“เอาล่ะ วันนี้ถามคำถามแค่นี้พอ”
อาจารย์หลิวหยุดการถามคำถาม เสียงถอนใจโล่งอกดังขึ้นทั่วห้องเรียน
หลินซุ่ยอานเงยหน้ามองนาฬิกา เหลือเวลาอีก 25 นาที
“โจวเหวินอิน”
หญิงสาวแถวหน้าแถวแรกที่เพิ่งได้รับคำชมจากอาจารย์ภาษาจีนลุกขึ้นยืน
“เอากระดาษคำตอบไปแจกให้ทุกคน” อาจารย์หลิวยื่นกองกระดาษคำตอบให้ “แจกเสร็จแล้วเดินขึ้นมาที่โต๊ะอาจารย์ ช่วยอาจารย์คุมการทดสอบย่อยในห้องด้วย”
โจวเหวินอินรับกระดาษคำตอบมา “ค่ะอาจารย์”
กระดาษคำตอบถูกส่งต่อจากหน้าไปหลัง หลินซุ่ยอานได้รับแล้วกวาดตามองผ่าน ๆ ก็เป็นข้อท่องจำซ้ำ ๆ เป็นเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ เธอวางกระดาษลงบนโต๊ะ
“หลินซุ่ยอาน” อาจารย์หลิวเรียก “เดินตามฉันไปห้องทำงาน”
หลินซุ่ยอานลุกขึ้น หิ้วตำราประวัติศาสตร์กับปากกาไปด้วย ทำทีเหมือนจะไปขีดเส้นเน้นจุดสำคัญ
ซวี่หยวนฉวยจังหวะที่อาจารย์หลิวไม่ทันระวังตัว รีบสอดกระดาษแผ่นเล็กเข้ามือของหลินซุ่ยอาน หลินซุ่ยอานกางกระดาษออกมาดูหนึ่งครั้ง
[อาจารย์หลิวค่อนข้างดุ อย่าขัดใจเขาเด็ดขาดนะ]
หลินซุ่ยอานหันไปขมิ้นตาใส่ซวี่หยวน ใครบ้างไม่รู้ว่าเขาดุ หัวฉันโดนตีมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!
ซวี่หยวนเห็นสีหน้าแบบนั้นของเธอก็งงเล็ก ๆ นี่มันหมายความว่าอะไรนะ? ยังไม่ทันที่จะคิดออก หลินซุ่ยอานก็เดินตามอาจารย์หลิวออกจากห้องเรียนไปแล้ว
ช่วงเวลาเรียน ทางเดินจึงเงียบสงบ นาน ๆ จะมีผู้เล่นบ้างที่เดินไปกลับ ‘ห้องน้ำ’ ผู้เล่นพวกนั้นเห็นหลินซุ่ยอานเดินตามหลังอาจารย์คนหนึ่ง ต่างคนต่างแสดงปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน มีทั้งคนที่แอบยินดี คนที่เป็นห่วง และคนที่สงสัยว่าหลินซุ่ยอานได้ข่าวสารอะไรมาอีก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปถามไถ่ ได้แต่หวังว่าศูนย์บัญชาการจะทำงานหนักขึ้นหน่อย ขุดข้อมูลสำคัญออกมาได้