ซวี่หยวนกลืนน้ำลายลงคอ “ฉัน……อยู่ในห้องเรียน”
หลินซุ่ยอานก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ลดเสียงต่ำลง “งั้นสิ เพื่อนร่วมโต๊ะ เธอเคยหลุดออกจากวงวนสักครั้งหนึ่ง ใช่ไหม”
ซวี่หยวนพลันรู้สึกว่าเสียงลมดังขึ้นผิดปกติ ไม่เช่นนั้นหูเธอจะเริ่มมีเสียงหึ่งไปทำไม
เธอเงยหน้าขึ้น มองหลินซุ่ยอานอย่างเลื่อนลอย เป็นครั้งแรกที่หลินซุ่ยอานมองเห็นชัดว่าใต้หน้าม้าของซวี่หยวนคือดวงตากลมโตที่หางตาตกเล็กน้อย ตอนนี้ดวงตานั้นเบิกกว้าง ขนตาสั่นไหวเบา ๆ เหมือนลูกหมาตัวน้อยที่ถูกทำให้ตกใจ
หลินซุ่ยอานยิ้มบาง ๆ แล้วไม่เร่งเร้าเธอต่อ “เอาล่ะ กลับเถอะ”
“อะไรนะ”
“ช่วยบอกคุณครูวิชาพลศึกษาให้ฉันด้วยนะ หมอบอกว่าฉันบาดเจ็บค่อนข้างหนัก เข้าเรียนคาบนี้ไม่ได้แล้ว” หลินซุ่ยอานตบขาที่ “แพลง” ของตัวเองเบา ๆ “อ้อ แล้วก็……”
“ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับเธอนะ”
ริมฝีปากของซวี่หยวนขยับ คำนับพันคำอึดอัดอยู่ที่ปลายลิ้น คำพวกนั้นเธออยากถาม อยากพูด อยากบอกอะไรบางอย่างกับเด็กโอนย้ายเข้ามาใหม่คนนี้ แต่แม้ตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าควรเริ่มจากประโยคไหน
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านอาคารเรียน
ซวี่หยวนหันตามเสียง เด็กหญิงผมทองตัวสูงคนหนึ่งกระโดดลงจากขั้นบันได ตามหลังมาเป็นชายวัยกลางคนที่คว้าคอตัวเองไว้ ถัดมาคือเด็กหญิงที่กำมือแนบท้อง และเด็กเล็กที่วิ่งมาเร็วราวกับสายลม และยังมี……
“หลิน!” ลีเดียเรียกออกมาหนึ่งคำ แขนขวาที่ประกอบกลับเข้าที่แล้วเธอเหวี่ยงไปมาสองสามครั้ง ไม่รู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด สายตากวาดผ่านซวี่หยวนโดยไม่พูดอะไร