื่องการบ้านก็ยกให้ผ่าน" คุณปู่หลิวโบกมือ "มีอะไรอยากถามอีกไหม"
หลินซุ่ยอานรีบดึงบทสนทนากลับมาที่เรื่องสำคัญ "คุณปู่หลิวครับ แล้วเล่าเรื่องด่านนี้ให้ผมฟังหน่อยสิ"